Codex Seraphinianus

Codex Seraphinianus – książka napisana w późnych latach 70. XX wieku przez włoskiego grafika i architekta Luigiego Serafiniego. Dzieło, napisane w wymyślonym przez autora języku, jest swego rodzaju encyklopedią opisującą fantastyczny świat będący parodią świata rzeczywistego[1].

Zawartość

Książka podzielona jest na sekcje opisujące poszczególne elementy świata: roślinność, zwierzęta, geografię, socjologię, sport i ubiory[2]. Tekstowi towarzyszą tysiące ilustracji wykonanych przez autora za pomocą akwareli. Ilustracje, jedyna zrozumiała część dzieła, są groteskowe i surrealistyczne. Przykładem jest rysunek kopulującej pary zmieniającej się w krokodyla[3]. Strony są numerowane w systemie bazującym na liczbie 21 lub 22[1].

Książka podzielona jest na dwie części: pierwsza, mieszcząca rozdziały od 1 do 4, zdaje się omawiać przyrodniczą część świata przedstawionego – zawiera opisy fauny, flory oraz rzeczy związanych z fizyką i chemią. Druga część (rozdziały od 5 do 11) opisuje różne aspekty życia człowieka, m.in historię, architekturę, modę. Każdy z jedenastu rozdziałów dotyczy innego tematu:

  1. Pierwszy rozdział opisuje świat roślin: dziwne kwiaty, drzewa chodzące na własnych korzeniach itp.
  2. Drugi rozdział dotyczy fauny. Zawiera wiele rysunków fantastycznych zwierząt, przypominające te ze świata realnego, jak nosorożce, hipopotamy, ryby czy ptaki.
  3. Trzeci rozdział dotyczy osobnego królestwa stworzeń dwunożnych.
  4. Czwarty rozdział zdaje się dotyczyć fizyki i chemii – najbardziej niezrozumiałej części książki.
  5. Piąty rozdział opisuje fantastyczne mechanizmy i wynalazki.
  6. Szósty rozdział opisuje biologię człowieka, zawiera m.in. rysunki różnych narzędzi (jak śrubokręty lub karabiny) połączonych bezpośrednio z ciałem człowieka.
  7. Siódmy rozdział dotyczy historii, w tym opisów życia osób z podanymi datami urodzin i śmierci. Znajdują się także rysunki przedstawiające historyczne sceny. Rozdział ten opisuje także wiele obrzędów religijnych jak np. pogrzeb.
  8. Ósmy rozdział przedstawia historię języka, jaką został napisany Codex Seraphinianus.
  9. Dziewiąty rozdział opisuje rzeczy codziennego użytku oraz zwyczaje i tradycje.
  10. Dziesiąty rozdział opisuje dziwaczne gry i zabawy.
  11. Jedenasty rozdział dotyczy architektury.

Na końcu książki znajduje się indeks oraz posłowie[4].

Publikacja

Książka została jak dotąd wydana czterokrotnie. Oryginalne dwutomowe wydanie zostało opublikowane w 1981 roku przez Franca Maria Ricciego. 2 lata później amerykańskie wydawnictwo Abbeville wydało jednotomową, 370-stronicową wersję dzieła. Kolejne wydanie powstało w 1993 roku. Najnowsza wersja pochodzi z roku 2006[3]. Na Ukrainie w 2014 roku wydawnictwo Laurus (Kijów, Petersburg) wydało nową uzupełnioną 396-stronicową wersję dzieła (ISBN 978-966-2449-42-6).

Język

Książka napisana jest w nieznanym języku. Przypomina on zachodni sposób pisania – pismo należy czytać od lewej do prawej, występują wielkie i małe litery, jednak sam alfabet przypomina raczej pismo ludów semickich - bardziej zaokrąglone od alfabetu łacińskiego[1].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 Visionary or Hallucinatory Encyclopedia?. Archimedes lab. [dostęp 2010-08-03].
  2. ↑ Another Green World: The Codex Seraphinianus. [dostęp 2010-08-03].
  3. 1 2 Codex Seraphinianus - The World's Weirdest Book. AbeBooks.com. [dostęp 2010-08-03]. (ang.).
  4. ↑ Schwenger, Peter, 1942-, The tears of things : melancholy and physical objects, Minneapolis: University of Minnesota Press, 2006, ISBN 0-8166-4630-9, OCLC 62421078 [dostęp 2018-10-13].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.