Coeur d’Alene Lake

Pierwszą udokumentowaną eksploracją centralnego Idaho przez ludzi europejskiego pochodzenia była ekspedycja Lewisa i Clarka w 1805 roku. Kilka lat później, w 1809, David Thompson założył punkt handlowy Kullyspell House nad pobliskim jeziorem Pend Oreille^[17]. W tym okresie francuskojęzyczni traperzy zaczęli używać określenia „Coeur d’Alene” jako przydomka dla ludu Schitsu’umsh, który handlował w Kullyspell House^[18].

Nazwa ta, wywodząca się z języka francuskiego, jest połączeniem słów coeur (serce) i alene (szydło)^[18]. Oznaczała ona „spiczaste serce” i sugerowała, że rdzenni mieszkańcy byli bystrymi handlarzami „o sercach ostrych jak czubek szydła”^[18][19]. Mapa Johna Arrowsmitha z 1814 roku jest wczesnym dowodem tej tradycji, oznaczając współczesne jezioro Coeur d'Alene jako „Pointed Heart Lake”^[19]. Z czasem lud Schitsu’umsh stał się znany jako plemię Coeur d’Alene, a duże jezioro stanowiące centrum ich ojczyzny przejęło tę samą nazwę^[18].

W 1740 roku, na długo przed przybyciem Lewisa i Clarka, wódz plemienia Coeur d’Alene doznał wizji, w której przepowiedział nadejście „Czarnych Sutann” (księży). Proroctwo to wypełniło się w 1842 roku wraz z przybyciem ojca De Smeta. Pierwsza misja jezuicka powstała w pobliżu St. Maries, a następnie została przeniesiona do obecnej lokalizacji w Cataldo. Budynek misji (Cataldo Mission), ukończony w 1853 roku, jest obecnie najstarszym stojącym budynkiem w Idaho^[17].

Wkrótce po założeniu misji w regionie pojawiło się wojsko. W latach 1858–1862 zbudowano drogę wojskową Mullan Military Road^[17]. Aby utrzymać przejezdność drogi i zachować pokój między osadnikami a rdzennymi Amerykanami, w 1878 roku generał William Tecumseh Sherman założył fort w miejscu, gdzie z jeziora Coeur d'Alene Lake wypływa rzeka Spokane. Początkowo nazwany Camp Coeur d'Alene (lub Fort Coeur d'Alene), później zmienił nazwę na Fort Sherman. Do momentu opuszczenia fortu w 1901 roku składał się on z 52 budynków, w tym kaplicy, magazynu prochu i kwater oficerskich, które przetrwały do dziś^[17][18].

Obecność wojska przyczyniła się do rozwoju żeglugi na jeziorze Coeur d'Alene Lake. Zbudowany na zlecenie dowódcy fortu parowiec „Amelia Wheaton” służył początkowo do transportu zaopatrzenia^[18]. Rok 1889 wyznaczył początek ery parowców na jeziorze^[17]. Do 1910 roku na jeziorze pływało więcej parowców niż na jakimkolwiek innym akwenie na zachód od rzeki Missisipi^[18]. Statki takie jak „Georgie Oakes”, „Idaho” czy „Flyer” transportowały pasażerów i towary, łącząc się z liniami kolejowymi, w tym z elektryczną koleją Spokane and Inland Empire Railroad^[17].

Napływ osadników drastycznie wpłynął na terytorium plemienia. W 1873 roku utworzono rezerwat o powierzchni 590 000 akrów (240 000 ha), jednak kolejne decyzje rządowe (w 1891 i 1910) znacząco zredukowały jego obszar, przekazując ziemię do domeny publicznej i w ręce osadników. Utworzenie parku stanowego Heyburn State Park (1908–1911) wiązało się z eksmisją mieszkańców Coeur d’Alene, a rekompensata za ziemię została wykorzystana przez stan na rozwój parku^[17].

Odkrycie jednych z największych na świecie złóż metali doprowadziło do dynamicznego rozwoju górnictwa wzdłuż rzeki Coeur d’Alene. Region ten, znany jako Silver Valley, stał się jednym z najważniejszych okręgów wydobywczych w historii Stanów Zjednoczonych^[21][22.1]. W ciągu ponad stuletniej eksploatacji wydobyto tam miliony ton rudy, co wiązało się z budową licznych kopalń, młynów i zakładów przetwórczych, w tym kompleksu hutniczego Bunker Hill Mine and Smelting Complex^[20][22.1].

Przez większą część XX wieku, przed wprowadzeniem nowoczesnych regulacji środowiskowych, standardową praktyką przemysłową było odprowadzanie odpadów wydobywczych bezpośrednio do lokalnych cieków wodnych. Odpady poflotacyjne oraz skała płonna były zrzucane do dopływów rzeki Coeur d’Alene^[20][22.2]. Szacuje się, że w latach 1880–1968 do systemu rzecznego trafiło ponad 60 milionów ton osadów zawierających metale ciężkie, a kolejne 100 milionów ton odpadów zostało rozproszonych na tysiącach akrów w dolinie rzeki. Zanieczyszczenia te przemieszczały się z biegiem rzeki, prowadząc do skażenia obszaru dolnego dorzecza Coeur d’Alene^[20].

Jezioro Coeur d’Alene Lake stało się naturalnym osadnikiem dla materiału niesionego przez rzekę. W rezultacie dno jeziora zostało pokryte grubą warstwą osadów dennych silnie zanieczyszczonych metalami ciężkimi, w szczególności ołowiem, cynkiem, kadmem i arsenem^[22.2][23]. Badania wskazują, że choć dopływ nowych zanieczyszczeń został z czasem ograniczony, osady zgromadzone na dnie jeziora stanowią trwałe dziedzictwo epoki przemysłowej, a ich stabilność zależy od warunków chemicznych wody (m.in. poziomu natlenienia)^[23].