Cokor ałtajski

Cokor ałtajski
	Myospalax myospalax
	(Laxmann, 1773)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Rząd	gryzonie
Podrząd	Supramyomorpha
Infrarząd	myszokształtne
Nadrodzina	myszowe
Rodzina	ślepcowate
Podrodzina	cokory
Plemię	Myospalacini
Rodzaj	cokor
Gatunek	cokor ałtajski
Synonimy
	Mus Myospalax Laxmann, 1773; Myospalax komurai Mori, 1927; Myospalax laxmanni Sherskey, 1873;
	Mus Myospalax Laxmann, 1773; Myospalax komurai Mori, 1927; Myospalax laxmanni Sherskey, 1873;
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Zasięg występowania

Cokor ałtajski^[4.1] (Myospalax myospalax) – gatunek ssaka, gryzonia z rodziny ślepcowatych.

Występowanie

Występuje w Ałtaju i na równinach zachodniej Syberii, na północy po Nowosybirsk i Tomsk, na południowym zachodzie po Semipałatyńsk, Kokpekty, Ajagöz i zachodnią część grzbietu Tarbagataj^[5].

Występuje na równinach i w górach, głównie na miękkich glebach z bujną roślinnością zielną, w dolinach górskich, na łąkach itp. Nory zbudowane są w taki sam sposób jak u kretoszczurów i innych gryzoni prowadzących podziemny tryb życia, tzn. stanowią złożony system korytarzy powierzchniowych z licznymi pryzmami ziemi wyrzucanymi z krótkich bocznych korytarzy; ponadto istnieją głębsze korytarze prowadzące do komór lęgowych i miejsc magazynowych; nory nie mają stałych otworów wyjściowych^[5].

Charakterystyka

Wygląd

Długość ciała wynosi 200–240 mm, ogon 40–45 mm. Oczy są bardzo małe. Małżowina uszna nie występuje. Nos jest duży, z silnie zrogowaciałą warstwą skóry. Nogi są krótkie; przednie kończyny wyposażone są w niezwykle duże, ostre, sierpowate pazury (pazur środkowego palca osiąga długość 13–24 mm). Zęby mają strukturę pryzmatyczną, podobną do zębów norników i są bezkorzeniowe^[5].

Ogon jest gęsto owłosiony, a pokrywające go włosy całkowicie zasłaniają skórę. Ubarwienie górnej części jest rudobrązowe. Górne zęby trzonowe dorosłych osobników mają prawie wygładzone kąty wklęsłe po stronie wewnętrznej; u młodych osobników występują dwa głębokie kąty wklęsłe po wewnętrznej stronie pierwszego górnego zęba koronowego oraz po jednym na drugim i trzecim. Po zewnętrznej stronie każdego górnego zęba trzonowego, w każdym wieku, występują dwa głębokie kąty wklęsłe^[5].

Pokarm

Żywi się głównie podziemnymi częściami roślin (korzeniami, bulwami, cebulkami), ale częściowo zjada również zielone części roślin po wyjściu na powierzchnię. W niektórych miejscach powoduje szkody w rolnictwie, szczególnie w uprawach warzyw^[5].

Rozmnażanie

Rozmnażanie odbywa się raz w roku, w każdym miocie, według niepotwierdzonych danych, rodzi się 4–5 młodych^[5].

Przypisy

1 2 3 Myospalax myospalax, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
↑ E.G.E.G. Laxmann E.G.E.G., Beskrifning på Djuret MUS Myospalax, palmis maximis, cauda brevi, oculis admodum parvis, „Kungl. Svenska vetenskapsakademiens handlingar”, seria 1, t. 34, Stockholm 1773, s. 134–139 (szw.).
↑ Myospalax myospalax, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
1. ↑ 231
1 2 3 4 5 6 Б.С. Виноградов, И.М. Громов: Грызуны фауны СССР. Moskwa-Leningrad: AN ZSRR, 1952, s. 268–269. (ros.).

Bibliografia

Б.С. Виноградов, И.Н. Громов: Грызуны фауны СССР. T. 48. Moskwa, Leningrad: Изд-ва Акад. наук СССР, 1952, s. 268–269. (ros.).

[itis-1] 1 2 3 Myospalax myospalax, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[Laxmann-2] E.G.E.G. Laxmann E.G.E.G., Beskrifning på Djuret MUS Myospalax, palmis maximis, cauda brevi, oculis admodum parvis, „Kungl. Svenska vetenskapsakademiens handlingar”, seria 1, t. 34, Stockholm 1773, s. 134–139 (szw.).

[iucn-3] Myospalax myospalax, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).

[Cichocki&inni-4] Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
↑ 231

[5] 231

[Winogradow-6] 1 2 3 4 5 6 Б.С. Виноградов, И.М. Громов: Грызуны фауны СССР. Moskwa-Leningrad: AN ZSRR, 1952, s. 268–269. (ros.).

[5] 231

[1]

[2]

[3]

[4.1]

[5]