Colin Maclaurin

Colin Maclaurin (ur. 1698 w Kilmodan, Argyll, zm. 14 czerwca 1746 w Edynburgu) – szkocki matematyk^[1].

Jego ojciec, pastor John Maclaurin, zmarł, gdy Colin miał sześć lat. W 1707 zmarła również jego matka i Colin był od tej pory wychowywany przez stryja Daniela Maclaurina.

W 1709 Colin Maclaurin podjął studia na Uniwersytecie w Glasgow. W wieku czternastu lat uzyskał tytuł magistra. W 1717 Maclaurin został profesorem matematyki na Uniwersytecie w Aberdeen, a od 1725 zastępcą profesora matematyki Jamesa Gregory na Uniwersytecie Edynburskim. Na wspomniane stanowisko zarekomendował go Isaac Newton. Począwszy od 3 listopada 1725 roku, Maclaurin zastąpił Gregory'ego na stanowisku profesora matematyki, podnosząc tym samym rangę uniwersytetu jako szkoły naukowej. Newton był tak pod wrażeniem zdolności i wiedzy Maclaurina, że ​​zaproponował, iż sam będzie opłacał jego uniwersytecką pensję.

W roku 1733 Maclaurin poślubił Anne Stewart, córkę Waltera Stewarta - Radcy generalnego Szkocji w latach 1720-1721. Z ich związku urodziło się 7 dzieci.

Maclaurin aktywnie przeciwstawiał się powstaniu Jakobitów w 1745 roku i nadzorował działania niezbędne do obrony Edynburga przed armią klanów. Z chwilą wkroczenia powstańców do stolicy Szkocji, zbiegł do Yorku, gdzie otrzymał ochronę tamtejszego arcybiskupa.

W drodze na południe Maclaurin spadł z konia, a zmęczenie, trauma i zimno, na jakie był wówczas narażony, doprowadziły do ​​powstania puchliny wodnej. Powrócił do Edynburga po wymarszu armii jakobickiej na południe, ale wkrótce potem zmarł. Jest pochowany na cmentarzu przykościelnym w Greyfriars Kirk w Edynburgu. Płyta nagrobna znajduje się blisko południowo-zachodniego narożnika kościoła i zawiera prostą inskrypcję "C. M. Nat MDCXCVIII Ob MDCCXLVI". Na zewnętrznej ścianie kościoła znajduje się bardziej rozbudowana tablica pamiątkowa.

Jego prace dotyczyły geometrii, analizy matematycznej i mechaniki. Zajmował się zbieżnością szeregów i teorią potencjału, podał wzór na rozwinięcie funkcji w szereg potęgowy.

Niektóre z jego ważniejszych prac:

• 1720: Geometria Organica;
• 1720: De Linearum Geometricarum Proprietatibus;
• 1742: Treatise on Fluxions (763 strony w dwóch tomach);
• 1748: Treatise on Algebra (wydana pośmiertnie);
• Account of Newton’s Discoveries

Był jednym z propagatorów metody Newtona rachunku różniczkowego i całkowego^[2].

• Wzór Taylora
• Wzór Eulera-Maclaurina

• John J. O’Connor; Edmund F. Robertson: Colin Maclaurin w MacTutor History of Mathematics archive (ang.)