Constantin von Alvensleben

Constantin von Alvensleben

General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia	26 sierpnia 1809 Eichenbarleben
Data i miejsce śmierci	28 marca 1892 Berlin
Przebieg służby
Lata służby	1827–1972
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego
Jednostki	8. Pułk Grenadierów
Stanowiska	Dowódca III Korpusu Armijnego
Główne wojny i bitwy	Wojna prusko-austriacka Wojna francusko-pruska
Odznaczenia

Reimar Constantin von Alvensleben (ur. 26 sierpnia 1809 w Eichenbarleben, zm. 28 marca 1892 w Berlinie)^[1] – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, dowódca III Korpusu Armijnego z dowództwem w Berlinie.

W 1827 roku zakończył edukację w Korpusie Kadetów i rozpoczął służbę, jako podporucznik (niem. Secondelieutenant), w 1. Pułku Grenadierów Gwardii^[2]. Od 1836 roku pełnił funkcję adiutanta pułku, a po awansie na porucznika (niem. Premierelieutenant) został adiutantem w dowództwie 1. Brygady Landwehry Gwardii^[3]. Uczestniczył w I wojnie o Szlezwik, a w 1849 roku awansował na kapitana i przewodził kompanii podczas walk ulicznych w Dreźnie, które były związane z wiosną ludów^[4].

Po awansie na majora w 1853 roku mianowany szefem sztabu 7. Dywizji Piechoty^[5], a trzy lata później objął identyczne stanowisko w dowództwie 14. Dywizji Piechoty^[6]. W 1857 roku został członkiem sztabu VII Korpusu Armijnego i otrzymał awans na podpułkownika (niem. Oberstleutnant)^[7]. W 1860 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst), objął stanowisko szefa Wydziału Spraw Armii w pruskim Ministerstwie Wojny^[8]. Nieco ponad rok później stanął na czele 1. Pułku Grenadierów Gwardii^[9].

W 1864 roku otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor) i objął dowództwo nad 5. Brygady Piechoty^[10], a pod koniec roku został dowódcą 2. Brygady Piechoty Gwardii^[11]. Wraz z nią został zmobilizowany do uczestnictwa wojnie prusko-austriackiej. Za udział w bitwie pod Sadową otrzymał najwyższe pruskie odznaczenie wojenne - Order Pour le Mérite^[4]. Po zakończeniu konfliktu został mianowany dowódcą 1. Dywizji Piechoty Gwardii oraz awansowany na generała porucznika (niem. Generalleutnant)^[12].

Na początku 1870 roku, w związku z przygotowaniami do wojny z Francją, stanął na czele III Korpusu Armijnego. Po wybuchu konfliktu III Korpus wszedł w skład armii Księcia Fryderyka Karola. W bitwie pod Mars-la-Tour jednostka Alvenslebena, dzięki trafionym decyzjom jej dowódcy, rozbiła francuską Armię Renu. Mniej szczęścia III Korpus miał w kolejnym starciu pod Gravelotte, gdzie poniósł ciężkie straty w starciu z siłami marszałka François Achille Bazaine. Do czasu zdobycia twierdzy Metz III Korpus znajdował się w rezerwie i dopiero w listopadzie 1870 roku powrócił do działań zbrojnych^[1]. Wówczas doszło do bitew pod Beaune-la-Rolande, Orleanem i Le Mans. Jednostka dowodzona przez gen. von Alvenslebena powróciła od Prus w lipcu 1871 roku, a jej dowódca otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite^[4].

W 1873 roku otrzymał awans na generała piechoty (niem. General der Infanterie)^[13]. Jeszcze w tym samym roku zdecydował się przejść w stan spoczynku z prawem do noszenia munduru 8. Pułku Grenadierów^[4]. W 1889 roku cesarz Wilhelm II uhonorował zasługi Constantina von Alvenslebena nadając jego imię 52. Pułkowi Piechoty. Kilka miesięcy przed śmiercią generała, w styczniu 1892 roku, w rocznicę bitwy pod Le Mans cesarz nagrodził go Orderem Orła Czarnego^[1].

Odznaczenia gen. von Alvenslebena to między innymi^[14]:

• Order Orła Czarnego
• Order Orła Czerwonego I klasy z liśćmi dębu i mieczami
• Order Pour le Mérite z liśćmi dębu
• Order Orła Czerwonego IV klasy z mieczami na wstędze wojennej
• Order Królewski Korony II klasy
• Krzyż Żelazny I klasy
• Krzyż Żelazny II klasy
• Kawaler Orderu Wojskowego Świętego Henryka (Saksonia)
• Komandor I klasy Orderu Ernestyńskiego (Saksonia)
• Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia)
• Kawaler Orderu Leopolda (Austro-Węgry)
• Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętego Jerzego III klasy (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętej Anny I klasy z brylantami (Imperium Rosyjskie)

• Gustav von Glasenapp: Ergänzung zum Generalstabswerk 1866 und 1870/71. Berlin: Verlag der "Militaria", 1880. [dostęp 2025-01-08]. (niem.).
• Bernhard von Poten: Allgemeine Deutsche Biographie 45. Berlin: 1900. [dostęp 2025-01-08]. (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1828, Berlin: E. S. Mittler, 1828 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1837, Berlin: E. S. Mittler, 1837 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1854, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1854 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1857, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1857 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1858, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1858 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1860, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1860 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1862, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1862 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1864, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1864 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1865, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1865 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1867, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1867 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich-Preußischen Armee. 1872, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1872 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).
• Rang- und Quartier-Liste der Königlich Preußischen Armee für 1891., Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1891 [dostęp 2026-01-08]  (niem.).