Corticeus bicoloroides
| Corticeus bicoloroides | |||
| (Roubal, 1933) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina |
Diaperinae | ||
| Plemię |
Hypophlaeini | ||
| Rodzaj | |||
| Podrodzaj | |||
| Gatunek |
Corticeus (Corticeus) bicoloroides | ||
| Synonimy | |||
| |||
Corticeus bicoloroides – gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Diaperinae. Zamieszkuje Europę.
Taksonomia
Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1933 roku przez Jana Roubala[1] pod nazwą Hypophloeus fasciatus f. bicoloroides[2], a więc jako forma barwna obecnego Corticeus fasciatus[3]. Rangę osobnego gatunku nadał mu 1991 roku Petr Zábranský[4][3].
Morfologia
Chrząszcz o mocno wydłużonym, walcowatym ciele długości od 3 do 4 mm, z wierzchu błyszczącym i nagim[5]. Wykazuje cechy morfologiczne pośrednie pomiędzy C. bicolor i C. fasciatus[3]. Głowa jest żółtobrunatna do rdzawobrunatnej[5]. Czułki mają środkowy odcinek zbudowany z członów nieznacznie rozszerzonych i niemal kwadratowych[3]. Przedplecze jest dłuższe niż szersze, smuklejsze niż u C. bicolor, ubarwione tak jak głowa[3], o wyraźnie szerszej od głowy krawędzi przedniej, dobrze zaznaczonych, kanciastych kątach przednich[5], prawie równoległych, niezaokrąglonych krawędziach bocznych[3] i prostych kątach tylnych[5]. Pokrywy są bezładnie punktowane, żółtobrunatne do rdzawobrunatnych z wyraźnie ciemniejszymi tylnymi 3/5[5][3].
Ekologia i występowanie
Owad saproksyliczny, zaliczany do reliktów lasów pierwotnych. Zamieszkuje biało próchniejące drewno pni i grubszych konarów starych drzew liściastych, w tym buków, dębów i wierzb. Bytuje w korytarzach chrząszczy saproksylofagicznych, w tym kózkowatych z gatunków Aegosoma scabricorne, kozioróg dębosz, kozioróg długorogi i zmorsznik czarny, kruszczycowatych z gatunku Protaetia lugubris, jelonkowatych z gatunku ciołek matowy oraz kołatkowatych[3].
Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Francji, Dolnej Saksonii i Tyrolu w Niemczech, Szwajcarii, Austrii, północnych Włoch, południowej Polski, Czech, Słowacji, Węgier i Rumunii[1][5][3]. W Polsce odnaleziony został tylko na dwóch stanowiskach w pierwszej połowie XX wieku – w Lasach Murckowskich i na Pogórzu Przemyskim[3]. Na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony został jako gatunek zagrożony o niedostatecznie rozpoznanym statusie (DD)[6]. W Czechach jest bardzo rzadki i znany z nielicznych stanowisk[5]. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony został jako gatunek narażony na wymarcie (VU)[7].
Przypisy
- 1 2 I. Löbl, A. Smetana: Catalogue of Palearctic Coleoptera. Vol. 5: Tenebrionoidea. Stenstrup, Denmark: Apollo Books, 2008, s. 311-312. ISBN 87-88757-84-6.
- ↑ Jan Roubal. Beschreibungen einiger Coleopteren-Neuheiten. „Entomologisches Nachrichtenblatt”. 7 (2), s. 77–78, 1933.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 D. Kubisz. Mordellochroa milleri Emery (Mordellidae), Anaspis bohemica Schilsky (Scraptiidae) i Corticeus bicoloroides (Roubal) (Tenebriondae) – nowe dla fauny Polski gatunki chrząszczy (Coleoptera: Tenebrionoidea). „Wiadomości Entomologiczne”. 19 (1), s. 9-14, 2000.
- ↑ Petr Zábranský. Hypophloeus bicoloroides Roubal, ein vergessener mittrleuropaischer Kafer (Coleoptera: Tenebrionidae). „Koleopterologische Rundschau”. 61, s. 175-180, 1991.
- 1 2 3 4 5 6 7 Vladimir Novák: Beetles of the family Tenebrionidae of Central Europe. Praga: Academia, 2014, s. 367-374, seria: Zoological Keys.
- ↑ Jerzy Pawłowski, Daniel Kubisz, Mieczysław Mazur: Coleoptera. Chrząszcze. W: Czerwona lista zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce. Zbigniew Głowaciński, Małgorzata Makomaska-Juchiewicz, Grażyna Połczyńska-Konior (red.). Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk (PAN), 2002, s. 88-110. ISBN 83-901236-8-1.
- ↑ Vladimir Novák: Tenebrionidae. W: R. Hejda, J. Farkač, K. Chobot: Červený seznam ohrožených druhů České republiky. Bezobratlí. List of threatened species in the Czech Republic. Invertebrates.. Praha: Příroda, 2017, s. 443-446.