Czułpan Chamatowa

Czułpan Chamatowa
Чулпан Наилевна Хама́това
Ilustracja
Czułpan Chamatowa w 2015
Data i miejsce urodzenia

1 października 1975
Kazań, Tatarska ASRR

Zawód

aktorka

Lata aktywności

od 1997

Odznaczenia
Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej Zasłużony Artysta Federacji Rosyjskiej Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej w dziedzinie literatury i sztuki
Order Przyjaźni
podpis
Strona internetowa

Czułpan Nailewna Chamatowa, ros. Чулпан Наилевна Хама́това (ur. 1 października 1975 w Kazaniu) – rosyjska aktorka pochodzenia tatarskiego.

Życiorys

Pochodzi z rodziny inżynierów; jej ojciec Nail Chamatow był dyrektorem przedsiębiorstwa w Kazaniu. Studiowała matematykę i ekonomię na uniwersytecie w Kazaniu[1]. Studia przerwała i przeniosła się na studia aktorskie w moskiewskim GITIS, pod kierunkiem Aleksieja Borodina[2]. Od 1998 roku jest jedną z najważniejszych aktorek moskiewskiego teatru „Sowriemiennik”[3]. Grała także w Młodzieżowym Teatrze Dramatycznym, Teatrze Łuny i Teatrze Antona Czechowa[2].

Od 1998 roku występuje również na srebrnym ekranie. Chamatowa wystąpiła w ponad pięćdziesięciu filmach fabularnych rosyjskich i zagranicznych[3]. Do jej najbardziej znanych ról należą występy w filmach Good bye, Lenin!, 72 metry, Księżycowy tata, Lwia część oraz seriale Upadek imperium, Dzieci Arbatu, Doktor Żywago, Dostojewski i Popiół[4]. Zasiadała w jury konkursu głównego na 63. MFF w Wenecji (2006).

W listopadzie 2006 roku założyła wspólnie z aktorką Diną Korzun fundację charytatywną „Podaruj Życie”, aby pomagać dzieciom z chorobami onkologicznymi i hematologicznymi[3].

W lutym 2022 roku podpisała apel przeciwko rosyjskiej inwazji na Ukrainę[5]. Miesiąc później wraz z dziećmi opuściła Rosję i udała się na Łotwę[6].

Życie prywatne

W wieku 14 lat przyjęła prawosławie[7][8]. Pierwszym mężem Chamatowej był aktor i mim Iwan Wołkow, z którym rozwiodła się w 2002[1]. Drugim mężem aktorki jest aktor i reżyser Aleksandr Szejn[1]. Ma trzy córki[1].

Filmografia

Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Чулпан Наилевна Хаматова. rbc.ru. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  2. 1 2 3 Чул­пан Ха­мато­ва. Гоголь-Центр. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  3. 1 2 3 Чулпан Хаматова. Народная артистка России. Большой театр. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  4. ↑ ГИТИС поздравляет Чулпан Хаматову с Днём рождения. Российский институт театрального искусства, 1.10.2020. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  5. ↑ «Это наш позор». Российские писатели, журналисты и режиссёры призвали остановить войну с Украиной. meduza.io, 24.02.2022. [dostęp 2026-07-09]. (ros.).
  6. ↑ СМИ: Чулпан Хаматова покинула Россию и переехала в Латвию. rus.tvnet.lv, 8.03.2022. [dostęp 2026-07-09]. (ros.).
  7. ↑ Оксана Головко: Чулпан Хаматова: «Потребность быть настоящей». Журнал Фома, 2008. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  8. ↑ Правила жизни Чулпан Хаматовой. Esquire. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  9. ↑ Объявлены лауреаты Государственной премии Российской Федерации 2014 года. kremlin.ru, 10.06.2015. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  10. ↑ “Золотая маска’2004” – чудо, которое может не повториться. Полит.ру, 14.08.2025. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  11. ↑ Почётное звание присвоено указом № 1303 от 11 октября 2004 года. [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  12. ↑ Указ Президента Российской Федерации от 14 апреля 2006 г. № 368 "О награждении государственными наградами Российской Федерации работников государственного учреждения культуры города Москвы «Московский театр „Современник“». [dostęp 2025-08-14]. (ros.).
  13. ↑ Указ Президента Российской Федерации Д. Медведева № 315 от 21 марта 2012 года «О присвоении почётного звания „Народный артист Российской Федерации“». [dostęp 2025-08-14]. (ros.).

Linki zewnętrzne