Damian Kiwior

Boks zaczął trenować w czerwcu 2009 roku w klubie PTB Tiger Tarnów. Do rozpoczęcia treningów zachęcił go ojciec, kontynuując rodzinne tradycje pięściarskie – dziadek Damiana również był bokserem. Już we wrześniu 2009 roku stoczył swoją pierwszą walkę amatorską^[8].

W pierwszych latach kariery odnosił sukcesy w krajowej rywalizacji młodzieżowej. W 2012 roku wywalczył tytuł wicemistrza Polski juniorów w kategorii do 69 kg. W drodze do finału pokonał Damiana Milewczyka oraz reprezentanta Polski Romana Szymańskiego, natomiast w walce o złoty medal przegrał z akademickim mistrzem Europy Tomaszem Kotem^[9].

W sezonie 2013/2014 został zawodnikiem drużyny Rafako Hussars Poland, występującej w rozgrywkach World Series of Boxing. W swoim debiutanckim sezonie stoczył cztery pięciorundowe pojedynki. Pokonał Juana Romero, natomiast przegrał z Gajbatullą Gadżialijewem, Aschatem Ualichanowem oraz Yasnierem Toledo^[10].

W marcu 2014 roku zdobył w Kaliszu tytuł wicemistrza Polski seniorów w kategorii do 69 kg. W drodze do finału pokonał Kamila Ozimka, Rafała Shoffera, Tomasza Mazura oraz Mateusza Kosteckiego. W pojedynku o złoty medal przegrał niejednogłośną decyzją sędziów 1:2 z Ireneuszem Zakrzewskim^[4].

We wrześniu 2016 roku zwyciężył w Młodzieżowych Mistrzostwach Polski w kategorii do 69 kg. W drodze po złoty medal wygrał wszystkie cztery pojedynki jednogłośnym stosunkiem punktów 5:0, pokonując kolejno Dawida Sucheckiego, Ireneusza Wojtasińskiego, Rafała Perczyńskiego oraz Kamila Hołkę. Był to pierwszy w historii tarnowskiego boksu olimpijskiego tytuł mistrza Polski w kategorii młodzieżowej^[2].

W listopadzie tego samego roku zdobył również mistrzostwo Polski seniorów w kategorii do 69 kg. W turnieju pokonał Patryka Bułatewicza, Damiana Faleckiego, Kamila Hołkę oraz w finale Rafała Perczyńskiego. Tym samym zakończył sezon z dwoma tytułami mistrza Polski – młodzieżowców i seniorów^[11].

Zdobycie przez Kiwiora tytułów mistrza Polski seniorów i młodzieżowców sprawiło, że był jedynym zawodnikiem PTB Tiger Tarnów, który w 2016 roku wywalczył dwa złote medale mistrzostw Polski. Jego osiągnięcia, wraz z wynikami pozostałych reprezentantów klubu, przyczyniły się do zajęcia przez PTB Tiger Tarnów piątego miejsca w klasyfikacji medalowej Polskiego Związku Bokserskiego za 2016 rok^[12].

W marcu 2017 roku obronił tytuł mistrza Polski seniorów w kategorii do 69 kg podczas Mistrzostw Polski, które odbyły się w Człopie. W finale jednogłośnie pokonał Patryka Cichego z Boks Poznań Team, zdobywając drugi z rzędu tytuł mistrza kraju. W drodze do finału wyeliminował Filipa Myśliwskiego, Mikołaja Toberę oraz Kamila Hołkę^[3].

W czerwcu 2017 roku reprezentował Polskę podczas mistrzostw Europy w Charkowie. Dotarł do ćwierćfinału kategorii do 69 kg, w którym po wyrównanym pojedynku przegrał z reprezentantem Mołdawii Vasilem Belousem. Awans do ćwierćfinału zapewnił mu jednocześnie kwalifikację do mistrzostw świata w Hamburgu^[5]. Na mistrzostwach świata zakończył rywalizację już w pierwszej walce kategorii do 69 kg, przegrywając jednogłośnie na punkty z reprezentantem Mongolii Byambynem Tüvshinbatem^[6].

W 2018 roku przeszedł na zawodowstwo. Zadebiutował 3 marca podczas gali w angielskim Walsall^[13], pokonując na punkty Bułgara Anatolija Lubenowa^[14].

W kolejnych latach odniósł zwycięstwa między innymi nad Mario Petrovem, Nathanem Hardym, Gkouramem Mirzaewem, Ivanem Njegacem, Octavianem Gratiim, Rubénem Rodríguezem oraz byłym mistrzem Europy Rafałem Jackiewiczem, remisując również z Wesem Smithem. Porażki poniósł natomiast w pojedynkach z Chrisem Jenkinsonem, Pablo Mendozą i Danielem Rutkowskim^[1].

25 marca 2022 roku stanął przed szansą zdobycia pasa Międzynarodowego Mistrza Polski w kategorii junior średniej, jednak przegrał jednogłośną decyzją sędziów z niepokonanym Lukášem Dekýsem^[15].

W listopadzie 2023 roku przystąpił do rewanżu z Pablo Mendozą, jednak ponownie musiał uznać wyższość Nikaraguańczyka, przegrywając przez techniczny nokaut^[16]

Na początku 2024 roku rozpoczął rywalizację w boksie na gołe pięści, podpisując kontrakt z organizacją Gromda. Otrzymał przydomek „Kiwi”^[7].

Zadebiutował 1 marca 2024 podczas gali Gromda 16: W imię zasad, odnosząc zwycięstwo po krwawym pojedynku z Arturem „Arczim” Chmielewskim^[17]. Dzięki doświadczeniu wyniesionemu z boksu olimpijskiego szybko został uznany za jednego z najlepiej wyszkolonych technicznie zawodników organizacji.

W kolejnych występach pokonał między innymi Krzysztofa „Krzycha" Wareksę (Gromda 18: Królowie ulicy)^[18] oraz Mikołaja „Majka" Prabuckiego (Gromda 20: Stara szkoła), pozostając niepokonanym przez trzy walki^[19].

We wrześniu 2025 roku wziął udział w turnieju Nitro w kategorii do 80 kg podczas gali Gromda 22: Uliczne igrzyska. W półfinale przegrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie z Mateuszem „Ziomusiem” Ziomkiem, odpadając z dalszej rywalizacji^[20]. Po walce ujawnił, że przez większość pojedynku walczył z pięcioma połamanymi żebrami^[21][22].