Darkest Hour

Darkest Hour

Darkest Hour podczas na festiwalu Hafen Rock 2017
Rok założenia	1995
Pochodzenie	Waszyngton  Stany Zjednoczone
Gatunek	melodic death metal[1] metalcore[1]
Wydawnictwo	MIA Records Victory Records E1 Music Sumerian Records Southern Lord Records MNRK Heavy
Powiązania	A Cancerous Affair
Współpracownicy
Devin Townsend
Strona internetowa

Darkest Hour – amerykański zespół muzyczny wykonujący melodic death metal i metalcore.

Grupa powstała pierwotnie około 1995/1996^[2]. Założycielem był Michael Schleibaum, który z pierwszego składu licealnego zespołu usunął wokalistę i zaproponował zajęcie tego miejsce koledze, którym był John Henry^[3]. Nazwę Darkest Hour zaproponował pierwszy perkusista, który przedstawił pięć różnych opcji, z których została wybrana jedna^[2]. Według Schleibaum grupa do 1998 była kiepska, a później przyjęto perkusistę Ryana Parrisha, basistę (Billups Allen), po czym formacja miała przybrać bardziej prawdziwy charakter^[3]. W związku z tym zespół ukształtował się w 2000 wraz z wydaniem wówczas pierwszego albumu długogrającego pt. The Mark of the Judas^[2]. Grupa jest związana z Waszyngtonem (Dystrykt Kolumbii)^[3].

Tuż przed wydaniem ww. płyty z 2000 splajtowała wytwórnia MIA Records^[4]

Później skład uległ zmianie i okrzepł w 2003 wraz wydaniem trzeciej płyty pt. Hidden Hands of a Sadist Nation, a mianowice tworzyli go wówczas: wokalista John Henry, gitarzyści Michael Schleibaum i Kris Norris, basista Paul Burnette oraz perkusista Ryan Parrish^[2]. Ten album został nagrany w Göteborgu, z czego potem wynikało wiele nieporozumień, włącznie z tym, że w samych Stanach Zjednoczonych informowano, że zespół pochodzi ze Szwecji^[3]. W okresie rejestrowania albumu muzycy nawiązali współpracę z Tomasem Lindbergiem, wokalistą At the Gates^[3].

Krążek pt. Undoing Ruin miał premierę 28 czerwca 2005 nakładem Victory Records^[5]. Za produkcję tego materiału odpowiadał Devin Townsend^[2]. Także w 2005 wydano krążek DVD pt. Party Scars and Prison Bars: A Thrashography, którego zapis podsumowył pierwsze 10 lat historii zespołu, a nazwa odnosiła się do incydentu z aresztowaniem jego członków^[2]. Ponadto Kris Norris wydał DVD stanowiące instruktaż gry na gitarze^[2].

Pod koniec listopada 2006 gitarzysta Kris Norris wydał oświadczenie, w którym podał powód odwołania kilku ostatnich koncertów, wyjaśniając, że było to spowodowane poddaniem się przez niego chirurgicznemu usunięciu 19 zębów z uwagi na infekcję, wywołaną przez jego dziedzicznie uwarunkowany niedobór wapnia/enzymów^[6].

Na 10 lipca 2007 wyznaczono premierę albumu Deliver Us nakładem Victory Records^[7]. Przy rejestracji tego materiału ponownie zaproszono do współpracy Devina Townsenda^[8].

W 2008 grupa przerobiła swój utwor „With a Thousand Words to Say But One” z płyty Undoing Ruin jako piosenkę dla ulubionego klubu hokejowego Washington Capitals, a później stworzyli dwa kolejne kawałki dla wsparcia drużyny w fazie play-off rozgrywek NHL: „Rock the Red” (2016) i „Unleash the Fury” (2018)^{[9][4][10][11]}. We wrześniu 2008 ogłoszenie odejście gitarzysty Krisa Norrisa i podano do wiadomości, że w jego miejsce został zaangażowany Mike „Lonestar” Carrigan, współpracujący z grupą przy rejestracji albumu The Mark of the Judas^[12][13].

26 kwietnia 2009 zagrali koncert w katowickim Mega Clubie w ramach Thrash and Burn European Tour^[14]. 23 czerwca 2009 światło dzienne ujrzał szósty album pt. The Eternal Return, który zarazem był piątym i ostatnim wydanym nakładem Victory Records (po latach krytycznie kontrakt z tą wytwórnią ocenił John Henry)^[4].

W pierwszej połowie 2010 grupa związała się umową z E1 Music^[15].

Album The Human Romance miał premierę 22 lutego 2011, a 7 maja 2011 w Europie (tam dystrybuowany przez Century Media Records), natomiast w lipcu tego roku grupa ogłosiła nagranie całego materiału z płyty w formie instrumentalnej^[16]

Pod koniec 2011 podano do wiadomości, że perkusistę Ryana Parrisha (wówczas zajętego przy projekcie A Cancerous Affair) zastąpił Timothy Java (Dead To Fall)^[17].

W czerwcu 2012 powiadomiono, że ze składu ubył basista Paul Burnette, a jego miejsce zajął Aaron Deal (Salome)^[18].

W czerwcu 2013 ogłoszono podpisanie przez zespół kontraktu z wytwórnią Sumerian Records^[19].

We wrześniu 2016 grupa ujawniła, że pracę nad nowym materiałem zaangażował się Kris Norris (gitarzysta w latach 2000-2008)^[20][4]. Pod koniec 2016 ujawniono porozumienie z podziemnym wydawnictwem Southern Lord Recordings^[21]. Środki na wydanie materiału zbierano poprzez finansowanie społecznościowe^[9]. Na 10 marca 2017 wyznaczono premierę albumu Godless Prophets & the Migrant Flora^[22]. Niemal równocześnie muzycy zainicjowali sprzedaż autorskiego piwa pod nazwą Savor the Swill^[9].

W grudniu 2017 byli członkowie DD, Kris Norris i Ryan Parrish, opublikowali demo z muzyką swojego nowego zespołu^[23]-

W lipcu 2020 ogłoszono odejście ze składu Mike'a „Lonestara” Carrigana^[24]. Dwa lata później skrytykował swojego poprzednika Krisa Norrisa oraz cały zespół, zarzucając im, że nagrywali gitary z połową prędkości, a potem na komputerze przyspieszyli tempo^[25].

W 2023 podano do wiadomości podpisanie umowy z wytwórnią MNRK Heavy^[26]. W kwietniu 2026 zapowiedziano, że w maju tego roku grupa wraz z producentem Markiem Lewisem przystąpi do rejestrowania jedenastego albumu, który ma zostać wydany ponownie przez MNRK Heavy^[27].

W zakresie kształtowania się stylu grupy pod koniec lat 90. Ryan Parrish i Kris Norris pozostawali pod wpływem death metalu, John Henry i Mike Schleibaum wywodzili się z nurtu hardcore punka, Paul Burnette gustował zarówno w metalu, jak również w innych gatunkach^[2]. Generalnie członkowie DD uwielbiali punk, hardcore, thrash metal i death metal^[4]. Schleibaum i Henry kreując muzykę własnego zespołu początkowo pozostawali pod wpływem formacji z nurtu metalowego hardcore (Integrity, Deadguy, Damnation A.D., Bloodlet i Earth Crisis) do czasu, gdy usłyszeli album Slaughter of the Soul szwedzkiej grupy At the Gates w gatunku melodic death metalu^[28].

Parrish w 2006 określił tworzoną przez grupę muzykę jako „ciężką, melodyjną i metalową” oraz powoli tracącą hardcore’owy szlif^[2]. Jak stwierdził John Henry: jesteśmy punk rockowcami grającymi melodic death metal^[29]. W zakresie tekstów utworów wokalista przyznał, że nigdy nie tworzy liryków wedle struktury zwrotka/refren zwrotka/refren, co zapewnia świeżość piosenkom^[29]. Grupa uchodzi z pionierów gatunku metalcore^[30]. Bywając też określani jako „zespół metalowy z hardcore’owym pochodzeniem”^[8].

Równolegle z działalnością w Darkest Hour członkowie zaangażowali się w inne projekty muzyczne: Ryan Parrish należał do składów Suppression (stylistyka grindcore), City of Caterpillar oraz jeszcze jednego, Mike Schleibaum był członkiem dwóch, w tym Battery (old school straight edge), Kriss Norris powołał Locus Factor, a John Henry przystąpił do Cropduster^[3][31] i The Primals^[32]. Ponadto muzycy formacji tworzyli też Nitro Tokyo oraz Hot New Dance Hits^[2].

W 2003 członkowie grupy byli wieku 24-32 lat^[3]. W 2003 Schleibaum był wyznawcą weganizmu oraz zasad straight edge^[3]. Według stanu z 2006 wszyscy poza nim muzycy DD byli w związkach małżeńskich^[31][2].

Albumy długogrające

Minialbumy (EP)

• The Misanthrope (1996, Death Truck Records)
• The Prophecy Fulfilled (1999, Art Monk Construction)

Splity

• Darkest Hour / Groundzero (1999, East Coast Empire)
• Where Heroes Go to Die z Dawncore (2001, Join the Team Player)
• Darkest Hour / Set My Path (2004, April 78)

DVD

• Party Scars and Prison Bars: A Thrashography (DVD, 2005)
• Party Scars and Prison Bars Two and a Half: Live - Undoing Ruin (DVD, 2017)

Kompilacja

• Archives (2006, A-F Records)

• Oficjalna strona internetowa. darkesthour.cc. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-24)].