Deng Tuo
 | |||||||||
| Nazwisko chińskie | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
Deng Tuo (ur. 26 lutego 1912, zm. 18 maja 1966) – chiński dziennikarz i publicysta.
Do KPCh wstąpił w 1935. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (od 1950) oraz redaktora naczelnego Renmin Ribao (od 1953). Odwołany ze stanowiska w 1958[1]. W latach 1954–1957 przewodniczył Federacji Dziennikarzy Chińskich. W 1959 został sekretarzem KPCh w Pekinie. W publikowanych artykułach i esejach krytykował pozbawioną realizmu politykę Mao Zedonga, często posługując się aluzjami historycznymi[2]. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej aresztowany[3], represjonowany między innymi jako element antypartyjny. Popełnił samobójstwo[4]. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1979 roku[5].
Przypisy
- ↑ Dziak i Bayer 2007 ↓, s. 138.
- ↑ Dziak i Bayer 2007 ↓, s. 194.
- ↑ Dziak i Bayer 2007 ↓, s. 216.
- ↑ Dziak i Bayer 2007 ↓, s. 296.
- ↑ Timothy Cheek: Propaganda and Culture in Mao's China: Deng Tuo and the Intelligentsia. Oxford: Oxford University Press, 1997, s. 294. ISBN 978-0-19-829066-7.
Bibliografia
- Waldemar Dziak, Jerzy Bayer: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007. ISBN 978-83-7436-100-2.