Descloizyt

Descloizyt

Okaz Descloizytu pochodzący z Berg Aukas (Berg Aukus) w Namibii.
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb(Zn, Cu)VO4OH
Twardość w skali Mohsa	3–3,5[1]
Przełam	muszlowy, nierówny/nieregularny, półmuszlowy[1]
Łupliwość	brak[1]
Pokrój kryształu	słupkowy, piramidalny, tabliczkowy, pryzmatyczny[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	rombowy[1]
Klasa krystalograficzna	dwupiramidalna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	5,7–6,2 g/cm³[1]
Właściwości optyczne
Barwa	brązowoczerwona, brązowozielona, czarna, szara
Rysa	żółtobrązowa, pomarańczowożółta
Połysk	diamentowy, szklisty, tłusty, matowy[1]
Współczynnik załamania	2,185–2,350 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,165[1] dyspersja (optyka): silna[1] pleochroizm: widoczny[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.BH.40[1]

Descloizyt – minerał z gromady wanadanów. Jest wanadanem ołowiu, cynku i miedzi. Nazwa pochodzi od dziewiętnastowiecznego, francuskiego mineraloga Alfreda des Cloizeaux.

Descloizyt jest nieprzezroczystym minerałem o brązowoczerwonej, brązowozielonej, czarnej lub szarej barwie. Krystalizuje w układzie rombowym, w formie słupków, piramid lub tabliczek. Jest ciężkim minerałem, gdyż waży 5,7-6,2 razy więcej niż taka sama ilość wody w temperaturze pokojowej. Jest dość miękki (3,5 w skali Mohsa). Zawartość ołowiu i wanadu jest w nim stała, natomiast cynk i miedź mogą występować w dość szerokim zakresie. Jego pozbawioną cynku odmianą jest mottramit, z którym tworzy ciągły szereg izomorficzny. Może być czyszczony tylko wodą destylowaną.

Występuje w strefie utleniania rud miedzi i ołowiu. Towarzyszą mu wanadynit, kalcyt, wulfenit, kwarc, dolomit, willemit, smithsonit, piromorfit, cerusyt, mimetezyt i limonit^[1]. Można go znaleźć w Argentynie, Meksyku, Namibii, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Zimbabwe.

• okaz kolekcjonerski.

• Jaroslav Bauer: Przewodnik skały i minerały. Multico, 1997, s. 140. ISBN 83-7073-050-7.