Diecezja Xuanhua
![]() | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba |
Xuanhua |
| Data powołania | |
| Data zamknięcia | |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Metropolia | |
| Katedra |
Katedra Świętego Krzyża w Xuanhua |
Położenie na mapie Hebei ![]() | |
Położenie na mapie Chin ![]() | |
| Strona internetowa | |
Diecezja Xuanhua (łac. Dioecesis Siuenhoavensis, chiń. 天主教宣化教区) – dawna rzymskokatolicka diecezja ze stolicą w Xuanhua, w prefekturze miejskiej Zhangjiakou, w prowincji Hebei, w Chińskiej Republice Ludowej. Biskupstwo było sufraganią archidiecezji pekińskiej.
Od lat 90. XX w. diecezja działała jedynie w podziemiu, gdyż nie była uznawana przez komunistyczny rząd chiński[1].
Historia
10 maja 1926 z mocy decyzji Piusa XI, wyrażonej w brewe Expedit et, erygowany został wikariat apostolski Xuanhuafu. Dotychczas wierni z tych terenów należeli do wikariatu apostolskiego Pekinu (obecnie archidiecezja pekińska).
28 października 1926 wikariusz apostolski Xuanhuafu Philip Zhao Huaiyi znalazł się wśród pierwszych księży chińskiego pochodzenia wyświęconych na biskupów. Sakry udzielił im osobiście papież Pius XI w Watykanie.
W wyniku reorganizacji chińskich struktur kościelnych, dokonanych przez Piusa XII bullą Quotidie Nos, 11 kwietnia 1946 wikariat apostolski Xuanhuafu został podniesiony do godności diecezji i przyjął obecną nazwę.
Od zwycięstwa komunistów w chińskiej wojnie domowej w 1949 diecezja, podobnie jak cały prześladowany Kościół katolicki w Chinach, nie może normalnie działać. Biskup Xuanhua od 1948 Peter Wang Muduo zmarł w 1959 w obozie pracy[2]. Jeszcze za jego życia komunistyczne Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich powołało swojego biskupa w Xuanhua.
Od 2007 do śmierci w 2018 biskupem Xuanhua był Thomas Zhao Kexun. Należał on do wiernego papieżowi, nieuznawanego przez państwo Kościoła podziemnego. Uznawany był za legalnego biskupa przez Stolicę Apostolską lecz państwo nie uznawało jego sakry. Był zmuszony ukrywać się przed służbami komunistycznego rządu[1]. Bp Zhao Kexun był więziony jeszcze przez zastaniem biskupem, tak jak wielu innych duchownych Kościoła podziemnego[3][4][5][6].
Również kolejny biskup Augustine Cui Tai był więziony[7].
8 lipca 2025 papież Leon XIV zniósł diecezję Xuanhua, erygując diecezję Zhangjiakou z terenów diecezji Xuanhua oraz diecezji Xiwanzi, tym samym diecezja uznawana przez Stolicę Apostolską diecezja Zhangjiakou ma takie same granice jak uznawana przez rząd chiński a powołana w 1980. Decyzję tą oficjalnie ogłoszono 10 września 2025[8].
Biskupi
Wszyscy ordynariusze byli Chińczykami
Wikariusze apostolscy Xuanhuafu
- Philip Zhao Huaiyi (10 maja 1926 - 14 października 1927[a])
- Peter Cheng Youyou (28 marca 1928 - 25 sierpnia 1935[a])
- Joseph Zhang Runbo (7 lipca 1936 - 11 kwietnia 1946)
Biskupi Xuanhua
- Joseph Zhang Runbo (11 kwietnia 1946 - 20 listopada 1947[b])
- Peter Wang Muduo (8 stycznia 1948 - 3 września 1959[a])
- sede vacante (być może urząd sprawował biskup(i) Kościoła podziemnego)
- Simon Zhang Jiumu (1989 – 12 grudnia 1999[a])
- Philip Peter Zhao Zhendong (12 grudnia 1999 – 13 lipca 2007[a])
- Thomas Zhao Duomo (13 lipca 2007 - 2018[c])
- Augustine Cui Tai (2018 - 8 lipca 2025[b])
Antybiskupi
Uwagi
Przypisy
- 1 2 The Catholic Herald Priest is released from prison in China
- ↑ glos.com.pl Droga krzyżowa Kościoła w Chinach. [dostęp 2012-11-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-07-26)].
- ↑ AsiaNews
- ↑ Nasz Dziennik Apel o zwolnienie chińskich duchownych
- ↑ Chiny: komuniści uderzyli w Kościół
- ↑ indcatholicnews.com China: underground priest freed after months in solitary confinement
- ↑ Chiny: trwa usuwanie krzyży i wizerunków świętych z kościołów katolickich. misyjne.pl. [dostęp 2026-01-02]. (pol.).
- ↑ Soppressione delle Diocesi di Xiwanzi e Xuanhua con erezione della Diocesi di Zhangjiakou (Cina) e consacrazione del primo Vescovo di Zhangjiakou (Cina) [online], vatican.va, 10 września 2025 [dostęp 2025-09-12] (wł.).
Bibliografia
- Giga-Catholic Information
- Catholic-Hierarchy
- Brewe Expedit et. vatican.va. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-27)]., AAS 18 (1926), str. 377


