Diecezja tyraspolska

Diecezja tyraspolska
Ilustracja
Katedra św Klemensa w Saratowie (1917)
Państwo

 Rosja

Siedziba

Saratów

Data powołania

1848

Data zamknięcia

2002

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Metropolia

mohylewska

Dane statystyczne (1917)
Liczba wiernych

350 tys.

Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych

179
125

Diecezja tyraspolska – historyczna diecezja Kościoła rzymskokatolickiego i ormiańskiego; utworzona w 1848 w Imperium Rosyjskim, zlikwidowana w 2002, zastąpiona diecezją Św. Klemensa.

Historia

Diecezja powstała na mocy postanowień konkordatu z 1847 z inicjatywy cara Mikołaja I Romanowa. 3 lipca 1848 papież Pius IX bullą Universalis Ecclesiae cura erygował diecezję chersońską. Decyzja ta oburzyła jednak duchowieństwo prawosławne i doprowadziła do interwencji prawosławnego arcybiskupa chersońskiego i taurydzkiego Innocentego (Borisowa), w wyniku której zamiast Chersonia siedzibą diecezji w 1852 został Tyraspol[a]. Jednak tam również władze carskie uniemożliwiały utworzenie administracji diecezjalnej[1][2][3].

W 1856 biskup tyraspolski Ferdinand Kahn przeniósł swoją siedzibę do Saratowa, gdzie otrzymał od władz pozwolenie na utworzenie centralnych instytucji diecezjalnych. Diecezja jednak aż do jej likwidacji nie zmieniła nazwy[1][2]. Podlegała metropolii mohylewskiej. Dominowali w niej katolicy pochodzenia niemieckiego[4]. Diecezja zanikła w czasie dwudziestolecia międzywojennego, w wyniku przemian politycznych i prześladowania Kościoła przez władze radzieckie.

Została reaktywowana w Mołdawii w 1993 r. jako administratura apostolska Mołdawii (od 2001 r. diecezja kiszyniowska)[5] oraz na terytorium Rosji w 1999 r. jako administratura apostolska południowej europejskiej Rosji[6]. Stolicami diecezji były kolejno: Chersoń (do 1852), Tyraspol i Saratów (od 1999).

W 2002 papież Jan Paweł II zlikwidował diecezję i ustanowił na jej miejsce diecezję Świętego Klemensa w Saratowie.

Statystyki

W 1892 diecezja liczyła 83 parafie łacińskie i 44 ormiańskie w 15 dekanatach (11 łacińskich i 4 ormiańskich), których posługiwało 85 księży łacińskich i 61 ormiańskokatolickich. Należało do niej 226000 wiernych, w tym 153000 Niemców, 41000 Polaków i Czechów, 21000 Ormian, 5500 Gruzinów i 5500 osób innych narodowości. Na jej terenie leżało 202 kościołów i kaplic[7].

W 1917 biskupstwo liczyło 10 dekanatów ze 125 parafiami, w których pracowało 179 księży i zamieszkiwało 350 tysięcy wiernych[3].

Biskupi ordynariusze

Wikariusze generalni

Ordynariusz bp Josef Kessler, opuszcza (14.08.1918) siedzibę biskupią w obawie przed aresztowaniem przez bolszewików i do zarządzania diecezją ustanawia wikariusza generalnego:

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Było to wówczas niewielkie, prowincjonalne miasto powiatowe. Mieszkało w nim wówczas ok. 100 katolików (miasto liczyło ok. 6000 mieszkańców), posiadających dom modlitwy. Nie było w nim kościoła.

Przypisy

  1. 1 2 HISTORIA ROZWOJU KATOLICKIEJ SIECI PARAFIALNEJ W DIECEZJI TYRASPOLSKIEJ W XIX WIEKU NA PODSTAWIE MATERIAŁÓW PAŃSTWOWEGO ARCHIWUM OBWODU ODESKIEGO. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II. [dostęp 2025-10-29]. (pol.).
  2. 1 2 Parohia “Sfânta Treime”, Tiraspol. Diecezja kiszyniowska. [dostęp 2025-10-29]. (rum. • ros.).
  3. 1 2 O. Supinska, Dzieje Kościoła na Ukrainie w latach 1900–1939, s. 7.
  4. ↑ P. Nitecki, Biskupi Polscy w latach 965–1999. Słownik biograficzny, wyd. „Pax”, Warszawa 2000, s. 32*.
  5. ↑ Informacja na "Catholic-Hierarchy".
  6. ↑ Informacja na "GCatholic.org.".
  7. ↑ Tyraspolsk dyecezya, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 719.
  8. ↑ Ks. Roman Dzwonkowski, Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR 1917–1939.

Bibliografia