Dinitrobenzen

Dinitrobenzen, daw. dwunitrobenzen – aromatyczny związek chemiczny, nitrowa pochodna benzenu, o wzorze C6H4(NO2)2. Silnie toksyczna substancja, wykorzystywana jako materiał wybuchowy i półprodukt do syntezy chemicznej.

Właściwości fizykochemiczne

Ma trzy izomery:

Wszystkie są substancjami krystalicznymi o barwie jasnożółtej[1.1].

Temperatura topnienia o-dinitrobenzenu wynosi 118 °C, m-dinitrobenzenu – 91 °C, a p-dinitrobenzenu – 172 °C. Temperatura wrzenia wynosi odpowiednio 319 °C, 303 °C i 299 °C. Handlowy dinitrobenzen składa głównie z odmiany meta, z około ośmioprocentową domieszką pozostałych izomerów. Mieszanina taka topi się w temperaturze ok. 80–82 °C. Dinitrobenzen stosowany do celów wojskowych winien mieć wyższą temperaturę topnienia, ok. 88–89 °C[1.1].

Maksymalna prędkość detonacji dinitrobenzenu wynosi 6100 m/s, wydęcie w bloku ołowianym – 250 cm³[1.2].

Zastosowanie

W czasie I wojny światowej wykorzystywany przez Rosję i Niemcy do napełniania amunicji (odpowiednio: min i pocisków)[2]

Przypisy

  1. Tadeusz Urbański, Chemistry and Technology of Explosives, t. I, Oxford: Pergamon Press, 1964.
    1. 1 2 S. 234.
    2. ↑ S. 242.
  2. ↑ Mikołaj Korzun, 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 40, ISBN 83-11-07044-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.