Dominik Starzeński

Dominik Starzeński
Data urodzenia

1903

Data śmierci

?

Zawód, zajęcie

działacz państwowy i partyjny, inżynier rolnictwa

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Stanowisko

wicewojewoda poznański (1948–1949/50), wicewojewoda kielecki (1948/9–1950)

Partia

Polska Partia Socjalistyczna

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Dominik Starzeński (ur. 1903[1], zm. ?) – polski działacz niepodległościowy, państwowy i partyjny, inżynier rolnictwa, publicysta, wicewojewoda poznański (1948–1948/9) i kielecki (1948/9–1950).

Życiorys

Syn Dominika. Ukończył studia z inżynierii rolnictwa w Krakowie, od 1927 pracował w organizacjach rolniczych w województwie poznańskim. Wydał także 5 prac popularnonaukowych i prowadził audycje radiowe. Od kwietnia 1937 do marca 1938 tymczasowo kierował redakcją miesięcznika „Poradnik Gospodarski”[2]. W okresie II wojny światowej wysiedlony do Warszawy, pracował jako robotnik i przy handlu nawozami sztucznymi, organizował dostawy żywności dla Armii Ludowej[3].

Wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), został członkiem rady wojewódzkiej PPS w Poznaniu, a także wiceprezesem wojewódzkim „Samopomocy Chłopskiej” tamże. Po wkroczeniu wojsk radzieckich zajął się organizacją starostwa powiatowego w Łowiczu, a od marca 1945 także starostw w Środzie Wielkopolskiej i Poznaniu. Został wojewódzkim pełnomocnikiem tzw. akcji siewnej. W styczniu 1948 mianowany pełnomocnikiem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych ds. zorganizowania zakładów doświadczalnych w województwach szczecińskim i poznańskim, w tym samym roku został dyrektorem poznańskiego oddziału Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego. 19 lipca 1948 objął stanowisko wicewojewody poznańskiego[3]. Przeszedł później na fotel wicewojewody kieleckiego, którym był co najmniej od grudnia 1949[4]. Urząd ten zajmował do likwidacji urzędów wojewódzkich w maju 1950[5].

Ok. 1930 poślubił Ewę Rylską, mieli syna[6].

Odznaczenia

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1955)[7] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[8].

Przypisy