Dominique-Alexandre Parodi
 Dominique-Alexandre Parodi (ok. 1880) | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 października 1840 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 czerwca 1901 |
| Narodowość | |
| Język | |
| Dziedzina sztuki | |
| Ważne dzieła | |
|
Rzym pokonany (1876) | |
| Odznaczenia | |
  | |
Dominique-Alexandre Parodi (ur. 15 października 1840 w Chanii, zm. 23 czerwca 1901 w Paryżu) – włosko-francuski dziennikarz, pisarz, poeta i dramaturg. Kawaler greckiego Orderu Zbawiciela i Orderu Korony Włoch.
Życiorys
Dominique-Alexandre Parodi urodził się 15 października 1840 w Chanii na Krecie, jako czwarty z siedmiorga dzieci Margarity Vitale (1808–1900) i Domenica Parodiego (1799–1875). Jego matka pochodziła ze Smyrny (obecnie Izmir) w zachodniej Anatolii, zaś ojciec był genueńczykiem urodzonym w Loano w Ligurii i piastował funkcję konsula Królestwa Obojga Sycylii. Od 1832 do 1861 Parodi mieszkał w Smyrnie, a następnie w Mediolanie i Genui[1][2].
Pracował jako dziennikarz i felietonista dla kilku włoskich gazet, w tym „L’Illustrazione Italiana”. Osiedlił się na stałe w Paryżu w 1871, po opublikowaniu swojej pierwszej książki we Francji w 1865. Kontynuował pisanie poezji oraz artykułów do włoskich czasopism, szczególnie w „L’Illustrazione”. Napisał też wiele sztuk teatralnych, często wierszowanych, z których niektóre zostały skomponowane do muzyki, a dramat Rzym pokonany przekształcono w operę pt. Roma (1912). 3 października 1881 uzyskał obywatelstwo francuskie. W 1886 został inspektorem bibliotek miejskich. Zmarł w Paryżu w 1901. Został pochowany na miejscowym Cimetière des Batignolles[1][2].
Życie prywatne
18 lutego 1865 poślubił w Genui Vittorię d’Aste, córkę dramatopisarza Ippolita d’Aste i wnuczkę genueńskiego drukarza Antonia Pontheniera. Mieli dwóch synów: Dominique’a Hippolyte’a Tite Mariusa (ur. 1870 w Genui), filozofa i administratora oświaty, oraz Hippolyte’a (ur. 1874 w Bois-Colombes), pioniera inżynierii lądowej i wodnej[1].
Odznaczenia
Został odznaczony greckim Orderem Zbawiciela w klasie Kawalera oraz Orderem Korony Włoch w klasie Kawalera[1].
Wybrana twórczość
Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][3]:
Powieści
- Ostatni papież (Le Dernier des Papes, opublikowana w „L’Illustrazione”)
Poezja
- Namiętności i idee (Passions et Idées, dwa tomy wierszy, 1865)
- Opowieści meseńskie (Nouvelles Messéniennes, 1867)
- Krzyki ciała i duszy (Cris de la chair et de l'âme, 1883)
- Vaincu i zwycięzcy (Vaincus et vainqueurs, 1898)
Sztuki
- Ulm ojcobójca, tragedia wierszowana w pięciu aktach (1870)
- Rzym pokonany, dramat wierszowany w pięciu aktach, wystawiony w Comédie-Française 27 września 1876 z Sarah Bernhardt w obsadzie. Został przetłumaczony na język włoski przez Tito Ippolito d’Aste i wznowiony w 1902. Zaadaptował go również Jules Massenet na operę pod tytułem Roma (1912), do libretta Henri Cain
- Sephora, misterium, poemat biblijny w dwóch aktach (1877)
- Triumf pokoju, symfoniczna oda w trzech częściach z muzyką Samuela Davida (1879, Salle Ventadour)
- Nieugięty, dramat w pięciu aktach (1884)
- Młodość Franciszka I, dramat wierszowany (1884)
- Królowa Juana, dramat wierszowany w pięciu aktach, wystawiony w Comédie-Française 6 maja 1893 (reż. Frédéric Febvre)
- Papież, tragedia w trzech aktach i sześciu scenach (1899)
Upamiętnienie
Od 1904 jego imię nosi jedna z ulic w 10. dzielnicy Paryża[1][4].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Dominique Alexandre Parodi. [dostęp 2025-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-01)]. (fr.).
- 1 2 Marc Legrand: Revue moderne des arts et de la vie. 1901. (fr.).
- ↑ Dominique-Alexandre Parodi (1840–1901). [dostęp 2025-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-01)]. (fr.).
- ↑ Rue Alexandre-Parodi, 75010 Paris. [dostęp 2025-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-18)]. (fr.).