Drzewiarz czerwonodzioby

Drzewiarz czerwonodzioby
Campylorhamphus trochilirostris[1]
(M.H.C. Lichtenstein, 1820)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

tyrankowce

Rodzina

tęgosterowate

Podrodzina

tęgostery

Rodzaj

Campylorhamphus

Gatunek

drzewiarz czerwonodzioby

Synonimy
  • Dendrocolaptes trochilirostris M.H.C. Lichtenstein, 1820[2]
Podgatunki

12 podgatunków – zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Zasięg występowania
Mapa występowania

Drzewiarz czerwonodzioby[4], tęgoster cienkodzioby (Campylorhamphus trochilirostris) – gatunek ptaka z podrodziny tęgosterów w rodzinie tęgosterowatych (Dendrocolaptidae). Występuje w Ameryce Południowej oraz w Panamie (Ameryka Centralna).

Morfologia

Opis gatunku
Oliwkowobrązowe lub rudobrązowe z jaskrawymi pręgami. Jasny brzuch. Dziób czerwonawy, długi i zagięty[5].
Średnie wymiary
  • Długość ciała – 22–28 cm; masa ciała – 30–55 g[2].

Ekologia i zachowanie

Biotop
Lasy tropikalne, w tym lasy galeriowe oraz odizolowane, wilgotne sawanny w typie campo cerrado, suche lasy typu chaco[5].
Pożywienie
Żywi się owadami i pająkami, niekiedy małymi kręgowcami, np. płazami. Większą zdobycz uderza o pień przed zjedzeniem celem ogłuszenia jej. Czasami spotykany w stadach mieszanych, ale zazwyczaj przebywa samotnie lub w parach[5].
Rozmnażanie
Zniesienie liczy 2–3 jaja składane w dziupli. Oba ptaki z pary wysiadują jaja i opiekują się młodymi[5].

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżnia się 12 podgatunków Campylorhamphus trochilirostris[2][6][7]:

  • C. t. brevipennis Griscom, 1932 – środkowa i wschodnia Panama oraz północno-zachodnia Kolumbia
  • C. t. venezuelensis (Chapman, 1889) – drzewiarz smukły[4] – północna Kolumbia, północna i środkowa Wenezuela
  • C. t. thoracicus (Sclater, PL, 1860) – drzewiarz nadbrzeżny[4] – południowo-zachodnia Kolumbia i zachodni Ekwador
  • C. t. zarumillanus Stolzmann, 1926 – północno-zachodnie Peru
  • C. t. napensis Chapman, 1925 – wschodni Ekwador i wschodnie Peru
  • C. t. notabilis Zimmer, JT, 1934 – zachodnia Brazylia na południe od Amazonki
  • C. t. snethlageae Zimmer, JT, 1934 – środkowa Brazylia
  • C. t. major Ridgway, 1911 – w głębi lądu w północno-wschodniej, wschodniej i południowo-wschodniej Brazylii. Obejmuje proponowane taksony omissus i guttistriatus.
  • C. t. trochilirostris (Lichtenstein, MHC, 1820) – drzewiarz czerwonodzioby[4] – wybrzeża północno-wschodniej Brazylii
  • C. t. devius Zimmer, JT, 1934 – zachodnia i środkowa Boliwia
  • C. t. lafresnayanus (d’Orbigny, 1846) – wschodnia Boliwia, południowo-zachodnia Brazylia i zachodni Paragwaj
  • C. t. hellmayri Laubmann, 1930 – południowo-zachodni Paragwaj i północna Argentyna.

Status zagrożenia

IUCN uznaje drzewiarza czerwonodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji, według szacunków organizacji Partners in Flight z 2019 roku, mieści się w przedziale 0,5–5,0 milionów dorosłych osobników, a jej trend jest umiarkowanie spadkowy. Ptak ten opisywany jest jako dość pospolity, ale rozmieszczony plamowo[3].

Przypisy

  1. ↑ Campylorhamphus trochilirostris, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 C.A. Marantz, A. Aleixo, L.R. Bevier, M.A. Patten, Red-billed Scythebill (Campylorhamphus trochilirostris), version 1.0, [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020, DOI: 10.2173/bow.rebscy1.01 [dostęp 2026-06-07] (ang.).
  3. 1 2 BirdLife International, Campylorhamphus trochilirostris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020, wersja 2025-2 [dostęp 2026-06-07] (ang.).
  4. 1 2 3 4 Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Dendrocolaptinae Gray,GR, 1840 – tęgostery (wersja: 2024-10-08). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-06-07].
  5. 1 2 3 4 David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 357. ISBN 978-83-01-15733-3.
  6. ↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-06-07] (ang.).
  7. ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).

Linki zewnętrzne