Duilio Cambellotti

Duilio Cambellotti (ur. 10 maja 1876, zm. 31 stycznia 1960) – włoski artysta sztuki użytkowej, ilustrator, malarz, rzeźbiarz i projektant, działający w Arts and Crafts Movement oraz w secesji. Jego sztuka wpłynęła na rozwój estetyki i sztuki, miała też wpływ polityczny i społeczny. Jest ceniony za swoją wszechstronność w zakresie dyscyplin wizualnych i projektowych, a także za wierność tematyce rolniczej.

Duilio Cambelotti urodził się 10 maja 1876 w Rzymie^[1]. Uzyskał dyplom księgowego, ale wkrótce po jego otrzymaniu zapisał się na studia w zakresie sztuk stosowanych w Muzeum Przemysłu Artystycznego w Rzymie, gdzie uczył się grawerowania metalu^[2]. Uczył się także w ramach podróży do Neapolu, Aten i Stambułu^[3]. Był zwolennikiem idei Williama Morrisa i podobnie jak on wierzył w potrzebę przywrócenia kunsztu i jakości sztuce wizualnej, zdobnictwu i wzornictwu. Cambellotti był również zafascynowany językiem wizualnym secesji. Tworzył w tym stylu ilustracje do czasopism, książek i gazet, a jego projekty mebli (szczególnie znany był z lamp i stołów) uważane są za symbole idei secesji. W 1901 roku jego ilustracje do Boskiej Komedii Dantego zostały uhonorowane Nagrodą Alinari^[4]. Kilka lat później odkrył produkcję teatralną i scenografię, i szybko zyskał sławę również w tych dziedzinach. W latach 10. i 20. XX wieku wystawiał on także wybitne witraże, a ponadto był organizatorem wystaw^[4].

Przez całą swoją karierę zdawał sobie sprawę ze społecznego znaczenia ornamentyki. Pod wpływem Williama Morrisa stał się jednym z czołowych artystów, którzy intelektualnie i estetycznie starali się utrzymać kontakt z organiczną bezpośredniością stylu odnajdywaną w tradycyjnych ręcznie robionych przedmiotach i tradycyjnej spójności malarskiej, w opozycji do syntetycznych prac inspirowanych erą przemysłową. Cambellotti odnalazł wiele inspiracji w teoriach „piękna racjonalnego” propagowanych przez Henry’ego van de Veldego, jednego z założycieli secesji w Belgii^[5], ale jednocześnie pozostał wierny motywom agrarnym i nieskrępowanej, nieantropotechnicznej relacji z formami naturalnymi^[6]. Najczęściej występującym motywem w jego pracach jest kłos zboża. Jest on zaliczany, obok Vittorio Grassiego (1878–1958), do czołowych zwolenników Scuola Romana^[7] (odłamu secesji) i niezłomnie celebrował „heroiczną atmosferę” kultury chłopskiej ponad dekadencję miast^[8]. Duilio Cambellotti zmarł 31 stycznia 1960 w Rzymie^[1].

Życie Duilio Cambellottiego przypadło na okres rewolucji epoki przemysłowej i automatyzacji, którym towarzyszyło pojawienie się nowoczesnej estetyki, wzrost i upadek faszyzmu we Włoszech oraz wiele innych wydarzeń. Cambellotti interesował się swoim rodzinnym miastem Rzymem nie tylko ze względu na rolnictwo, które wspierało je od samego początku, ale także ze względu na jego historię duchową i mityczną. Doskonale opanował tradycyjną technikę tempery i stworzył za jej pomocą niezapomniane obrazy o tematyce historycznej i mitologicznej: serię Legend rzymskich, a także oryginalne dzieła temperowe, z których wydrukowano plakaty do Teatru Greckiego w Syrakuzach. Najbardziej kompletnym wyrazem dojrzałego stylu architektonicznego i wnętrzarskiego Cambellottiego jest Palazzo dell'Acqua (Muzeum Wody) w mieście Bari, stolicy regionu Apulia we Włoszech^[9][10]. W mieście Latina znajduje się także Muzeum Duilio Cambellottiego^[11].