Duke University School of Medicine
| Duke University | |
 | |
| Data założenia |
1925 (zapis), 1930 (otwarcie) |
|---|---|
| Typ |
uczelnia prywatna |
| Państwo | |
| Stan | |
| Adres | |
| Liczba pracowników • naukowych |
ponad 6200 (2024) |
| Liczba studentów |
blisko 2000 (2024) |
| Dziekan |
Mary E. Klotman |
| Członkostwo |
AAMC |
Położenie na mapie Karoliny Północnej  | |
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych  | |
 36°00′02,52″N 78°56′25,08″W/36,000700 -78,940300 | |
| Strona internetowa | |
Duke University School of Medicine (potocznie Duke Med) – prywatny uniwersytet wchodzący w skład Duke University w Durham w Karolinie Północnej (Stany Zjednoczone). Placówka założona w 1925 roku z zapisu przemysłowca Jamesa B. Duke'a, otwarta dla studentów w 1930 roku[1]. Należy do najwyżej notowanych amerykańskich szkół medycznych w obszarze badań naukowych[2].
Wraz z Duke University School of Nursing, Duke University Hospital, Duke Regional Hospital, Duke Children’s Hospital, Duke Raleigh Hospital oraz innymi powiązanymi szpitalami, klinikami i laboratoriami tworzy Duke University Health System[1].
Historia
Pierwsze plany utworzenia szkoły medycznej na obecnym terenie sięgają 1891 roku, kiedy John Franklin Crowell, ówczesny prezydent Trinity College (poprzednika Duke University), ogłosił publiczny zamysł powołania szkoły medycznej[3]. W 1924 roku James Buchanan Duke ustanowił Duke Endowment i przeznaczył 40 milionów dolarów na przekształcenie Trinity College w Duke University. Rok później przeznaczył dodatkowe 4 miliony dolarów na utworzenie szkoły medycznej, szkoły pielęgniarstwa oraz szpitala uniwersyteckiego[3].
W 1929 roku do nowo powstającej szkoły zgłosiło się 3000 kandydatów, z których wybrano 70 osób – studentów pierwszego i trzeciego roku, w tym cztery kobiety. Cztery lata po otwarciu szkoła została sklasyfikowana przez Association of American Medical Colleges (AAMC) wśród 20 najlepszych szkół medycznych w kraju[3].
Wybrane osiągnięcia naukowe
- 1937 – Barnes Woodall powołał pierwszy w Stanach Zjednoczonych program leczenia guzów mózgu[4].
- 1968 – Robert Lefkowitz opisał strukturę i działanie receptora adrenergicznego (za badania nad receptorami sprzężonymi z białkiem G otrzymał w 2012 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii)[5].
- 1972 – wprowadzono wymogi dotyczące zabezpieczeń przed dziećmi przy opakowaniach leków (tzw. child-proof caps), opracowane przez Jaya Arenę[6].
- 1982 – Rebecca Buckley zastosowała przeszczepienie szpiku kostnego do odtworzenia układu odpornościowego u dzieci z ciężkim złożonym niedoborem odporności (SCID)[7].
- 1990 – Joanne Kurtzberg założyła pediatryczny program przeszczepiania szpiku i krwiotwórczych komórek macierzystych; w 1993 roku zespół Duke przeprowadził pierwszy na świecie niespokrewniony przeszczep krwi pępowinowej[8].
- 1994 – Louise Markert wykazała, że dzieci urodzone bez układu immunologicznego (postać kompletna zespołu DiGeorge’a) można leczyć poprzez przeszczepienie grasicy[9].
- 2006 – YT Chen i Priya Kishnani opracowali Myozyme (alglukozydazę alfa) – pierwszą terapię choroby Pompego[10].
- 2011 – Hai Yan kierował zespołem naukowców z Duke i Johns Hopkins, który zidentyfikował mutacje genu odpowiedzialne za „nieśmiertelność” komórek, odgrywające kluczową rolę w trzech najczęstszych typach guzów mózgu oraz nowotworach wątroby, języka i dróg moczowych[11].
- 2015 – rozpoczęto badania kliniczne nad PVS-RIPO – zmodyfikowanym wirusem polio aktywującym układ odpornościowy do walki z glejakami wielopostaciowymi[12].
Edukacja
Przyjęcia na studia medyczne (MD) prowadzone w Duke University School of Medicine są wysoce konkurencyjne – na ok. 115 miejsc każdego roku zgłasza się ponad 7500 kandydatów[13]. Ofertę edukacyjną szkoły uzupełniają programy doktoranckie (PhD) w naukach podstawowych, programy edukacyjne w innych zawodach medycznych (m.in. najwyżej w kraju notowany program asystenta lekarza (Physician Assistant) oraz Doctor of Physical Therapy), studia magisterskie i podyplomowe.
Curriculum MD
Program studiów medycznych w Duke wyróżnia się nietypową strukturą – studenci mają kontakt z pacjentami o rok wcześniej niż w większości amerykańskich szkół medycznych, a cały trzeci rok studiów poświęcony jest samodzielnym badaniom naukowym. Niemal jedna czwarta studentów wykorzystuje ten rok na rozpoczęcie studiów prowadzących do drugiego stopnia naukowego (PhD, MBA, magister zdrowia globalnego (MScGH), JD lub magister w innej dziedzinie) prócz MD[1].
Około 19,5% studentów uczestniczy w Medical Scientist Training Program (MSTP), wieńczonym podwójnym stopniem MD/PhD i ukierunkowanym na przygotowanie do roli lekarza–naukowca. Program Duke jest czwartym najstarszym tego rodzaju w kraju i nieprzerwanie od niemal 50 lat finansowany przez National Institutes of Health (NIH)[13].
Duke-NUS Medical School
W 2005 roku Duke University School of Medicine zawiązała współpracę z Narodowym Uniwersytetem Singapuru (NUS), w wyniku której powstała Duke-NUS Medical School. Pierwszy rocznik tej szkoły ukończył studia w 2011 roku[14]. Curriculum jest zbliżone do tego z campusu Duke w Durham, jednak Duke-NUS wykorzystuje metodę nauczania zespołowego TeamLEAD (Learn, Engage, Apply, Develop)[15].
Działalność badawcza
Najważniejsze jednostki badawcze i instytuty afiliowane przy Duke University School of Medicine obejmują:
- Duke Clinical Research Institute (DCRI) – największa na świecie akademicka organizacja prowadząca badania kliniczne; prowadzi badania I–IV fazy, badania nad wynikami leczenia (outcomes research), rejestry obejmujące ponad 100 000 pacjentów oraz sieci badawcze (m.in. Pediatric Trials Network)[16]. W jej obrębie znajduje się Duke Databank for Cardiovascular Diseases – najstarsza i największa instytucjonalna baza danych kardiologicznych na świecie.
- Duke Global Health Institute (DGHI).
- Duke Human Vaccine Institute (DHVI).
- Duke Cancer Institute – jeden z pierwszych ośrodków uznanych przez National Cancer Institute (NCI) za Comprehensive Cancer Center.
- Marcus Center for Cellular Cures – ośrodek terapii komórkowych w pediatrii, kierowany przez Joanne Kurtzberg.
- Trent Center for Bioethics, Humanities, and History of Medicine, Center for Chemical Biology oraz Institute for Genome Sciences & Policy.
- Sarah W. Stedman Nutrition and Metabolism Center i Duke Heart Center.
Duke jest jednym z pierwszych ośrodków, którym przyznano grant Clinical and Translational Science Award (CTSA) przez NIH[1].
Pozycja w rankingach
W rankingu „best research medical schools” amerykańskiego tygodnika U.S. News & World Report z 2022 roku Duke University School of Medicine zajęła 3. miejsce w kraju[17]. Wśród programów Duke szczególnie wysoko notowane są: chirurgia (2. miejsce), anestezjologia (4.), interna (5.), radiologia (6.), pediatria (7.), położnictwo i ginekologia (8.) oraz psychiatria (10.)[17]. Historycznie szkoła konsekwentnie zajmuje miejsce w pierwszej dziesiątce amerykańskich szkół medycznych[2].
W 2019 roku 45 członków kadry naukowej Duke znalazło się na liście najczęściej cytowanych badaczy świata (Clarivate i Web of Science), co umieściło Duke University School of Medicine na 8. miejscu w trójwartościowym ex aequo wśród instytucji amerykańskich[18].
Wybrani absolwenci i wykładowcy
Laureaci Nagrody Nobla powiązani z Duke University School of Medicine
- Peter Agre – Nagroda Nobla w dziedzinie chemii (2003) za odkrycie akwaporyn
- Robert Lefkowitz – Nagroda Nobla w dziedzinie chemii (2012) za badania nad receptorami sprzężonymi z białkiem G
- Brian Kobilka – Nagroda Nobla w dziedzinie chemii (2012, wspólnie z Lefkowitzem)
- Paul Modrich – Nagroda Nobla w dziedzinie chemii (2015) za badania nad mechanizmami naprawy DNA
Inni
- Robert Califf – były komisarz amerykańskiej Agencji Żywności i Leków (FDA)
- Joanne Kurtzberg – pediatra, pionierka transplantacji krwi pępowinowej
- Ron Paul – ginekolog i kongresmen z Teksasu
- Rand Paul – okulista, senator z Kentucky
- David Sabiston – autor podręcznika chirurgii (Sabiston Textbook of Surgery)
- James Wyngaarden – były dyrektor National Institutes of Health (NIH), współzałożyciel Projektu poznania ludzkiego genomu
- Eugene Stead – założyciel pierwszego w kraju programu asystenta lekarza
- Samuel Katz – współtwórca szczepionki przeciw odrze
- Jane S. Richardson – biochemiczka, twórczyni wstążkowych diagramów struktur białek
Przypisy
- 1 2 3 4 About the School. Duke University School of Medicine. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- 1 2 Duke University – Best Medical Schools. U.S. News & World Report. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- 1 2 3 Medical Center History – Overview. Duke Medical Center Archives. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Our History. The Preston Robert Tisch Brain Tumor Center, Duke University. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Robert J. Lefkowitz – Facts. The Nobel Prize in Chemistry 2012. NobelPrize.org. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Jay M. Arena, 86; Devised Child-Proof Cap. The New York Times, 1996-01-07. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Duke University Immunologist Buckley Is Cited For Transplantation Research. The Scientist Magazine. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Statement of Joanne Kurtzberg, M.D. before the U.S. House of Representatives. U.S. Congress. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Duke and Enzyvant Take Rare Immune Disease to School with New Therapy. Xconomy, 2018-03-05. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Priya Kishnani on Finding a Cure for Pompe. Newsweek, 2010-02-03. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Immortality gene mutation identifies brain tumors and other cancers. Duke Health. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Using polio to kill cancer: A producers’ notebook. CBS News (60 Minutes). [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- 1 2 Program Statistics. Duke University School of Medicine. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ R.K. Kamei, S. Cook, J. Puthucheary, C.F. Starmer. 21st Century Learning in Medicine: Traditional Teaching versus Team-Based Teaching. „Medical Science Educator”. 22 (2), s. 57–64, 2012. DOI: 10.1007/BF03341758. (ang.).
- ↑ AAMC Readiness for Reform: Duke – National University of Singapore Case Study. Association of American Medical Colleges. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ About DCRI. Duke Clinical Research Institute. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- 1 2 2022 Best Medical Schools: Research. U.S. News & World Report. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- ↑ Global List of Highly Cited Puts Duke in Top Ten. Duke Today, 2019-11. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna Duke University School of Medicine. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).
- Duke Medical Center Archives. [dostęp 2026-05-21]. (ang.).