Dysydent (religia)
Dysydent (łac. dissidens – niezgadzający się) – synonim innowiercy chrześcijańskiego, czyli spoza wyznania dominującego w danym miejscu i czasie, np. w danym państwie[1]. Najczęstsze znaczenia tego słowa były różne w różnych krajach:
- w Polsce to słowo pojawiło się w czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów (RON), w XVI wieku. W konfederacji warszawskiej z 1573 roku nazwano tak zwolenników reformacji (protestantyzmu)[2]. Od XVI do XVIII wieku dysydentami nazywano także prawosławnych, choć byli też znani jako dyzunici[1];
- w Anglii dysydenci to inaczej dyssenterzy. Tak nazwano wyznania protestanckie spoza anglikanizmu (Kościoła Anglii);
- w Szkocji dysydentami nazywano protestantów spoza narodowego Kościoła Szkocji – np. innych prezbiterian, kongregacjonistów i baptystów[3].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 dysydenci, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-01-11].
- ↑ Zygmunt Poniatowski, Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 115.
- ↑ Hervé Masson, Słownik herezji w Kościele katolickim, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1993, s. 114.
Bibliografia
- Dysydenci, Encyklopedia Onet