Dzikuszki

Dzikuszki
Дзікушкі
Дикушки
Ilustracja
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Dzikuszkach
Państwo

 Białoruś

Obwód

 grodzieński

Rejon

lidzki

Sielsowiet

Chodorowce

Populacja
• liczba ludności


141
(2009)

Kod pocztowy

231328

Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Dzikuszki”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, po lewej znajduje się punkt z opisem „Dzikuszki”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Dzikuszki”
Ziemia53°37′47″N 25°01′23″E/53,629722 25,023056

Dzikuszki (biał. Дзікушкі, Dzikuszki; ros. Дикушки, Dikuszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce, przy drodze republikańskiej R141.

Historia

Dawniej folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Możejki Wielkie. Siedziba okręgu wiejskiego.

Hrabia Rafał Grabowski wybudował kamienną unicką cerkiew Przemienienia Pańskiego. W 1840 roku została konsekrowana jako prawosławna. Po śmierci jego syna Stanisława Grabowskiego w 1917 roku część majątku przypadła rodzinie Minejków.

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim)[1], w gminie Żołudek[2]. W 1921 miejscowość liczyła 106 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, w tym 58 Polaków i 48 Białorusinów. 69 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 37 prawosławnego[2].

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

Dwór

Dwór w Dzikuszkach należał do Chreptowiczów, Tyszkiewiczów, Wiśniowieckich, Naruszewiczów, Chodkiewiczów. W końcu XVIII kupiła go rodzina Grabowskich. W latach 30. XX wieku dwór przebudował w stylu neoklasycystycznym Aleksander Minejka. Był to parterowy dwór z mezzanino (półpiętrem) i sutereną, gdzie mieściła się kuchnia i pomieszczenia gospodarcze.

Główne wejście wyróżniał portyk wsparty na czterech kolumnach w porządku jońskim, natomiast elewację ogrodową zdobił półkolisty portyk z sześcioma kolumnami doryckimi, które podtrzymywały duży balkon prowadzący z mezzanino.

Po II wojnie światowej, pod władzą sowiecką, w budynku umieszczono siedzibę sowchozu, a potem klub kołchoźnika. W latach 70. XX wieku dwór został porzucony i nieremontowany zaczął szybko zamieniać się w ruinę. W 2025 roku runęły pozostałości fasady[3].

Ruiny dworu Grabowskich w 2021 roku

Przypisy

  1. ↑ Dz. U. z 1929 r. Nr 33, poz. 307 (ISAP)
  2. 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923.
  3. ↑ Zabytkowy dwór runął na oczach turystów! Ostatni lokator odfrunął… [online], Kresy24.pl - Wschodnia Gazeta Codzienna [dostęp 2025-08-04].

Bibliografia