Echoes of Silence

Echoes of Silence – trzeci mixtape kanadyjskiego piosenkarza i autora tekstów The Weeknda, wydany 21 grudnia 2011 roku nakładem wytwórni XO. Podobnie jak w przypadku jego debiutanckiego mixtape'u House of Balloons oraz drugiego projektu Thursday, The Weeknd podjął współpracę z muzykiem Illangelo, który wyprodukował większość materiału^[18]. Przy tym projekcie artysta po raz pierwszy współpracował również z producentami Clams Casino i DropXLife, a w jednym z interludiów pojawił się raper Juicy J. Pod względem tekstowym Echoes of Silence porusza tematy podobne do wcześniejszych wydawnictw artysty, skupiając się na jego relacji z narkotykami oraz doświadczeniach miłosnych. Projekt poprzedził singiel promocyjny „Initiation”, który ukazał się 10 października 2011 roku^[19].

Echoes of Silence, będący projektem z gatunku alternatywnego R&B z elementami darkwave, ambientu, post-punku oraz trip hopu^[20], spotkał się z powszechnym uznaniem krytyków. Znalazł się na szerokiej liście nominacji do nagrody Polaris Music Prize 2012, co stanowiło dla The Weeknda drugą z rzędu nominację do tego wyróżnienia^[21]. Echoes of Silence został później wydany komercyjnie jako część albumu kompilacyjnego Trilogy (2012), wzbogacony o utwór dodatkowy „Till Dawn (Here Comes the Sun)”^[22]. W dziesiątą rocznicę premiery oryginalne miksy utworów zostały wydane wraz z limitowaną kolekcją ubrań i gadżetów zaprojektowaną przez ilustratora Hajime Sorayamę^[23]. Teledysk do utworu tytułowego, wyreżyserowany przez wspomnianego ilustratora, ukazał się 21 grudnia 2021 roku^[24][25].

Echoes of Silence spotkało się z powszechnym uznaniem krytyków. W serwisie Metacritic, który przypisuje znormalizowaną ocenę w skali do 100 recenzjom z głównych publikacji, mixtape uzyskał średni wynik 82 punktów na podstawie 17 recenzji^[26]. Evan Rytlewski z The A.V. Club stwierdził, że „to właśnie całkowite oddanie Tesfaye swojej upiornej personie sprawia, że Echoes Of Silence jest tak hipnotyzująco mrożące krew w żyłach”^[27]. Kyle Anderson z Entertainment Weekly zauważył, że „aksamitne melodie Tesfaye przenikają jego psychodeliczny minimalizm niczym dym z kadzideł, gubiąc się jedynie w zbyt otumaniającym utworze tytułowym”^[28]. Z kolei Alexis Petridis z The Guardian ocenił, że „powolne bity, plamy syntezatorów i eklektyczne nawiązania muzyczne – od chillwave i crunk hip-hopu po Aaliyah i France Gall – w jakiś sposób sprawiają, że całość brzmi nie tylko upiornie i opustoszale, ale także otulająco, nieuchronnie wciągając słuchacza w głęboko niepokojący świat”^[29]. Benjamin Boles z portalu Now stwierdził, że „nastrój jest wciąż mroczny, narkotyczny i klaustrofobiczny, ale tym razem Tesfaye kieruje swój ból nie tyle w stronę zimnej pustki, ile w stronę bardziej tradycyjnego złamanego serca i tęsknoty”^[30].