Eduard Vogel von Falckenstein

Eduard Vogel von Falckenstein
Ilustracja
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

5 stycznia 1797
Wrocław

Data i miejsce śmierci

6 kwietnia 1885
Lubsko

Przebieg służby
Lata służby

1813-1873

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Jednostki

56. Pułk Piechoty

Stanowiska

Dowódca VII Korpusu Armijnego
Dowódca I Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wojny napoleońskie
I wojna o Szlezwik
Wojna duńska
Wojna prusko-austriacka

Późniejsza praca

Deputowany do Reichstagu

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Order „Pour le Mérite” Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Order Domowy Hohenzollernów Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Medal Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe) Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Krzyż Zasługi Wojennej (Meklemburgia-Strelitz) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa de Nassau Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Alberta (Saksonia) Order Fryderyka (Wirtembergia)
Generalleutnant Eduard Vogel von Falckenstein w 1866 roku.

Eduard Ernest Friedrich Vogel von Falckenstein (ur. 5 stycznia 1797 we Wrocławiu, zm. 6 kwietnia 1885 w Lubsku) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, dowódca VII Korpusu Armijnego z dowództwem w Münster oraz I Korpusu Armijnego z dowództwem w Królewcu.

Życiorys

W 1813 roku, jako ochotnik zgłosił się do służby w 6. Pułku Grenadierów, a jeszcze w tym samym roku otrzymał stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant). Brał udział w kampanii VI koalicji antyfrancuskiej, w tym w bitwach pod Lützen, Budziszynem, Laon, a po przeniesieniu do 2. Pułku Grenadierów w oblężeniu Paryża[1].

W 1822 roku, będąc już porucznikiem (niem. Premierelieutenant), trafił do Biura Topograficznego Sztabu Generalnego[2], a w 1825 roku przeniesiony do Wielkiego Sztabu Generalnego, gdzie zajmował planowaniem strategicznym. Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) w 1829 roku powrócił do służby liniowej i objął stanowisko dowódcy kompanii w 2. Pułku Grenadierów[3]. W 1841 roku otrzymał stopień majora i został dowódcą Połączonego Batalionu Rezerwowego Gwardii[4]. W 1843 roku ponownie znalazł się w 2. Pułku Grenadierów[5]. W jego szeregach wziął udział w walkach ulicznych w Berlinie w trakcie rewolucji marcowej. W 1848 roku trafił na linię frontu wojny z Danią, gdzie na czele Batalionu Strzelców Gwardii walczył w Szlezwiku[1].

W 1849 roku został szefem sztabu III Korpusu Armijnego i otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant)[6]. Dwa lata później awansował na pułkownika (niem. Oberst)[7], a w 1855 roku dowodził 5. Brygadą Piechoty[8]. Jeszcze w tym samym roku został dowódcą 3. Brygadą Piechoty Gwardii i został generałem majorem (niem. Generalmajor). Rok później został przeniesiony do Ministerstwa Wojny, gdzie stanął na czele Departamentu Ekonomii Wojskowej[9]. W 1858 roku objął dowództwo nad 5. Dywizją Piechoty, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant)[10].

Po wybuchu wojny duńskiej został szefem sztabu korpusu prusko-austrakciego dowodzonego przez feldmarszałka Friedricha von Wrangla. Wziął wówczas udział w bitwach pod Fredericią i Dybbøl[1]. Po zakończeniu działań wojennych mianowany gubernatorem okupowanej Jutlandii, a w 1865 roku objął stanowisko dowódcy VII Korpusu Armijnego i awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie)[11].

Wraz z rozpoczęciem wojny prusko austriackiej został dowódcą Armii Menu i na jej czele prowadził wojska pruskie w kampanii nad Menem. Dowodził w bitwach pod Hammelburgiem, Kissingen i Aschaffenburgiem[1]. Po zakończeniu działań wojennych powierzono mu stanowisko gubernatora Bohemii oraz został mianowany szefem 56. Pułku Piechoty[12]. Pod koniec 1866 roku stanął na czele I Korpusu Armijnego[13]. Dwa lata później zdecydował się przejść w stan spoczynku i został wpisany na listę oficerów armii (niem. Offiziere von der Armee)[14].

Przywrócony do służby po wybuchu wojny prusko-francuskiej. Objął wówczas stanowisko gubernatora Niemieckiego Obszaru Nadmorskiego z siedzibą w Hanowerze. Nie brał bezpośredniego udziału w walkach. Na emeryturę przeszedł dopiero w 1873 i został skreślony z listy oficerów armii[1].

Odznaczenia

Opracowano na podstawie źródła[15].

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.