Eduard von Lewinski

Eduard von Lewinski
General der Artillerie General der Artillerie
Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1829
Münster

Data i miejsce śmierci

15 września 1906
Trzebnica

Przebieg służby
Lata służby

1846–1895

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Stanowiska

Dowódca VI Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Domowy Hohenzollernów Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Order Alberta (Saksonia) Medal Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Kawaler Orderu Leopolda (Austria) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Miecza (Szwecja)

August Julius Eduard von Lewinski (ur. 22 lutego 1829 w Münster, zm. 15 września 1906 w Trzebnicy)[1] – generał artylerii Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, generał-głównodowodzący VI Korpusem Armijnym z dowództwem we Wrocławiu.

Życiorys

W 1846 roku wstąpił w szeregi 6. Pułku Piechoty. Po uzyskaniu stopnia podporucznika (niem. Secondelieutenant) w 1848 roku przeniesiony do służby w artylerii, do Brygady Artylerii Gwardii[2]. Po ukończeniu studiów w Szkole Artylerii i Inżynierii uzyskał uprawnienia oficera artylerii, a w 1952 roku został przydzielony do Wydziału Artylerii Fortecznej[3]. Sześć lat później, po awansie na porucznika (niem. Premierlieutenant) trafił do Pułku Artylerii Polowej Gwardii[4]. Służąc w tym pułku awansował kapitana (niem. Hauptmann) w 1860 roku[5]. W 1864 roku stanął na czele jednej z baterii wchodzącej w skład tego pułku. Na czas trwania wojny duńskiej dowodził 1. Kompanią Gwardii Cytadeli Spandau. Wyróżnił się podczas bitwy pod Dybbøl za co został odznaczony Orderem Pour le Mérite.

W 1865 roku był członkiem pruskiej delegacji obserwującej manewry Armii Imperium Rosyjskiego odbywające się w okolicach Petersburga. Rok później został adiutantem w 2. Inspekcji Artylerii[6]. W trakcie wojna prusko-austriacka znalazł się w dowództwie 1. Armii księcia Fryderyka Karola[1]. W 1867 roku awansował na majora i został przydzielony do sztabu 12. Dywizji, a w 1869 roku wpisany został na listę oficerów Sztabu Generalnego[7].

Podczas mobilizacji poprzedzającej wojnę prusko-francuską trafił do sztabu naczelnego dowództwa 1. Armii, którą dowodził Karl Friedrich von Steinmetz. Pod koniec 1870 roku został naczelnym kwatermistrzem 2. Armii księcia Fryderyka Karola[1]. Po zakończeniu wojny objął identyczne stanowisko w dowództwie Armii Okupacyjnej we Francji[8]. W 1871 roku mianowany szefem sztabu IX Korpusu Armijnego i na tym stanowisku awansował na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant) w 1872 roku[9]. Także w 1872 roku stanął na czele 24. Pułku Artylerii Polowej[10]. W 1874 roku otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst), a stanowisko dowódcy 24. Pułku piastował do 1877 roku, kiedy otrzymał pod swoje rozkazy 2. Brygadę Artylerii Polowej[11].

W 1880 roku został generałem majorem (niem. Generalmajor)[12]. Cztery lata później został inspektorem 2. Inspekcji Artylerii Polowej, przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dla poruczników i kapitanów artylerii oraz członkiem Generalnego Komitetu Artylerii. W 1885 roku otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant)[13]. W 1888 roku przez kilka miesięcy przebywał w Szwecji obserwując ćwiczenia szwedzkiej armii odbywające się w regionie Västmanland[14]. W następnym roku mianowany generałem-głównodowodzącym VI Korpusem Armijnym z dowództwem we Wrocławiu, a w 1890 roku otrzymał stopień generała artylerii (niem. General der Artillerie)[15]. W stan spoczynku przeszedł w 1895 roku.

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Lewinskiego to między innymi[16]:

Przypisy

Bibliografia