Edward Capałła
 major kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 października 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
31 maja 1944 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki |
3 Pułk Szwoleżerów, |
| Stanowiska |
dowódca dywizjonu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
   | |
Edward Capałła vel Capała (ur. 9 października 1897 w Warszawie, zm. 31 maja 1944 we Włoszech) – major kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys
Edward Capałła[1] urodził się 9 października 1897 w Warszawie[2][3]. Był synem Władysława[4]. Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6][7][8]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 pułku szwoleżerów. W latach 20. i 30. był oficerem tej jednostki, stacjonującej w Suwałkach[9][10][11][12]. W tym czasie został awansowany na stopień rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[13].
Po wybuchu II wojny światowej 1939, na początku kampanii wrześniowej pełnił funkcję oficera broni i gazu w 3 pułku szwoleżerów[14]. W późniejszym okresie polskiej wojny obronnej był dowódcą kolumny taborów Brygady Rezerwowej Kawalerii Wołkowysk. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Po 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[4]. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa[3]. Został dowódcą 7 dywizjonu kawalerii sformowanego w Tockoje 10 września 1941, który był dywizjonem kawalerii dywizyjnej Ośrodka Organizacyjnego Armii z którego organizowano 7 Dywizję Piechoty. 7 dywizjon kawalerii został wcielony do 1 pułku ułanów Krechowieckich, w Otar. Objął w nim funkcję zastępcy dowódcy (kwatermistrz). Później był Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie[3].
Zmarł 31 maja 1944 w Iranie[3]. Został pochowany na cmentarzu polskim w Casamassima[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych dwukrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami – pośmiertnie 1948[15]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 25 czerwca 1930 „za zasługi na polu administracji i wyszkolenia wojska”[16]
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 wskazały formę nazwiska Capała. Natomiast Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945 podał formę nazwiska Capałła.
- ↑ 7 czerwca 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „9 października 1896” na „9 października 1897”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 11, s. 188, 7 czerwca 1934.
- 1 2 3 4 5 Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 172.
- 1 2 Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 5. [dostęp 2018-05-18].
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 685.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 355.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 608.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 354.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 599.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 541.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 289.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 627.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 154.
- ↑ Mijakowski i Rozdżestwieński 2012 ↓, s. 54-55.
- ↑ Rozkaz personalny nr 22 dowódcy Zgrupowania PKPR Western Command. [w:] R.1137i [on-line]. IPMS, 1948-03-20. [dostęp 2026-04-20].
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 146, poz. 222 (ISAP).
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Krzysztof Mijakowski, Paweł Rozdżestwieński: 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. Pułkownika Jana Kozietulskiego. Wielka księga kawalerii polskiej 1918–1939. Tom 3. Edipresse Polska SA, 2012. ISBN 978-83-7769-222-6.