Edward Ignacy Boerner
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| pastor w Zduńskiej Woli | |
| Okres sprawowania |
1856–1910 |
| Superintendent diecezji kaliskiej | |
| Okres sprawowania |
1900–1910 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
Edward Ignacy Boerner (ur. 1 marca 1833 w Wyszogrodzie, zm. 12 lutego 1910 w Zduńskiej Woli) – powstaniec styczniowy i pastor ewangelicki w Zduńskiej Woli.
Życiorys
Pastor parafii ewangelicko-augsburskiej w Zduńskiej Woli (1856–1910). W latach 1861–1862 członek Rady Miejskiej w tym mieście, ustąpił ze stanowiska na znak protestu przeciwko brance do wojska rosyjskiego[1]. Podczas powstania styczniowego z ramienia władz powstańczych pełnił funkcję naczelnika miasta (lipiec-sierpień 1863). Aresztowany przez władze rosyjskie siedział kilka tygodni w areszcie[1]. W latach 1866–1868 z jego inicjatywy postawiono w tym mieście nowy kościół protestancki przy ul. Zamkowej (obecnie Alei Kościuszki)[2]. Starą kaplicę rozebrano w 1871 r. W latach następnych zakupiono murowany dom, w sąsiedztwie nowej świątyni, na mieszkanie dla duchownego. W 1889 r. kościół poddano gruntowej renowacji, w 1902 r. założono cementowe posadzki, a w 1905 r. zaś wieżę kościelną pokryto blach cynkową[2]. Kolejną poważną inwestycją, przedsięwzięta przez niego było zbudowanie w 1895 kosztem 15 tysięcy rubli także przy ul. Zamkowej dwupiętrowego gmachu – domu parafialnego, mieszczącego szkołę ewangelicką oraz mieszkania dla personelu kościelnego, zarazem siedzibę wszystkich działających przy zborze stowarzyszeń oraz ochronki dla dzieci w wieku 4–8 lat, utworzonej w 1904 r. przez pastora a prowadzoną przez jego żonę Marię[3]. W latach 1900–1910 pełnił również funkcję superintendenta ewangelicko-augsburskiej diecezji kaliskiej. Założyciel, a następnie wieloletni prezes Ochotniczej Straży Pożarnej w Zduńskiej Woli[1]. Po jego śmierci, z inicjatywy żony, dla uczczenia jego pamięci ewangelicy w Zduńskiej Woli zbudowali parafialny dom opieki dla sierot i starców, który nazwali jego imieniem[1][4].
Rodzina
Urodził się w rodzinie imigrantów z Saksonii osiadłej w Płocku. Syn Ignaziusa Karla Wilhelma Boernera i Theresy z domu Lemke. Od 1860 mąż Marii Klary z Rauhów (1839–1913) córki pastora w Aleksandrowie Łódzkim Augustyna Henryka Raua (1806–1871) i Pauliny z Elbelów (1816–1875). Mieli liczne potomstwo córki: Marię Paulinę (ur. 1862) żonę Aleksandra Pasche, Zofię (ur. 1867) żonę Włodzimierza Lembke, Annę (1868–1893), Helenę Augustę (ur. 1872) żonę Aleksandra Lorentza, Wandę Luizę (ur. 1874) oraz synów Edwarda Józefa (1863–1870), Władysława Juliusza (1865–1919), Ignacego Augusta (1875–1933), Edwarda (ur. 1882)[5].
Przypisy
- 1 2 3 4 Józef Śmiałowski, Zduńska Wola. Monografia miasta do 1914 roku, Łódź 1974, s. 220.
- 1 2 Jarosław Stulczewski, Ewangelicy w okolicy Szadku i Zduńskiej Woli w XIX-XX w., „Biuletyn Szadkowski” nr 09, 2009, s. 87–106.
- ↑ Dariusz Pawelec, Protestanci w Zduńskiej Woli i okolicy, Zduńska Wola 2007, s. 10.
- ↑ 17 marca 1959 r. upaństwowiono dom opieki dla sierot i starców im. E. Boernera, zamieniając jego nazwę na Dom Pomocy Społecznej (funkcjonuje do dziś przy ul. Łaskiej 42).
- ↑ Jerzy Kochanowski, Zapomniany prezydent...: życie i działalność Ignacego Boernera 1875–1933, Warszawa 1993.