Edward Kantecki

Edward Kantecki
Edmund Karpiński
Ilustracja
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

10 października 1896
Grabów nad Prosną

Data i miejsce śmierci

12 marca 1981
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1915–1921

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie

Formacja

Błękitna Armia

Jednostki

42 pułk piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Późniejsza praca

urzędnik

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941)

Edward Kantecki (ur. 10 października 1896 w Grabowie nad Prosną, zm. 12 marca 1981 w Warszawie) – porucznik Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Antoniego i Marii z Witkowskich[1]. Ukończył gimnazjum humanistyczne w nadreńskim Andernach, a 2 listopada 1915 został wcielony do armii Cesarstwa Niemieckiego[2]. Od roku 1916 przebywał w niewoli francuskiej, po zwolnieniu z której wstąpił (w 1918 r.) do armii generała Józefa Hallera. Ukończył szkołę oficerską w Camp du Ruchard i został w grudniu 1918 r. mianowany na stopień podporucznika. W maju następnego roku powrócił do Polski, a trzy miesiące później (w sierpniu 1919 r.) został awansowany do rangi porucznika[3].

W szeregach 42 pułku piechoty wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczył się w dniu 16 sierpnia 1920 r. w trakcie walk pod Pińskiem, kiedy to powstrzymał odwrót polskich jednostek. Wyróżniał się jako doskonały oficer zwiadu. Za swą postawę odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[3]. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11434.VM z 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z dnia 18 lutego 1922 r.)[4]. Na podstawie „Rocznika Oficerskiego 1924” został przeniesiony do pospolitego ruszenia[5]. W marcu 1930 został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego[6]. W grudniu 1934 ogłoszono unieważnienie zarzdządzeń MSWojsk. na podstawie, których został przeniesiony do pospolitego ruszenia, a następnie zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego, a tym samym utrzymano w mocy zaliczenie do rezerwy w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2177,5 lokatą dla „Rocznika Oficerskiego Rezerw 1934” oraz z przydziałem do 71 pułku piechoty[7].

Po demobilizacji studiował na Uniwersytecie Poznańskim, a następnie pracował na różnych stanowiskach urzędniczych. Od roku 1929 zatrudniony był w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych[8], w związku z czym przeniósł się do Warszawy. Ponadto był członkiem Rady Powiatowej BBWR[2]. W okresie okupacji niemieckiej mieszkał w Radomiu, a po powstaniu warszawskim pracował w Jędrzejowie. Po wyzwoleniu powrócił do stolicy i do czasu przejścia na emeryturę (w roku 1974) pracował w Polskiej Agencji Drzewnej „Paged”, między innymi jako specjalista w dziedzinie tarcicy i brakarz. Zmarł w Warszawie i spoczął na tamtejszym cmentarzu wolskim[3].

Od roku 1929 jego żoną była Stefania z domu Plewińska, z którą miał córki: Zofię Barbarę (ur. 19 kwietnia 1930) i Wandę Annę (ur. 21 maja 1931)[8] oraz syna Antoniego.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  3. 1 2 3 Polak (red.) 1993 ↓, s. 88.
  4. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 II 1922, s. 104.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 291, 534, tu podano, że urodził się w 1867.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 25 marca 1930, s. 97.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 290.
  8. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  9. ↑ Żołna 1929 ↓, s. 31.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.