Edward Langie

Edward Langie

generał major
Data i miejsce urodzenia	25 maja 1812 Lenarczyce
Data i miejsce śmierci	2 października 1879 Florencja
Przebieg służby
Lata służby	1827–1873
Siły zbrojne	Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego wojsko belgijskie wojsko wielkopolskie armia osmańska armia włoska
Główne wojny i bitwy	powstanie listopadowe powstanie wielkopolskie (1848) wojna krymska wyprawa Garibaldiego na Sycylię
Odznaczenia

Edward Langie (Lange) (ur. 25 maja 1812 w Lenarczycach, zm. 2 października 1879 we Florencji) – powstaniec listopadowy i uczestnik wydarzeń 1848 r., emigrant polityczny, generał w służbie włoskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 25 maja 1812 r. w Lenarczycach w jako syn Jana Langiego i Marii z Miecznikowskich. Kształcił się w Warszawie i Krzemieńcu. W 1827 r. wstąpił do 4 Pułku Piechoty Liniowej w Warszawie i został elewem szkoły podchorążych^[1].

W powstaniu listopadowym służył w 4 pp oraz w korpusie Girolamo Ramorino. Walczył pod Grochowem, Ostrołęką, Rogoźnicą i Międzyrzeczem. Dwukrotnie ranny, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na podporucznika^[1].

Po upadku powstania przebywał w Galicji, uczestniczył w wyprawie Józefa Zaliwskiego do Królestwa Polskiego, a następnie emigrował do Francji i Belgii. W latach 1838–1843 służył w armii belgijskiej jako oficer piechoty. Po odejściu z wojska mieszkał w Brukseli i Paryżu, utrzymując kontakty z Joachimem Lelewelem oraz działając w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej^[1].

W czasie Wiosny Ludów 1848 r. przybył do Wielkopolski, gdzie z polecenia Ludwika Mierosławskiego dowodził oddziałem wolnych strzelców. Brał udział w walkach pod Miłosławiem i Wrześnią^[1].

W okresie wojny krymskiej wyjechał do Turcji i związał się ze środowiskiem Władysława Zamoyskiego oraz Michała Czajkowskiego. Służył w Pułku Kozaków Osmańskich, następnie organizował 2 Pułk Dragonów Sułtańskich^[2]. Uczestniczył w kampanii naddunajskiej, uzyskując stopień podpułkownika oraz odznaczenia tureckie (w tym Order Medżydów)^[1].

W 1860 r. wstąpił do „oddziału tysiąca” Giuseppe Garibaldiego i uczestniczył w kampanii sycylijskiej oraz neapolitańskiej. Awansowany na pułkownika, został następnie przyjęty do armii włoskiej przez Wiktora Emanuela II. Dowodził pułkami piechoty, zwalczał bandytyzm i separatystyczną partyzantkę neapolitańską w Abruzji. W 1868 r. otrzymał dowództwo brygady w Palermo i stopień generała majora (maggior generale). W 1873 r. przeszedł w stan spoczynku. Nagrodzony wieloma włoskimi odznaczeniami, m. in. Krzyżem Sabaudzkim, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Świętych Maurycego i Łazarza, Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Korony Włoskiej (1873)^[1].

Od 1870 r. mieszkał we Florencji, uczestnicząc w życiu miejscowej Polonii. Zmarł 2 października 1879 r. we Florencji i został pochowany na tamtejszym Cimitero della Misericordia^[1].

• Józef Szujski

• Edward Lange do Władysława Zamoyskiego. List z 19 XI 1855 r. [online], wbc.poznan.pl [dostęp 2026-05-12] .