Edward Pach

Edward Jan Pach
Ilustracja
Edward Pach (przed 1934)
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

2 listopada 1891
Wiedeń

Data śmierci

21 września 1957

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

182 pułk piechoty

Stanowiska

kwatermistrz

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Edward Jan Pach[a] (ur. 2 listopada 1891 w Wiedniu, zm. 21 września 1957) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 2 listopada 1891 w Wiedniu, w rodzinie Maksymiliana i Petroneli z Wojciechowskich[2]. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie c. k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie[2]. Naukę zakończył w 1911, a egzamin dojrzałości zdał 7 lutego 1912[3]. 3 listopada 1911 wstąpił do Polskiej Drużyny Strzeleckiej[2]. Następnie rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie[2].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 58 pułk piechoty. 22 maja 1915 w bitwie pod Tolminem został ranny[2]. 4 czerwca 1917 został przeniesiony do 30 pułku piechoty, a 1 lipca skierowaany na po raz trzeci na front włoski[2]. 17 sierpnia 1917 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[2][4]. 7 października 1918 w walkach pod Leskovac w Serbii dostał się do niewoli[2]. 31 stycznia 1919 został zwolniony z niewoli, lecz zachorował na tyfus plamisty[2]. 19 kwietnia 1919 wrócił do Polski[2].

7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917, zaliczony do I Rezerwy armii, z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, i przydzielony do 20 pułku piechoty[5]. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem w piechocie[6].

Od 16 stycznia 1923 pełnił obowiązki adiutanta 20 pp, a 26 września 1924 objął dowództwo 3 kompanii karabinów maszynowych[2]. 15 września 1925 został przeniesiony służbowo na trzymiesięczny VI kurs normalny w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[7]. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku na poprzednio zajmowane stanowisko[2]. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 101. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W sierpniu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko dowódcy II batalionu[9][10]. W listopadzie 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta[11]. 1 sierpnia 1932 został przeniesiony do 82 pułku piechoty, stacjonującego w tym samym garnizonie, na stanowisko dowódcy II batalionu[2][12][13]. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[14]. Na tym stanowisku pełnił służbę przez kolejnych pięć lat[15].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kwatermistrzem 182 pułku piechoty[16]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau[17].

Zmarł 21 września 1957[18][19].

Był żonaty, miał syna Ryszarda (ur. 1921) i córkę Aldonę Elżbietę (ur. 1925)[2].

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie

Uwagi

  1. ↑ W styczniu 1934 ogłoszono sprostowanie imion mjr. Edwarda Pacha z „Edward” na „Edward Jan”[1].

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 25.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pach Edward Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.62-5250 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-08-27].
  3. ↑ Sprawozdanie 1912 ↓, s. 23, 57.
  4. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 355, 647.
  5. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 79 z 22 lipca 1919 roku, poz. 2642, 2674.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 31 stycznia 1920, s. 26.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 112 z 25 października 1925, s. 604.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 119.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 25 sierpnia 1927, s. 255.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 36, 181.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 339.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XI, XXI, 30, 477.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 150.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 20, 646.
  16. ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 374.
  17. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2025-08-28].
  18. ↑ Zdjęcie grobu Edwarda Pacha
  19. ↑ Paying respects
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 5 marca 1921, s. 374.
  21. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30.
  22. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  23. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 251, poz. 335 (ISAP).
  24. 1 2 Ranglisten 1918 ↓, s. 647.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.