Edward Roguszczak

Edward Roguszczak

Data i miejsce urodzenia	13 października 1927 Siedlemin
Data i miejsce śmierci	13 czerwca 1997 Wdzydze
Alma Mater	Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Gdańsku
Dziedzina sztuki	rzeźbiarstwo, ceramika
Odznaczenia

Edward Roguszczak (ur. 13 października 1927 w Siedleminie, zm. 13 czerwca 1997^[1] we Wdzydzach) – rzeźbiarz, ceramik.

Urodził się jako najstarszy syn Andrzeja, kolejarza, i Stanisławy z domu Nawrockiej^[3]. Uczęszczał do Męskiej Szkoły Powszechnej im. Estowskiego w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie naukę w szóstej klasie przerwał wybuch II wojny światowej^[4].

W czasie okupacji niemieckiej pracował w fabryce zabawek^[4], dorabiając sprzedażą wykonanych na korze brzozowej kartek świątecznych, drewnianych figurek i malowideł sakralnych^[3].

Po wojnie podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Ostrowie Wielkopolskim, którą kontynuował w Liceum Plastycznym w Poznaniu^[4]. W 1947 został przyjęty na II rok studiów na Wydział Malarstwa Architektonicznego Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Dyplom uzyskał w 1952 w Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku, w pracowni prof. Stanisława Teisseyre’a.

Brał udział przy pracach przy odbudowie ul. Długiej w Gdańsku. Członek Grupy Kadyńskiej. Od roku 1970 członek AIC. Współtworzył z prof. Hanną Żuławską eksperymentalne warsztaty ceramiczne w Kadynach. Z inicjatywy Roguszczaka rodzi się (1970) w BWA w Sopocie prestiżowa impreza o wysokiej randze artystycznej Międzynarodowe Trienalle Ceramiki. Artysta jest pomysłodawcą i spiritus movens tworzenia w Gdańsku Oruni, w zabytkowym kwartale zabudowań, Międzynarodowego Centrum Ceramicznego, służącego studiom i twórczej pracy. W 1992 rozpoczął pracę z młodzieżą skupioną wokół Młodzieżowego Klubu „Plama” na gdańskiej Zaspie, polegającą na wspólnych akcjach plenerowych, zajęciach plastycznych i happeningach. Rok później zainicjował warsztaty „Obrazy ogniem malowane”^[4].

Zdobył wiele nagród i złotych medali na krajowych i zagranicznych wystawach i konkursach.

Od 14 marca 1978 był mężem Elżbiety z domu Wojtaczko. Ojciec Moniki (ur. 1979)^[3].

Zmarł we Wdzydzach, pochowany na gdańskim cmentarzu Srebrzysko (rejon IX, kwatera TAR II WOJ-Skarpa-9)^[5].

• Złoty Krzyż Zasługi (1975)
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1974)

Źródło:^[4].

• V miejsce na IX Międzynarodowym Konkursie Ceramicznym „Pro Tadino” (1967)
• Nagroda Lwa (Premio Lions del Lions Club di Faenza) na XXVII Międzynarodowym Konkursie Ceramiki Artystycznej w Faenzie (1969)^[6]
• I nagroda na I Międzynarodowej Wystawie Ceramiki w Sopocie (1970)
• „Order Stańczyka” - nagroda miesięcznika „Litery” za całokształt osiągnięć artystycznych w dziedzinie ceramiki (1970)
• I nagroda na II Międzynarodowej Wystawie Ceramiki Tworzywo ceramiczne w sztuce współczesnej w Gdańsku (1973)
• tytuł „Gdańszczanina Roku 1977” w plebiscycie czytelników „Wieczoru Wybrzeża” - za inspirację, zaplanowanie i wykonanie małej architektury na Zaspie (1978)
• III nagroda na IV Międzynarodowej Wystawie Ceramiki w Sopocie (1979)
• Złoty Medal na XXXVIII Międzynarodowym Konkursie Ceramiki Artystycznej w Faenzie za model Ziemia (1980)^[7]
• I nagroda na II Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu w dziale „Ceramika dla architektury” (1981)^[8]
• I nagroda na XXII Międzynarodowym Konkursie Ceramicznym „Pro Tadino” w Gualdo Tadino (1982)
• I nagroda w dziale ceramiki unikatowej (za zestaw prac Destrukcje) na IV Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu (1985)^[9]
• I nagroda Ministra Kultury i Sztuki oraz Złoty Medal Komitetu Organizacyjnego wystawy „Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej” w BWA w ramach V Międzynarodowego Triennale Ceramiki – Sopot ’91 (1991)
• Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki (1991)
• Nagroda Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (1991)^[10]

Źródło:^[4].

• JacekJ. Kotlica JacekJ., Edward Roguszczak [online], plama.art.pl [zarchiwizowane z adresu 2007-12-26] .