Elżbieta Branicka

Elżbieta Branicka

Korczak
Rodzina	Braniccy herbu Korczak
Data urodzenia	1792
Data śmierci	1880
Ojciec	Franciszek Ksawery Branicki
Matka	Aleksandra von Engelhardt
Mąż	Michał Woroncow
Dzieci	Siemion Woroncow, Zofia Szuwałowa

Elżbieta Ksaweryna Branicka herbu Korczak (ur. 1792, zm. 1880) – polska arystokratka, żona Michała Woroncowa.

Była córką Franciszka Ksawerego Branickiego, hetmana wielkiego koronnego i późniejszego targowiczanina oraz Aleksandry von Engelhardt. Dzieciństwo i młodość spędziła w bogatym majątku jej rodziców w Białej Cerkwi. W 1819 została wydana za mąż za Michała Siemionowicza Woroncowa, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi w Rosji. Hrabia Woroncow nie bez wahania zdecydował się poślubić córkę polskiego magnata. W liście do hrabiego Rostopczyna nowożeńcy pisali, że nie dopuszczą żadnego Polaka do jego spraw państwowej wagi. .A. J. Bułhakow pisał o związku M. Woroncowa z hrabiną Branicką: "Kocha Woroncowa jak kochanka. Podziwia zięcia, ale on jej nie kocha."

22 czerwca (4 lipca) 1823 roku Elżbieta Ksaweriewna otrzymała tytuł Damy Małego Krzyża w związku z mianowaniem jej męża na generalnego gubernatora Kraju Noworosyjskiego i Obwodu Besarabskiego. ^[1] Było to jedno z najwyższych odznaczeń w Imperium Rosyjskim ustanowione przez Piotra I Wielkiego na cześć jego żony Katarzyna I, które nadawano kobietom.

Z tego małżeństwa na świat przyszło dwoje dzieci syn Siemion (1823–1882) i córka Zofia (1825–1879)^[2]. (w wersji rosyjskiej jest informacja o trojgu dzieci oraz o trojgu zmarłych?

Na jej cześć w 1829 wyhodowano bladoróżową odmianę róży^[3].

W Odessie poznała przebywającego na zesłaniu Aleksandra Puszkina i w latach 1824–1827 stała się adresatką, muzą i bohaterką jego lirycznych wierszy (np.: Spalony list, Talizman). Przyjaźń z poetą przetrwała do końca jego życia^[4].