Elżbieta Kilarska

Elżbieta Kilarska

Data i miejsce urodzenia	8 października 1931 Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci	13 marca 2013 Warszawa, Polska
Zawód	aktorka
Odznaczenia

Elżbieta Kilarska (ur. 8 października 1931 w Warszawie, zm. 13 marca 2013 tamże) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Urodziła się w rodzinie Józefa Kowalskiego, pracownika Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, i Zofii z domu Morawskiej. Do wybuchu II wojny światowej uczęszczała do Prywatnej Żeńskiej Szkoły im. Cecylii Plater-Zyberkówny w Warszawie^[1].

Podczas okupacji niemieckiej kontynuowała naukę na tajnych kompletach aż do wybuchu powstania warszawskiego^[1].

Po wojnie wraz z rodzicami wyjechała do Bydgoszczy, gdzie uczęszczała do gimnazjum i liceum ogólnokształcącego. W 1949 roku uzyskała świadectwo dojrzałości. W roku akademickim 1949/50 studiowała na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Od października 1950 roku kontynuowała naukę w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Łodzi. Studiów nie ukończyła. Eksternistyczny egzamin aktorski zdała 16 maja 1957 roku^[1].

We wrześniu 1951 roku została zaangażowana jako aktorka w Wojewódzkim Ludowym Teatrze Objazdowym w Łodzi, od 1 marca 1953 roku występowała w Teatrze Ziemi Łódzkiej. W marcu 1955 roku została aktorką Teatru Ludowego w Warszawie. Później pracowała w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1956). W tym samym roku przeniosła się do Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie. W latach 1959–1960 występowała w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, w latach 1960–1961 w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, w latach 1962–1965 w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. W latach 1965–1972 była aktorką Teatrów Dramatycznych w Szczecinie, 1972–1975 Teatru im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku. Od 1975 występowała w Warszawie: 1975–1986 w Teatrze Ziemi Mazowieckiej, 1986–1990 w Teatrze Popularnym, w 1990 w Teatrze Szwedzka 2/4.

Od 1957 roku należała do Związku Artystów Scen Polskich.

Była żoną aktora Janusza Kilarskiego (1920–1979)^[1].

Zmarła w Warszawie, pochowana 21 marca 2013 roku w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim^[2] (kwatera 148-1-2,3)^[3].

• 1983: Toccata jako Zakonnica dyrygująca chórem
• 1984: Bez końca jako Matka Antka
• 1984: Lato leśnych ludzi jako Kombatantka (odc. 5)
• 1985: Rajska jabłoń jako Blacharzowa, lokatorka kamienicy Kwiryny
• 1986: Lullaby (Kołysanka) jako Kobieta w kościele
• 1987: Rzeka kłamstwa jako Mieszkanka wsi (odc. 1)
• 1988: Dekalog IV jako Matka Jarka
• 1988: Dotknięci
• 1988: Zmowa jako Kobieta na pogrzebie
• 1989: Po upadku jako Pisarka na budowie
• 1992: Szwadron jako Baba
• 2000: Klan jako Sąsiadka Bogny Różyckiej (odc. 372)
• 2000: Plebania jako Babcia klozetowa w szalecie w Krakowie (odc. 37)
• 2001–2002: Marzenia do spełnienia jako Staruszka, była więźniarka UB
• 2002–2003: Szpital na perypetiach jako Pacjentka Pelagia Słowikowa (odc. 4–5, 7-9, 12–16, 18–19, 21–22, 30)
• 2003: Glina jako Sąsiadka Wasiaka (odc. 1)
• 2004: Pensjonat pod Różą jako stała klientka Jasia (odc. 7)
• 2005: Boża podszewka. Część druga jako Niemka w opuszczonym mieszkaniu (odc. 8)
• 2006: Dylematu 5 jako Staruszka pod szpitalem
• 2006: U fryzjera jako Starsza klientka (odc. 13)
• 2007: Ekipa jako Zakładniczka skinów (odc. 3)
• 2007: Wino truskawkowe jako Babka
• 2004–2009: Plebania jako Staruszka, pani Tosia (odc. 407, 488, 499, 775, 907, 1032, 1070–1072, 1303)

• 1964: Krata jako Dziennikarka Porajska
• 1971: Jedenasty list Camilli Colon jako Ciotka
• 1989: Tercet jako Matka
• 1990: Drugie życie jako Matka Olgi
• 1991: W naszym domu
• 1998: Brand jako Kobieta I

• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1982)^[4]

• Elżbieta Kilarska w bazie Filmweb
• Elżbieta Kilarska w bazie filmpolski.pl
• Elżbieta Kilarska na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”