Elektromiografia

Elektromiografia (EMG) – medyczne badanie diagnostyczne służące do oceny czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia). Jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz chorób mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy).

Badanie przeprowadzane jest za pomocą elektromiografu – urządzenia wzmacniającego i rejestrującego potencjały bioelektryczne. Aparat ten często służy również do badania potencjałów wywołanych.

W zależności od diagnozowanego schorzenia, w skład procedury mogą wchodzić:

• właściwa elektromiografia – ocena czynności elektrycznej samych mięśni,
• elektroneurografia – badanie przewodnictwa we włóknach czuciowych i ruchowych nerwów obwodowych,
• badanie fali F,
• próby miasteniczne – testy transmisji nerwowo-mięśniowej,
• elektromiografia pojedynczego włókna (SFEMG).

Badanie nie wymaga pozostawania na czczo. Przyjmowanie stałych leków nie powinno być przerywane, z wyjątkiem sytuacji, gdy lekarz zaleci inaczej. Należy poinformować lekarza prowadzącego badanie o przyjmowaniu leków przeciwkrzepliwych (takich jak np. acenokumarol, warfaryna, heparyna, aspiryna) oraz o skłonności do przedłużonego krwawienia.

Po badaniu pacjent może powrócić do normalnej aktywności. Wkłucia elektrod mogą powodować przejściową, niewielką tkliwość i bolesność badanych mięśni, która zazwyczaj ustępuje samoistnie w ciągu 1 do 3 dni.

Badanie przeprowadza się m.in. w celu zdiagnozowania przyczyn osłabienia kończyn (nóg, ramion, rąk) lub mięśni twarzy. EMG pozwala stwierdzić, czy osłabienie jest spowodowane chorobą mięśni, nerwów, czy też połączeń nerwowo-mięśniowych.

• W.G. Bradley, R.B. Daroff, G.M. Fenichel, J. Jankovic: Neurologia w praktyce klinicznej.. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2006, s. 592–627. ISBN 83-89309-71-8.