Elkka

Elkka, właśc. Emma Kirby (ur. w 1988 roku w Cardiff) – walijska kompozytorka i wykonawczyni muzyki elektronicznej z kręgu dance i house. Założycielka wytwórni płytowej femme culture, w której zadebiutowała w 2016 roku. Ma na swoim koncie 1 album studyjny oraz szereg EP-ek, singli i miksów didżejskich.

W 2021 roku zdobyła nagrodę BBC Radio 1 w kategorii: Essential Mix of the Year.

Emma Kirby urodziła się w 1988 roku w Cardiff w Walii^[1]. Już jako ośmiolatka komponowała piosenki, korzystając z zabawkowej klawiatury z wbudowanymi melodiami. Po ukończeniu dwudziestego roku życia przybyła do Londynu, gdzie pracowała jako piosenkarka i autorka tekstów inspirując się twórczością Carole King, Joni Mitchell i Annie Lennox^[2]. Później zainteresowała się w muzyką elektroniczną, inspirując się twórczością takich artystek jak Imogen Heap i Laurie Anderson. Przechodząc z pracy sesyjnej do produkcji w 2016 roku, przyjęła pseudonim Elkka i założyła femme culture, będącą wytwórnią płytową, kolektywem artystycznym i organizatorem imprez, przeznaczonych dla wszystkich. W listopadzie tego samego roku wydała w tej wytwórni swoją debiutancką EP-kę HER^[1].

W 2018 roku wydała utwór „Stay (Warm Edit)” oraz drugą EP-kę, Full Circle. Jej brzmienie kontynuowała na trzeciej EP-ce Every Body Is Welcome z 2019 roku. „Burnt Orange” z 2021 roku stał się jej pierwszym przełomowym singlem. Równie przełomowe okazały się być dla niej kolejne miesiące tego roku, zwłaszcza dwie kolejne EP-ki^[1]. 21 maja wydała nakładem wytwórni Technicolour Euphoric Melodies. Jak stwierdziła w jednym z wywiadów: „Pisanie tej EP-ki podczas [pandemii] dało mi inne spojrzenie na euforię, bo było pełne nostalgii. Zastanowiło mnie, co sprawiało, że czułam euforię podczas pisania – ciepło i poczucie całkowitej wolności. Jako dziecko nie czułam się dobrze ze sobą, więc nie potrafiłam się wyzwolić. Przyjazd do Londynu i coming out pozwoliły mi poczuć się wolną i bezpieczną. Dzięki muzyce odnalazłam siebie jako producentka. Euforyczne melodie wydają mi się właściwe, ponieważ czuję się dobrze w swoim życiu^[3]. Później wydała debiutancki „Essential Mix”, zrealizowany dla BBC Radio 1 oraz kolejną EP-kę, Harmonic Frequencies, również nakładem wytwórni Technicolour. Jak napisała: „Ta EP-ka to zapis sześciomiesięcznego okresu, który rozpoczął się pod koniec zeszłego roku i osiągnął punkt kulminacyjny wraz z ponownym otwarciem parkietów tanecznych. Jak większość ludzi, kiedy wszystko się otworzyło, poczułam i zobaczyłam, jak moje życie odzyskuje barwy. W Euphoric Melodies odkrywałam i badałam, co sprawiało, że czułam się dobrze, czego potrzebowałam, żeby czuć się dobrze... Harmonic Frequencies to podróż od pozbawienia wszystkiego do ponownego poczucia spełnienia”^[4]. W tym samym roku artystka zdobyła nagrodę BBC Radio 1 Essential Mix of the Year^[5], nagrodę Association of Independent Music za najlepszy niezależny remiks (za remiks utworu „Megapunk” Eli Minus) oraz została nominowana do nagrody DJ Mag dla najlepszego przełomowego producenta^[1].

W 2022 roku wydała utwór „I Just Want to Love You”, po czym rozpoczęła pracę nad własną kompilacją z serii DJ-Kicks; złożony z 28 utworów album DJ-Kicks: Elkka ukazał się w kwietniu 2023 roku^[1]. Artystka łącząc różne gatunki, takie ja chicagowski house i disco, leftfield techno, brytyjski bass i electro-punk, przygotowała zestaw nadający się zarówno do klubu, jak i do indywidualnego słuchania^[6]. 18 sierpnia wystąpiła na Glastonbury Festival prezentując 83-minutowy mix didżejski^[7]. 31 sierpnia zaprezentowała swój kolejny projekt, DJ Friendly, złożoną z 4 utworów EP-kę, którą zrealizowała z myślą o „szalonych nocnych imprezach” i mającą odzwierciedlać – według jej oświadczenia prasowego – „pragnienia i intensywność, jakie daje mi klubowa przestrzeń”^[8]. EP-ka wydana została w październiku^[9].

W czerwcu 2024 roku ukazał się debiutancki album studyjny Elkki, Prism of Pleasure, poprzedzony singlami „Passionfruit” i „Make Me”^[1].

• Elkka w bazie Discogs.com (ang.)