Elliott Smith

Elliott Smith

Elliott Smith (2003)
Imię i nazwisko	Steven Paul Smith
Data i miejsce urodzenia	6 sierpnia 1969 Omaha, Nebraska
Data i miejsce śmierci	21 października 2003 Los Angeles (w wieku 34 lat)
Instrumenty	gitara akustyczna, harmonijka ustna, pianino, klarnet, gitara basowa, perkusja
Typ głosu	tenor
Gatunki	muzyka alternatywna, muzyka akustyczna, rock, indie rock
Aktywność	1991–2003
Wydawnictwo	DreamWorks Records
Powiązania	Heatmiser, Quasi, Mary Lou Lord, Pete Krebs, No. 2
Strona internetowa

Elliott Smith, właśc. Steven Paul Smith (ur. 6 sierpnia 1969, zm. 21 października 2003^[1]) – amerykański muzyk, a także autor i wykonawca utworów muzycznych. Chociaż pierwotnie dorastał w stanie Teksas, znaczną część swojego życia spędził jednak w mieście Portland w stanie Oregon^[2], gdzie zyskał znaczną popularność na lokalnej scenie muzycznej, w latach ‘90^[3].

Uważany jest za jednego z najwybitniejszych twórców amerykańskiej sceny alternatywnej lat ‘90. Jego twórczość zaliczano bardzo często do gatunku muzycznego, nazywanego folk punkiem^[4][5] (stanowiącego swoiste połączenie ze sobą: muzyki folkowej (folku) oraz punk rocku). Wypracował własny, charakterystyczny sposób śpiewania, który określił jako „whispery, spiderweb-thin delivery” (pol. „szeptający, cienki jak pajęczyna głos”)^[6]. Magazyn muzyczny New Musical Express (NME) opisał go jako „szeroko uwielbianego artystę”, który „poruszył niezliczoną ilość serc swoimi fascynującymi zdolnościami tak czysto muzycznymi, jak i niesamowitymi umiejętnościami wyrażania emocji przez swoje utwory”^[7].

Jego głównym instrumentem była gitara akustyczna, lecz grał również m.in. na pianinie, perkusji, gitarze basowej, klarnecie oraz harmonijce^[8].

Elliott Smith został w 1997 roku nominowany do nagrody Oscara w kategorii Najlepsza piosenka oryginalna, za swój utwór „Miss Misery”, pochodzący z filmowego przeboju kinowego ‘Good Will Hunting’ (pol. ‘Buntownik z wyboru’) z roku 1997 (który to utwór, Smith stworzył specjalnie na potrzeby niniejszego filmu^[9]), w którym – w głównych rolach – wystąpili m.in. Robin Williams (nagrodzony za swoją rolę Oscarem^[10]), Ben Affleck i Matt Damon. Oprócz tego, na ścieżce dźwiękowej do samego filmu ‘Good Will Hunting’, pojawiło się także pięć innych utworów stworzonych wcześniej przez Smitha, na potrzeby jego dwóch różnych albumów: Roman Candle (1994) oraz Either/Or (1997)^[11].

Przy okazji 70. ceremonii wręczenia Oscarów dnia 23 marca 1998, zrealizował on także szczególne wykonanie utworu „Miss Misery”, specjalnie na okazję tej gali^[12][13][14]. Ostatecznie nie zdobył on jednak nagrody, która to końcowo trafiła do innej nominowanej piosenki „My Heart Will Go On” z filmu ‘Titanic’ (1997); za której to piosenki stworzenie, odpowiadają James Horner oraz Will Jennings, a która zaśpiewana została dla filmu, przez Céline Dion^[14].

Elliott Smith w ciągu swojego życia zmagał się z nawracającymi skłonnościami do picia dużych ilości alkoholu oraz do zażywania narkotyków (nigdy jednak nie przyjmował on żadnych narkotyków, podaniem dożylnym^[15]); został on także medycznie zdiagnozowany z zespołem ADHD^[16]. Trwające u niego problemy związane z substancjami psychoaktywnymi wpłynęły w pewien sposób na jego życie oraz tworzoną przez niego sztukę; do samych narkotyków, on sam zaś często odwoływał się bezpośrednio i niebezpośrednio, w tekstach swoich utworów. Narkotyki nie były jednak w żadnym razie jedynym tematem jego dzieł, które tematycznie skupiały się także choćby na skomplikowanych relacjach międzyludzkich, samotności czy przemocy w rodzinie^[a][17]. W końcowych latach swojego życia, Elliott wyznawał w rozmowach z najbliższymi przyjaciółmi, że wierzy (wracając pamięcią do przeszłości), że pamięta, jak w młodości był seksualnie wykorzystywany przez swojego ojczyma, Charliego Welcha; choć nigdy nie wypowiadał się na ten temat publicznie, mówiąc o tym z pełnym przekonaniem^[18].

Elliott Smith za życia cenił sobie oraz był inspirowany przez bardzo wielu różnych artystów – wśród których należy wymienić na pewno przynajmniej, zespoły oraz poszczególnych artystów: The Beatles^[19], Big Star^[20], The Clash^[21], The Who^[20], Led Zeppelin^[20], The Kinks^[22], Pink Floyd^[20], Rush^[20], Bauhaus^[23], Elvisa Costello^[24], Oasis^[25], Television^[26], AC/DC^[27], Hanka Williamsa^[28], Scorpions, Fugazi^[20], oraz Built to Spill^[20].

Elliott Smith jest powszechnie uznawany za jednego z absolutnie najwybitniejszych przedstawicieli muzyki indie^[29], choć – ze względu także na swoją przedwczesną śmierć – znany jest on raczej wciąż przede wszystkim w USA (w szczególności, na pewno w mieście Portland, w stanie Oregon; gdzie sam przez długi czas mieszkał^[2]) — pozostając obecnie w głównej mierze nieznanym, także dla wielu wnikliwych pasjonatów muzyki niezależnej. Wśród współczesnych artystów muzycznych, cała rzesza wspomina go jako główne źródło inspiracji (wykonując także chętnie jego utwory na własnych koncertach). Do artystów, którzy publicznie wypowiedzieli się o Smithie, jako o artyście mającym szczególny wpływ na tworzoną przez nich samych muzykę, należą: Frank Ocean^[30][b], Beck Hansen^[31], Phoebe Bridgers^[32][c], Conor Oberst^[34] (z grupy Bright Eyes), Julien Baker^[35], Adrianne Lenker^[36], Alex G^[37], Beabadoobee^[38], Ben Gibbard^[39] (lider zespołu Death Cab for Cutie), Josh Klinghoffer^[40][d] (z zespołu Red Hot Chili Peppers), Danielle Haim^[45] z zespołu Haim, Madonna^[46], Billie Eilish^[47], Phil Elverum^[48] (znany z solowego projektu The Microphones), Clairo^[49] czy Brad Mehldau^[50].

Elliott Smith zmarł 21 października 2003 roku, w wieku 34 lat, ponosząc śmiertelne obrażenia od dwóch ciosów nożem w klatkę piersiową^[51]. W czasie całego zajścia, pozostawał on w swoim domu na Lemoyne Street, zlokalizowanym w Echo Park w Los Angeles^[51], gdzie mieszkał on wraz ze swoją dziewczyną, Jennifer Chibą. Według zeznań Chiby, na krótko przed jego śmiercią, pomiędzy nimi obojgiem doszło do kłótni^[52], w trakcie której ona sama zamknęła się w łazience, aby rzekomo wziąć prysznic^[53]. Chiba niedługo później – wedle własnych słów – miała usłyszeć krzyk Smitha, a następnie wyjść z łazienki, aby zobaczyć go, z nożem, utkwionym w jego klatce piersiowej. Zeznała ona także policji, że po tym, jak wyciągnęła nóż z rany, co sprawiło, że ten upadł na ziemię; zadzwoniła na numer alarmowy o godzinie 12:18. Smith wkrótce potem zmarł w szpitalu z powodu wykrwawienia z dwóch ran, które znaleziono na jego ciele (a które to wykrwawienie – przypuszczalnie – nie musiałoby nastąpić, gdyby nóż pozostał w jednej z ran)^[54] – na 20 minut po przyjeździe do szpitala^[55], o godzinie 13:36.

Choć śmierć Smitha pierwotnie ukazała się w lokalnych mediach z bezpodstawnym sugestywnym przekazem, że „doszło tutaj najpewniej do samobójstwa”^[56] (w związku także z tym, że – jeszcze za swojego – życia był on bardzo kojarzony jako artysta tworzący „smutną, depresyjną” muzykę^[57]; zaś jego muzyka porównywana często – także w tym zakresie – choćby do muzyki Nicka Drake’a^[58]); oficjalny raport z autopsji^[59] – upubliczniony w grudniu 2003 – zostawił całą sprawę otwartą, nie wykluczając jednocześnie, że doszło tutaj w istocie, do morderstwa^[51].

• Strona oficjalna