Ema Derossi-Bjelajac

Ema Derossi-Bjelajac

Data i miejsce urodzenia	3 maja 1926 Štrmac
Data i miejsce śmierci	20 czerwca 2020 Zagrzeb
Przewodnicząca Prezydium Socjalistycznej Republiki Chorwacji
Okres	od 20 listopada 1985 do 10 maja 1986
Przynależność polityczna	Związek Komunistów Jugosławii/Związek Komunistów Chorwacji
Poprzednik	Pero Car
Następca	Ante Marković

Ema Derossi-Bjelajac, także Derosi-Bjelajac (serb. Ема Дероси Бјелајац; ur. 3 maja 1926 w Štrmacu, wówczas Stermàzio, zm. 20 czerwca 2020 w Zagrzebiu^[1]) – jugosłowiańska (chorwacka) działaczka partyjna i państwowa, dziennikarka, w latach 1985–1986 przewodnicząca Prezydium (prezydent) Socjalistycznej Republiki Chorwacji.

Uczyła się w szkołach w Labinie i Nedešćinie. W 1951 została absolwentką Wyższej Szkoły Partyjnej „Đuro Đaković” w Belgradzie, a w 1959 uczelni Visoka upravna škola w Zagrzebiu. W 1965 ukończyła studia administracyjno-polityczne na wydziale prawa Uniwersytetu w Zagrzebiu. Pomiędzy 1959 a 1974 wykładała na macierzystych uczelniach przedmioty polityczno-administracyjne, początkowo jako asystent, a od 1966 docent. Autorka publikacji propagandowych, prasowych i naukowych^[2][3].

W okresie II wojny światowej zaangażowana w Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii, ukrywała się w zorganizowanej przez partyzantów drukarni. Od 1943 członek Ludowego Ruchu Wyzwolenia Jugosławii i Związku Młodzieży Komunistycznej Jugosławii. Zajmowała stanowiska w ich strukturach w mieście Labin i mieście Pula, gdzie odpowiadała za propagandę. W 1944 wstąpiła do Związku Komunistów Jugosławii, działała w ramach Związku Komunistów Chorwacji^[2][3].

Pomiędzy 1946 a 1953 kolejno członek komitetu ZKCh na Istrii ds. propagandy, członek komitetu miejskiego w Puli i członek biura komitetu obwodowego w Rijece. Pracowała także w redakcjach gazet „Glas Istre” i „Riječki list”, w latach 50. była redaktor naczelną pierwszej z nich i szefem wydawnictwa Otokar Keršovani. Została członkiem Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii (1964–1969) i egzekutywy Komitetu Centralnego Związku Komunistów Chorwacji (1969–1974), kierowała strukturami partii na Uniwersytecie Zagrzebskim (1968–1970) i należała do władz miejskich partii w Zagrzebiu (1980–1982). Przez kilka kadencji zasiadała w Zgromadzeniu (parlamencie) Socjalistycznej Republiki Chorwacji, od 1978 do 1982 pełniła funkcję jego wiceprzewodniczącej. W latach 70. opowiedziała się przeciwko Chorwackiej Wiośnie^[2][3].

W kadencji 1982–1986 wchodziła w skład Prezydium Socjalistycznej Republiki Chorwacji (kolegialnej głowy państwa). Od 20 listopada 1985 do 10 maja 1986 kierowała nim po śmierci Pero Cara^[4][5]. Działaczka stowarzyszenia kulturalnego Čakavski sabor, kierowała nim w latach 1986–1990. Po upadku Jugosławii działała w Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji, wycofała się z życia politycznego^[2].

29 czerwca 2020 pochowana na Cmentarzu Mirogoj^[1]