Emil Dunikowski
 Emil Dunikowski (przed 1915) | |
| Data urodzenia |
13 grudnia 1855 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 czerwca 1924 |
| profesor nauk geologicznych | |
| Habilitacja |
1884 |
| Profesura |
1888 |
| Uczelnia | |
 | |
Emil Habdank Dunikowski (ur. 13 grudnia 1855 w Brzeżanach, zm. 24 czerwca 1924 we Lwowie[1]) – polski geolog, podróżnik, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Życiorys
Odbył studia we Lwowie, Wiedniu i Monachium. Był wybitnym znawcą geologii nafty, prowadził poszukiwania złóż ropy naftowej w Bieszczadach. Od 1888 był profesorem Uniwersytetu lwowskiego, habilitował się w 1884. Na ropie naftowej zarobił wielkie pieniądze, zostając milionerem. Prowadził też badania geologiczne w Turcji, Algierii i Tunezji oraz w górach Sichote Aliń. W latach 1892–1893 był prezesem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika.
W 1906 wyjechał do Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Podczas podróży po USA zajmował się nie tylko badaniami geologicznymi, ale też etnografią plemion indiańskich. Wyniki badań ogłosił w wielu publikacjach książkowych, m.in. Meksyk i szkice z podróży po Ameryce i Od Atlantyku poza Góry Skaliste[2].
W 1910 został zaproszony przez towarzystwo rosyjsko-angielskie do zbadania pod względem górniczo-geologicznym pasma górskiego okalającego wybrzeże Morza Japońskiego, po czym do ekspedycji zaangażował dr. Eugeniusza Romera, dr. Jana Nowaka i dr. Juliana Tokarskiego[3].
Jego syn Zbigniew Dunikowski (1889–1964) zdobył w latach międzywojennych rozgłos, ogłaszając, że wynalazł opatentowaną metodę wydobywania złota z piasku lub skał za pomocą rzekomych promieni „Z”. Jego wierzyciele spowodowali, że trafił na pewien czas do więzienia[4][5].
Profesor Dunikowski wybudował we Lwowie willę przy ówczesnej ulicy Mochnackiego zaprojektowaną przez architekta Władysława Rauscha, stanowiącą znakomity przykład eklektyzmu w architekturze. Willę tę odsprzedał w roku 1911 metropolicie obrządku greckokatolickiego Andrzejowi Szeptyckiemu, który przeznaczył ją na cele muzealne[6].
Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Przypisy
- ↑ Nekrolog Dunikowskiego. „Wiadomości Geograficzne”, maj-lipiec 1924.
- ↑ Krótka biografia. onet.pl. [dostęp 2025-08-08].
- ↑ Polska wyprawa naukowa. „Nowości Illustrowane”. Nr 32, s. 7, 6 sierpnia 1910.
- ↑ Sławomir Łotysz. Alchemik czy oszust. Sprawa Zbigniewa Dunikowskiego, [w:] „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”, 54/2, 2009, s. 63–82.
- ↑ Zbigniew Dunikowski. findagrave.com. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ Informacje na temat syna i willi. [dostęp 2018-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-20)].
Linki zewnętrzne
- Publikacje Emila Dunikowskiego w bibliotece Polona