Emilio Molinari
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
12 listopada 1939 |
|---|---|
| Data śmierci |
5 lipca 2025 |
| Zawód, zajęcie |
polityk, działacz związkowy |
| Stanowisko |
poseł do Parlamentu Europejskiego (1984–1985), senator (1992–1994) |
| Partia | |
Emilio Molinari (ur. 12 listopada 1939 w Mediolanie, zm. 5 lipca 2025[1]) – włoski polityk i działacz związkowy, senator krajowy, od 1984 do 1985 poseł do Parlamentu Europejskiego II kadencji.
Życiorys
Pracował jako robotnik w fabryce Borletti. Był jednym ze współzałożycieli organizacji związkowej Confederazione Unitaria di Base. Został sekretarzem komunistycznej organizacji parapolitycznej Avanguardia Operaia, która w 1975 stała się częścią Demokracji Proletariatu[2] (w tej partii również był sekretarzem[3]). Później przeszedł na rentę[4].
W 1975 kandydował do rady miejskiej Mediolanu z listy Demokracji Proletariatu, później zdobył miejsce w radzie regionu Lombardia[5]. W 1984 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Przystąpił do Grupy Tęcza, należał do Komisji ds. Energii, Badań Naukowych i Technologii oraz Delegacja ds. stosunków z Japonią. Z fotela europarlamentarzysty zrezygnował 2 września 1985[6]. W latach 1992–1994 zasiadał w Senacie z ramienia Federacji Zielonych. Początkowo należał do grupy mieszanej, od listopada 1992 do federacyjnego klubu Zieloni-La Rete[4]. Później zajął się działaniem na rzecz dostępności wody pitnej, został prezesem Comitato Italiano per un Contratto Mondiale sull’Acqua. Opublikował poświęconą temu tematowi książkę i zaangażował się w protesty przeciw prywatyzacji usług dostępu do wody (nad którym głosowano podczas referendum w 2011)[7][8].
Przypisy
- ↑ Emilio Molinari è morto. Fu consigliere, eurodeputato e senatore di Dp e Verdi [online], MilanoToday [dostęp 2025-07-05] (wł.).
- ↑ Inventario fondo Emilio Molinari. csmovimenti.org. [dostęp 2019-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (15 września 2019)]. (wł.).
- ↑ Antonio Del Giudice: DP prova a ribellarsi al suo padre – fondatori. republicca.it, 26 kwietnia 1988. [dostęp 2019-09-15]. (wł.).
- 1 2 Emilio Molinari. senato.it. [dostęp 2019-09-13]. (wł.).
- ↑ Giovanni Cominelli: Che fine ha fatto il '68. Fu vera gloria?. goWare & Edizioni Guerini e Associati, 2018. ISBN 978-88-8195-295-3.
- ↑ Emilio Molinari. europarl.europa.eu. [dostęp 2019-09-12].
- ↑ Convegno Acqua in Comune con Zanotelli.... video.google.it, 21 marca 2007. [dostęp 2019-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 września 2007)]. (wł.).
- ↑ Emilio Molinari. Se la rivoluzione si riempie d’acqua. nandodallachiesa.it, 3 marca 2019. [dostęp 2019-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (15 września 2019)]. (wł.).