Eresus lavrosiae

Eresus lavrosiae – gatunek pająków z rodziny poskoczowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1997 roku przez Tamarę Mcheidze^[1][2].

Samice pozostają nieopisane^[3][2]. Samiec osiąga około 10 mm długości ciała^[2] przy prosomie długości 5–6 mm^[3][2]. Karapaks jest czarny, ciemnobrązowy lub karminowy^[3], porośnięty szczecinkami czarnymi oraz krótkimi szczecinkami szarawymi na większości części głowowej, a białymi na tyle części głowowej i części tułowiowej^[2]. Część głowowa jest wyniesiona^[2][3], trochę szersza od części tułowiowej. Szczękoczułki są przysadziste^[2], brązowe do czarnych, gęsto zarośnięte czarnymi włoskami, zaopatrzone w jeden ząbek. Ciemnobrązowe do czarnego sternum ma szagrynowaną powierzchnię^[3]. Odnóża są czarne, gęsto porośnięte czarnymi szczecinkami (szarzejącymi u okazów zakonserwowanych)^[2][3], ze wzorem ze szczecinek białych obejmującym białe obrączki na odsiebnych końcach wszystkich ud oraz pierwszej i drugiej pary rzepek, goleni i nadstopi, a także podłużne przepaski na drugiej, trzeciej i czwartej parze goleni. Szczecinki makroskopowe występują na spodzie goleni i nadstopi wszystkich par^[2]. Opistosoma (odwłok) jest czarna do ciemnobrązowej (z czerwonawym odcieniem u okazów zakonserwowanych), gęsto porośnięta szczecinkami, ze wzorem obejmującym dwie szerokie, białe przepaski tworzące niemal pierścień wokół grzbietowej powierzchni oraz dwie lub trzy pary owalnych, wciśniętych kropek barwy czerwonej lub białawej^[3][2].

Nogogłaszczki samca mają okrągławe tegulum oraz głęboką i zwróconą w przeciwnym do cymbium kierunku bruzdę lamellarną. Konduktor ma dość niską lamellę, dobrze wykształcony, zakrzywiony w widoku tylno-bocznym, cienki i igłowaty w widoku brzusznym ząbek terminalny, gładką i równomiernie zakrzywioną krawędź ektalną oraz lekko zagiętą krawędź mezalną^[2].

Gatunek palearktyczny, znany z anatolijskiej części Turcji, Gruzji, Armenii i Iranu^[3][1].