Ernst Bogislaus von Borcke
| Data urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
Ernst Bogislaus von Borcke (ur. 1 czerwca 1702, zm. 24 listopada 1776 w Dreźnie) — saksoński generał dywizji i ostatni dowódca twierdzy Königstein.
Rodzina
Jego rodzicami byli generał porucznik Ernst Matthias von Borcke (ur. 1 kwietnia 1646, zm. 23 marca 1729) i jego żona Ursula Elisabeth von Edling (ur. 16 września 1660, zm. 10 czerwca 1729). Borcke poślubił Caroline Wilhelmine von Metzsch (zm. 16 grudnia 1795), córkę Hansa Friedricha von Metzscha i Barbary Sybille von Lehmann. Małżeństwo było bezdzietne.
Kariera
Wstąpił do służby w Elektoracie Saksonii i w 1722 roku wstąpił do Pułku Piechoty Fryderyka Augusta jako chorąży. W 1726 roku awansował na porucznika, a 2 grudnia 1727 roku wstąpił do Pułku Piechoty Pflugk w stopniu kapitana. Walczył z pułkiem w I wojnie śląskiej w Czechach. Również w 1742 roku awansował na majora w pułku piechoty. W 1744 roku walczył również z pułkiem w II wojnie śląskiej.
W lipcu 1747 roku awansował na podpułkownika, a w maju 1756 roku na pułkownika. Podczas wojny siedmioletniej w 1756 roku wraz z armią został okrążony pod Pirną i zmuszony do kapitulacji. Wszyscy sascy oficerowie otrzymali możliwość przejścia do służby pruskiej, ale Borcke wolał zostać wzięty do niewoli i internowany w Eisleben. Po pokoju w Hubertusburgu został mianowany generałem majorem w 1763 roku z nominacją na rok 1761. W 1764 roku objął dowództwo nad Pułkiem Piechoty Grafa Brühla, do którego został przeniesiony do twierdzy Königstein w 1775 roku[1]. Zmarł w Dreźnie w 1776 roku i został pochowany na Cmentarzu Czeskim 27 listopada 1776 roku.