Eryk Budzyński

Eryk Maksymilian Budzyński
Data i miejsce urodzenia

5 lipca 1917
Odessa

Data i miejsce śmierci

19 czerwca 2005
Bendstan

Narodowość

polska

Eryk Maksymilian Budzyński (ur. 5 lipca 1917 w Odessie[1], zm. 19 czerwca 2005 w Bendstan)[1] – polski inżynier, przedsiębiorca.

Życiorys

Był synem Eryka Antoniego (1883−1964), ekonomisty, dyrektora 9. Okręgu Poczt i Telegrafów w Wolnym Mieście Gdańsku[1] oraz Wandy z domu Kuczkowskiej (1891−1986)[1]; był bratem stryjecznym Gustawa Budzyńskiego[1]. W 1935 ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie[2]. W latach 1936−1939 studiował inżynierię lądową (specjalność: kolejnictwo) w Technische Hochschule Danzig, należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Helania[1]. Po usunięciu polskich studentów z uczelni w lutym 1939 wyjechał do rodziny w Bydgoszczy[1].

W czasie wojny przebywał na Wileńszczyźnie i w Wilnie, biorąc udział w walce podziemnej[3]. Od sierpnia 1940 należał do Związku Walki Zbrojnej[1]. Od 1943 był podporucznikem czasu wojny i adiutantem inspektora podokręgu Kowno mjr Wincentego Chrząszczewskiego[1]. Od kwietnia 1944 kierował kancelarią w sztabie komendanta Okręgu Wileńskiego AK Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka”, od czerwca 1944 był jego adiutantem polowym[1]. 17 lipca 1944 został aresztowany przez NKWD wraz ze sztabem Okręgu, przebywał w więzieniu śledczym w Wilnie, został zwolniony w lutym 1945[4].

W październiku 1945 wznowił studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej na Politechnice Gdańskiej, w styczniu 1948 uzyskał dyplom magistra inżyniera komunikacji i do czerwca pracował na stanowisku młodszego asystenta[1]. W związku z aresztowaniami AK-owców[3] w lipcu 1948 wyjechał do Berlina Zachodniego, w grudniu do Australii[1]. Od 1950 mieszkał w Kalifornii, gdzie prowadził własne przedsiębiorstwo związane z koleją[1]. Zajmował również kierownicze stanowiska w przedsiebiorstwach budowlano–konstrukcyjnych o światowym zasięgu[3].

Został pochowany w USA, po ekshumacji spoczął w grobie rodzinnym na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku[1].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Budzyński Eryk Maksymilian. gdansk.gedanopedia.pl. [dostęp 2025-09-08].
  2. ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 308. ISBN 83-06-02325-0.
  3. 1 2 3 Andrzej Leśniewski (red.), Edmund Kujawski (red.): „Podkowiacy”: wychowankowie Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie: dzieje klasy i swoje własne opowiedzieli uczniowie klasy A rocznika maturalnego 1935. Warszawa: 1994, s. 239.
  4. 1 2 3 4 5 Eryk Maximillian Budzyński. baza.muzeum-ak.pl. [dostęp 2025-09-08].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.