Espadarana
| Espadarana | |||
| Guayasamin, Castroviejo-Fisher, Trueb, Ayarzagüena, Rada & Vilà, 2009[1] | |||
 Para szklenic nikaraguańskich (E. prosoblepon) podczas ampleksusu | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj |
Espadarana | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Centrolenella andina Rivero, 1968 | |||
| Synonimy | |||
| |||
| Gatunki | |||
| |||
Espadarana – rodzaj płazów bezogonowych z podrodziny Centroleninae w rodzinie szklenicowatych (Centrolenidae).
Rozmieszczenie geograficzne
Rodzaj obejmuje gatunki występujące na wysokościach poniżej 2500 m n.p.m. na nizinach i w górach Ameryki Środkowej (Honduras, Nikaragua, Kostaryka i Panama), nizinach w rejonie Oceanu Spokojnego w Kolumbii i Ekwadorze oraz lasach mglistych w Andach w Kolumbii oraz Cordillera de Mérida i Serranía de Perijá w Wenezueli; oraz niskogórski, wiecznie zielony las górski na amazońskiej granicy Andów w północnym Peru (San Martín), a także podnóża Kordyliery Wschodniej i niziny Ekwadoru (prowincje Napo, Morona Santiago, Sucumbíos i Zamora Chinchipe) i Kolumbii (departamenty Huila (wschodnie zbocze Kordyliery Centralnej), Putumayo, Cauca, Caquetá i Boyacá (wschodnie zbocze Kordyliery Wschodniej)), na wysokości od 800 do 1900 m n.p.m.[3].
Systematyka
Rodzaj zdefiniował w 2009 roku międzynarodowy zespół biologów – Ekwadorczyk Juan M. Guayasamin, Brazylijczycy Santiago Castroviejo-Fisher i Marco Rada, Amerykanka Linda Trueb, Hiszpan José Ayarzagüena i Szwed Carles Vilà – w artykule zatytułowanym Systematyka filogenetyczna szklenicowatych (Amphibia: Centrolenidae) i ich siostrzanego taksonu Allophryne ruthveni, opublikowanym w czasopiśmie „Zootaxa”[1]. Gatunkiem typowym jest (oryginalne oznaczenie) E. andina.
Etymologia
- Espadarana: nazwa honoruje Marcosa Jiméneza de la Espadę (1831–1898), hiszpańskiego zoologa, herpetologa, podróżnika i pisarza; nazwa powstała z połączenia hiszp. espada ‘miecz’ (w aluzji do wyglądu kręgosłupów dorosłych samców z tego rodzaju) oraz łac. rana ‘żaba’[4].
- Audaciella: łac. audax, audacis ‘odważny, śmiały’, od audere ‘być odważnym’; przyrostek zdrabniający -ella[2]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Centrolenella audax Lynch & Duellman, 1973.
Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki[3]:
Przypisy
- 1 2 Guayasamin i in. 2009 ↓, s. 33.
- 1 2 A. Dubois, A. Ohler & R.A. Pyron. New concepts and methods for phylogenetic taxonomy and nomenclature in zoology, exemplified by a new ranked cladonomy of recent amphibians (Lissamphibia). „Megataxa”. 5, s. 174, 2021. DOI: 10.11646/megataxa.5.1.1. (ang.).
- 1 2 D. Frost: Espadarana Guayasamin, Castroviejo-Fisher, Trueb, Ayarzagüena, Rada, and Vilà, 2009. [w:] Amphibian Species of the World 6.2, an Online Reference [on-line]. American Museum of Natural History. [dostęp 2025-06-06]. (ang.).
- ↑ Guayasamin i in. 2009 ↓, s. 34.
- ↑ Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 440. ISBN 83-01-14344-4.
Bibliografia
- J.M. Guayasamin, S. Castroviejo-Fisher, L. Trueb, J. Ayarzagüena, M. Rada & C. Vilà. Phylogenetic systematics of Glassfrogs (Amphibia: Centrolenidae) and their sister taxon Allophryne ruthveni. „Zootaxa”. 2100, s. 1–97, 2009. DOI: 10.11646/zootaxa.2100.1.1. (ang.).