Eugeniusz Kulik

Eugeniusz Kulik

Pełne imię i nazwisko	Eugeniusz Henryk Kulik
Data i miejsce urodzenia	19 czerwca 1944 Katowice
Data śmierci	13 października 2019
Pozycja	pomocnik, napastnik
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole Baildon Katowice 1963–1965 Śląsk Wrocław 28 (12) 1965–1968 Ruch Chorzów 20 (1) 1969–1979 BKS Stal Bielsko-Biała
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1975 BKS Stal Bielsko-Biała 1976–1977 BKS Stal Bielsko-Biała 1978–1982 BKS Stal Bielsko-Biała BKS Stal Bielsko-Biała (juniorzy) BKS Stal Bielsko-Biała BBTS Włókniarz Bielsko-Biała Cukrownik Chybie 1999–2000 Pionier Pisarzowice 2001 Koszarawa Żywiec 2002–2016 Beskidzki OZPN (koordynator młodzieży) Drzewiarz Jasienica 2005 LKS Bestwina
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Eugeniusz Henryk Kulik (ur. 19 czerwca 1944 w Katowicach, zm. 13 października 2019) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika i napastnika, zawodnik Śląska Wrocław, Ruchu Chorzów i BKS Stal Bielsko-Biała, trener i działacz piłkarski. Mistrz Polski z Ruchem.

Pierwszym klubem Kulika był Baildon Katowice, z którego w 1963 na czas służby wojskowej przeniósł się do drugoligowego Śląska Wrocław i w sezonie 1963/64 wywalczył z nim pierwszy w jego historii awans do ekstraklasy^[1]. W kolejnym sezonie, już w I lidze, w 19 spotkaniach zdobył siedem bramek, jako pierwszy piłkarz Śląska uzyskując hat trick na tym szczeblu ligowym (przeciwko Zawiszy Bydgoszcz)^[2].

W latach 1965–1968 występował w Ruchu Chorzów, najczęściej będąc rezerwowym. Pewne miejsce w pierwszym składzie miał tylko wiosną 1966. W I lidze zagrał w tym zespole 20 razy, zdobył jednego gola. W 1967 chorzowianie zwyciężyli w swojej grupie Pucharu Intertoto. Rok później, w sezonie 1967/68 Kulik wraz z drużyną niebieskich zdobył mistrzostwo Polski, dotarł też do finału Pucharu Polski, w którym Ruch przegrał na Stadionie Śląskim z Górnikiem Zabrze 0:3. Odniesiona w tamtym okresie kontuzja łąkotki spowodowała, że musiał poddać się operacji kolana. Po zakończonym niepowodzeniem zabiegu w Bytomiu Kulikowi groziło przedwczesne zakończenie sportowej kariery. Wyleczyć piłkarza udało się lekarzowi ze szpitala w Bielsku-Białej. Namówił on wówczas pacjenta na grę w BKS Stal Bielsko-Biała^[3]. Zawodnikiem tego klubu Kulik został w 1969.

Z bielskim zespołem awansował w sezonie 1969/70 z ligi okręgowej do III ligi (zostając królem strzelców tych rozgrywek z dorobkiem 28 bramek)^[4], a z niej w 1973 na zaplecze ekstraklasy. W sezonie 1973/74 BKS Stal otarł się o awans do elity, zajmując drugie miejsce w grupie południowej II ligi i przegrywając rywalizację z GKS Tychy. W kolejnych latach bielski zespół również plasował się w czołówce tabeli, lecz w 1978 zaliczył spadek do III ligi. Kulik w tym czasie pozostawał czołowym strzelcem Stali, a piłkarską karierę zakończył w 1976; wznowił ją jeszcze w 1978 w obliczu zagrożenia degradacją drużyny na trzeci poziom.

W ekstraklasie w barwach Śląska i Ruchu wystąpił łącznie 39 razy, zdobył osiem bramek.

W rundzie jesiennej sezonu 1975/76 Kulik był grającym trenerem drugoligowego BKS Stal, po krótkiej przerwie wrócił na to stanowisko w sezonie 1976/77. Po raz trzeci objął tę posadę w 1978. Jego drużyna w 1981 uzyskała promocję do II ligi, w której Kulik prowadził ją do początku zakończonego spadkiem sezonu 1982/83. Wcześniej, w sezonie 1981/82 bielszczanie zdobyli wicemistrzostwo II ligi, przegrywając o punkt z wchodzącym do ekstraklasy GKS Katowice. W późniejszych latach Kulik jeszcze raz trenował BKS Stal. W 1980 prowadzony przez niego zespół juniorów tego klubu zdobył wicemistrzostwo Polski w tej kategorii wiekowej^[5], ustępując jedynie Polonii Bydgoszcz.

Prócz BKS Stal, Kulik pracował również w innych lokalnych zespołach, m.in. BBTS Włókniarz Bielsko-Biała, Cukrowniku Chybie^[6], Pionierze Pisarzowice (1999–2000, spadek z ligi okręgowej, potem w klasie A)^[7][8], Koszarawę Żywiec (krótko w 2001, IV liga)^[9], Drzewiarza Jasienica (sezon 2002/03, klasa A)^[10] i LKS Bestwina (2005, liga okręgowa)^[11].

Od 2002 do końca 2016 był trenerem koordynatorem do spraw młodzieży w Beskidzkim Okręgowym Związku Piłki Nożnej.

Kulik był członkiem zarządu BKS Stal Bielsko-Biała oraz członkiem honorowym tego klubu. Od 2016 do śmierci był wiceprezesem działającego w ramach Beskidzkiego OZPN Podokręgu Bielsko-Biała^[12]. Prowadził kursokonferencje trenerskie, organizował memoriały dla dzieci i młodzieży, obsługiwał zgrupowania kadr podokręgów dwunastolatków z całego województwa śląskiego. Szukając utalentowanych zawodników odkrył m.in. Grzegorza Więzika, którego na początku lat 80. XX wieku ściągnął do prowadzonego przez siebie trzecioligowego BKS Stal i Macieja Sadloka, którego powoływał do kadry okręgu.

Kulik zmarł w wieku 75 lat^[13].

• Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek: Ruch Chorzów. 75 lat „Niebieskich” – księga jubileuszowa. Wydawnictwo GiA, Katowice 1995.
• Filip Podolski: Śląsk Wrocław. 30 sezonów w ekstraklasie, brak miejsca i daty wydania.
• Aleksander Szendzielorz Zarys historii Bialskiego Klubu Sportowego „Stal”, Bielsko-Biała 1997.

• Eugeniusz Kulik w bazie Wikiliga.pl