Eugeniusz Kunc

Po przemianach ustrojowych roku '89, gdy tylko zaistniała taka możliwość polityczna, założył w 1990 w Braniewie koło Związku Sybiraków, zostając jego prezesem. Początkowo stowarzyszenie nie miało własnej siedziby i dom Eugeniusza i Józefy Kunców spełniał tę rolę. Ponieważ do jego wsi nie wszyscy sybiracy byli w stanie dotrzeć, podjął starania o siedzibę w Braniewie. Udało mu się na ten cel od stycznia 1991 pozyskać od burmistrza Tadeusza Kopacza niewielki lokal w budynku Urzędu Miasta przy ul. Kościuszki^[7]. Stowarzyszenie podjego kierownictwem prowadziło bardzo prężną działalność. W Braniewie z inicjatywy Eugeniusza Kunca powstały następujące miejsca, pomniki i pamiątki:

• W lipcu 1994 w katedrze pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej (od 2002 bazylika mniejsza) odsłonięta została na półfilarze przywieżowym i poświęcona tablica pamiątkowa pamięci ofiar represji sowieckich ufundowana przez Związek Sybiraków^[8].
• 10 września 1994 na cmentarzu przy ul. Morskiej w północno-wschodnim narożniku, w pobliżu bramy głównej, odsłonięty został pomnik upamiętniający tych, „którzy zginęli w Tajgach Sybiru i nie było im dane powrócić do ojczyzny” (na zdjęciu). Uroczystość tę rozpoczęła msza św. w katedrze pw. św. Katarzyny. Po mszy procesja niosąc urnę, zawierającą listę rodaków, którym nie dane było powrócić z Syberii do ojczyzny, przeszła na cmentarz. Następnie urnę umieszczono wewnątrz pomnika, w czynności wmurowywania brali kolejno udział wszyscy, którzy przyczynili się do jego powstania. Inicjatorem postawienia tego pomnika był braniewski oddział Związku Sybiraków, z prezesem Eugeniuszem Kuncem na czele. Aktu poświęcenia pomnika dokonał ks. prałat Tadeusz Brandys^[9][10][11].
• Ufundowano sztandar Koła Sybiraków w Braniewie. Następnie w maju 1995 podczas VI Ogólnoświatowej Pielgrzymki Sybiraków na Jasną Górę, dokonał tamże aktu jego poświęcenia abp Alfons Nossol.
• W 1998 wybudowano już nie na cmentarzu, lecz w środku miasta, kolejny obelisk poświęcony zmarłym na obczyźnie sybirakom z inskrypcją „W hołdzie tym, którzy na nieludzkiej ziemi pozostali na zawsze”. Pomnik poświęcił abp warmiński Edmund Piszcz^[12]. 6 maja 1998 uchwałą Rady Miejskiej w Braniewie nr LXV/219/98 ten bezimienny do tej pory plac pomiędzy ul. Fromborską i ul. Moniuszki otrzymał nazwę „Skwer Sybiraków”^[13], pozostawiając tym samym trwały ślad w architekturze i życiu miasta, zwłaszcza że Skwer Sybiraków stał się reprezentacyjnym placem w Braniewie oraz miejscem wieńczącym najważniejsze uroczystości państwowe i lokalne w mieście.
• W 1999 Eugeniusz Kunc wyrzeźbił sam z drewna dużych rozmiarów Różaniec Sybiraków, którego paciorki są to wyrzeźbione wagony kolejowe zesłańców – z wyrytymi miejscowościami zesłań. Różaniec Sybiraków został umieszczony wokół tablicy pamiątkowej w bazylice mniejszej Katarzyny w Braniewie^[12][14].

Rzeźbiarstwem zajmował się już od dziecka, rozpoczynając od strugania ozdobnych fujarek i pajacyków. Był całkowitym samoukiem, nie próbował też naśladować innych. Przez wiele lat jego pasją była korzenioplastyka. W późniejszym czasie zajął się rzeźbieniem w drewnie. Tematyka jego prac pozostawała bardzo różnorodna, począwszy od tematyki rustykalnej aż po sakralną. Występował ze swoimi pracami na wielu wystawach zbiorowych i plenerach artystycznych. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych i galeriach w Polsce – m.in. w Gdańsku i Toruniu – a także za granicą, między innymi w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, USA oraz Rosji^[12][15][16].

W 1948 wstąpił w związek małżeński z Józefą z domu Gierczak, również repatriantką ze Wschodu, urodzoną w 1929 w Kamionce koło Grodna, w rodzinie Józefa i Anieli. Jej rodzice zajmowali się rolnictwem, posiadali duże 12-hektarowe gospodarstwo. Jej ojciec był również gajowym, po wojnie był wójtem w Braniewie i miał pod sobą gimnazjum. W Gronowie osiedlili się 20 kwietnia 1946 roku, jako pierwsi polscy osadnicy^[6]. Niedługo potem do wsi sprowadził się Eugeniusz, w 1948 wzięli ślub. Józefa pozostawała również bardzo aktywna i zaangażowana społecznie. Pełniła wiele funkcji, była m.in. delegatem Wojewódzkiego Związku Kółek Rolniczych, zasiadała w Radzie Banku Spółdzielczego w Braniewie i w Malborku, Radzie Spółdzielni Mleczarskiej w Pieniężnie, przez pewien czas była radną gminy Braniewo, w Gronowie prowadziła wzorcowe koło gospodyń wiejskich. Za swoje zasługi była wielokrotnie odznaczana, otrzymała Złoty Krzyż Zasługi oraz wiele innych wyróżnień^[3].

Małżeństwo miało trójkę dzieci – jedną córkę i dwóch synów^[6][17].