Eugeniusz Waszkiewicz

Po ukończeniu szkoły rozpoczął ochotniczą służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Przed 1914 r. uzyskał stopień sierżanta. W I wojnie światowej walczył na froncie wołyńsko-galicyjskim, gdzie odniósł wiele ran. Pod koniec wojny awansował na zastępcę oficera. Z szeregów armii wystąpił w październiku 1918 r.

22 lutego 1919 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, otrzymując przydział do 28 Pułku Strzelców Kaniowskich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył na froncie litewsko-białoruskim. Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1922 r. otrzymał awans na podporucznika. W latach 1922–1927 jego oddziałem macierzystym pozostawał 10 Kaniowski Pułk Artylerii Polowej z siedzibą w Łodzi. W 1927 r. został służbowo przeniesiony do Wilna z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów, a następnie 3 Batalionu Saperów Wileńskich.

Pierwsze kroki w strzelectwie sportowym stawiał na początku lat dwudziestych. W 1924 r. zakwalifikował się na igrzyska olimpijskie w Paryżu, gdzie w konkurencji strzelania z karabinu dowolnego w pozycji leżąc z odległości 600 m zajął indywidualnie 63. miejsce. W tym samym roku wystartował również w mistrzostwach świata we francuskim Reims. Oprócz strzelectwa uprawiał także jeździectwo i zajmował się myślistwem.

Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. walczył w stopniu porucznika. Na terenie Wileńszczyzny aktywnie angażował się w zbrojną działalność konspiracyjną w strukturach Armii Krajowej. Uczestniczył w operacji „Ostra Brama”. W lipcu 1944 r. został aresztowany przez NKWD.

Do jesieni 1947 r. przebywał przymusowo w sowieckich łagrach. Po powrocie do kraju zamieszkał w okolicach Bydgoszczy, a od końca 1949 r. osiadł na stałe w Zielonej Górze. Pracował tam początkowo jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego w Państwowej Szkole Przemysłowej, a następnie jako księgowy w zakładzie energetycznym.

Pochowany na Starym Cmentarzu Komunalnym w Zielonej Górze^[1].