Euphractinae

	Euphractinae
	Winge, 1923
	; Włosopuklerznik wrzaskliwy (Chaetophractus vellerosus)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Nadrząd	szczerbaki
Rząd	pancernikowce
Podrząd	Eucingulata
Nadrodzina	Chlamyphoroidea
Rodzina	puklerzniki
Podrodzina	Euphractinae
	Typ nomenklatoryczny
	Euphractus Wagler, 1830
Synonimy
	Euphracti Winge, 1923; Scleropleuridae Lahille, 1895; Euphractidae: Pocock, 1924; Euphractinae: Pocock, 1924; Euphractinae: Yepes, 1928; Euphractinae: Weber, 1928; Proeuphractinae Kraglievich, 1934; Euphractini: Simpson, 1945;
	Euphracti Winge, 1923; Scleropleuridae Lahille, 1895; Euphractidae: Pocock, 1924; Euphractinae: Pocock, 1924; Euphractinae: Yepes, 1928; Euphractinae: Weber, 1928; Proeuphractinae Kraglievich, 1934; Euphractini: Simpson, 1945;
Rodzaje
	11 rodzajów (w tym 7 wymarłych) – zobacz opis w tekście
	11 rodzajów (w tym 7 wymarłych) – zobacz opis w tekście

Euphractinae – podrodzina ssaków z rodziny puklerzników (Euphractidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej^[8]^[9].

Podział systematyczny

Do podrodziny należą następujące występujące współcześnie rodzaje^[10]^[8]^[11]:

Euphractus Wagler, 1830 – puklerznik – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Euphractus sexcinctus Linnaeus, 1758 – puklerznik sześciopaskowy
Chaetophractus Fitzinger, 1871 – włosopuklerznik – jedynym przedstawicielem jest Chaetophractus villosus (A.G. Desmarest, 1804) – włosopuklerznik kosmaty
Dasyphractus Fitzinger, 1871 – jedynym przedstawicielem jest Chaetophractus vellerosus (J.E. Gray, 1865) – włosopuklerznik wrzaskliwy
Zaedyus F. Ameghino, 1889 – puklerzyk – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Zaedyus pichiy Desmarest, 1804 – puklerzyk różowy

Opisano również rodzaje wymarłe^[12]:

Mendozaphractus Ciancio, Pujos & Cerdeño, 2025 – jedynym przedstawicielem był Mendozaphractus cumpuchu Ciancio, Pujos & Cerdeño, 2025
Prozaedyus F. Ameghino, 1891
Paleuphractus Kraglievich, 1934^[13] – jedynym przedstawicielem był Paleuphractus argentinus (Moreno & Mercerat, 1891)
Proeuphractus F. Ameghino, 1886
Chorobates Reig, 1958
Macrochorobates Scillato-Yané, 1980 – jedynym przedstawicielem był Macrochorobates calabrinii (F.P. Moreno & Mercerat, 1891)
Macroeuphractus F. Ameghino, 1887

Uwagi

↑ Typ nomenklatoryczny: Scleropleura Milne-Edwards, 1871 (= Euphractus Wagler, 1830).
↑ Typ nomenklatoryczny: †Proeuphractus Ameghino, 1886.

Przypisy

1 2 H. Winge: Pattedyr-Slægter. T. 1: Monotremata, Marsupialia, Insectivora, Chiroptera, Edentata. Kobenhavn: Hagerup, 1924, s. 304. (duń.).
↑ F. Lahille. Contributions a l’étude des édéntes a bandes mobiles de la Republique Argentine. „Anales del Museo de La Plata”. Sección zoológica. 2, s. 8, 30, 1895. (fr.).
1 2 R.I. Pocock. The External Characters of the South American Edentates. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 94 (4), s. 1031, 1924. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1924.tb03325.x. (ang.).
↑ J. Yepes. Los „Edentata” Argentinos. Sistemética y distribución. Trabajo final. „Revista de la Universidad de Buenos Aires”. 2 série. 5 (1), s. 30, 1928. (hiszp.).
↑ M. Weber: Die Säugetiere: Einführung in die Anatomie und Systematik der recenten und fossilen Mammalia. Jena: Gustav Fischer, 1928, s. 220. (niem.).
↑ Kraglievich 1934 ↓, s. 98, 101.
↑ G.G. Simpson. The principles of classification and a classification of mammals. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 85, s. 72, 1945. (ang.).
1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 122. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Subfamily Euphractinae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-30].
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.5) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).
↑ Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 25. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
↑ D.M. Casali, M.C. Castro, M.R. Ciancio, T.J. Gaudin, J.L. Bramblett, A. Boscaini, F.A. Perini & M.C. Langer. Unravelling the phylogeny of armadillos and their kin (Mammalia, Xenarthra, Cingulata) combining morphological, molecular, and stratigraphic data. „Cladistic”, 2026. DOI: 10.1111/cla.70048. (ang.).
↑ Kraglievich 1934 ↓, s. 57.

Bibliografia

L. Kraglievich: La antigüedad Plioceno de las faunas de Monte Hermoso y Chapadmalal, deducidas de su comparación con las que le precedieron y sucedieron. Montevideo: Imprenta El Siglo Ilustrado, 1934, s. 1–136. (hiszp.).

[2] Typ nomenklatoryczny: Scleropleura Milne-Edwards, 1871 (= Euphractus Wagler, 1830).

[7] Typ nomenklatoryczny: †Proeuphractus Ameghino, 1886.

[win-1] 1 2 H. Winge: Pattedyr-Slægter. T. 1: Monotremata, Marsupialia, Insectivora, Chiroptera, Edentata. Kobenhavn: Hagerup, 1924, s. 304. (duń.).

[lah-3] F. Lahille. Contributions a l’étude des édéntes a bandes mobiles de la Republique Argentine. „Anales del Museo de La Plata”. Sección zoológica. 2, s. 8, 30, 1895. (fr.).

[poc-4] 1 2 R.I. Pocock. The External Characters of the South American Edentates. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 94 (4), s. 1031, 1924. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1924.tb03325.x. (ang.).

[yep-5] J. Yepes. Los „Edentata” Argentinos. Sistemética y distribución. Trabajo final. „Revista de la Universidad de Buenos Aires”. 2 série. 5 (1), s. 30, 1928. (hiszp.).

[web-6] M. Weber: Die Säugetiere: Einführung in die Anatomie und Systematik der recenten und fossilen Mammalia. Jena: Gustav Fischer, 1928, s. 220. (niem.).

[CITEREFKraglievich193498,_101-8] Kraglievich 1934 ↓, s. 98, 101.

[sim-9] G.G. Simpson. The principles of classification and a classification of mammals. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 85, s. 72, 1945. (ang.).

[Burgin&inni-10] 1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 122. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).

[Wilson&Reeder-11] D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Subfamily Euphractinae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-30].

[mdd-12] N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.5) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

[Cichocki&inni-13] Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 25. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).

[cas&inni-14] D.M. Casali, M.C. Castro, M.R. Ciancio, T.J. Gaudin, J.L. Bramblett, A. Boscaini, F.A. Perini & M.C. Langer. Unravelling the phylogeny of armadillos and their kin (Mammalia, Xenarthra, Cingulata) combining morphological, molecular, and stratigraphic data. „Cladistic”, 2026. DOI: 10.1111/cla.70048. (ang.).

[CITEREFKraglievich193457-15] Kraglievich 1934 ↓, s. 57.

[1]

[a]

[2]

[3]

[4]

[5]

[b]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]