EuroVelo 10

Główny przebieg EV10 na terenie Polski prowadzi przez następujące miejscowości i punkty orientacyjne:

Świnoujście – Łunowo – Międzyzdroje – Warnowo – Wisełka – Kołczewo – Dziwnów – Dziwnówek – Łukęcin – Pobierowo – Rewal – Niechorze – Pogorzelica – Mrzeżyno – Rogowo – Dźwirzyno – Kołobrzeg – Ustronie Morskie – Gąski – Sarbinowo – Mielno – Łazy – Dąbki – Darłowo – Wicie – Jarosławiec – Ustka – Poddąbie – Rowy – Smołdzino – Główczyce – Łeba – Sasino – Białogóra – Dębki – Sławoszyno – Puck – Rzucewo – Gdynia – Sopot – Gdańsk – Przejazdowo – Wiślinka – Świbno – prom Świbno–Mikoszewo – Mikoszewo – Jantar – Nowy Dwór Gdański – Elbląg – Tolkmicko – Frombork – Braniewo – Gronowo.^[8]

Na Pomorzu trasa główna omija Władysławowo i Półwysep Helski, prowadząc z Pucka przez Swarzewo, Gnieżdżewo, Łebcz i Sławoszyno. Półwysep Helski obsługuje oznakowany jako R10 łącznik z Karwieńskich Błot przez Władysławowo, Jastarnię do Helu. Odrębny łącznik R10 prowadzi przez Mierzeję Wiślaną z Jantaru przez Stegnę, Sztutowo i Krynicę Morską.^[8].

Poza Polską główny przebieg trasy prowadzi przez następujące regiony i większe miejscowości:

• Rosja i Litwa: Gronowo – Mamonowo – Królewiec – Zielenogradsk – Mierzeja Kurońska – Nida – Kłajpeda – Połąga – Būtingė;
• Łotwa: Lipawa – Windawa – Kolka – Jurmała – Ryga – Ainaži;
• Estonia: Parnawa – wyspy Muhu, Sarema i Hiuma – Haapsalu – Tallinn – Narwa;
• Rosja i Finlandia: Iwangorod – Sankt Petersburg – Wyborg – Vaalimaa – Helsinki – Turku – Vaasa – Oulu – Tornio;
• Szwecja: Haparanda – Luleå – Umeå – Sundsvall – Sztokholm – Kalmar – Karlskrona – Ystad – Malmö;
• Dania: Kopenhaga – Zelandia – Møn – Falster – Lolland – Langeland – Ærø – Sønderborg – Padborg; częścią oficjalnego przebiegu jest również odcinek na Bornholmie;
• Niemcy: Flensburg – Kilonia – Fehmarn – Lubeka – Wismar – Rostock – Stralsund – Rugia – Greifswald – Uznam – Ahlbeck – Świnoujście.^[1].

Pełny plik GPX publikowany przez EuroVelo obejmuje zarówno odcinki ukończone, jak i pozostające w budowie lub w fazie planowania. Osobno udostępniany jest ślad obejmujący jedynie odcinki uznane za rozwinięte.^[1].

Według oficjalnego serwisu EuroVelo w lipcu 2026 granica fińsko-rosyjska pozostawała zamknięta, a przekraczanie granicy estońsko-rosyjskiej było objęte ograniczeniami. Rowerzystom zalecono pominięcie rosyjskiego odcinka nad Zatoką Fińską i skorzystanie z promu pomiędzy Helsinkami a Tallinnem.^[9]

• Województwo zachodniopomorskie – regionalny odcinek noszący nazwę Velo Baltica ma około 235 km i w większości pokrywa się z EuroVelo 13.^[11] W audycie przebadano 233 km. Około 73% trasy było wolne od ruchu samochodowego, 84% miało nawierzchnię utwardzoną, w tym 59% asfaltową. Trasa jest oznakowana znakami EuroVelo. Do problematycznych fragmentów zaliczono m.in. leśne odcinki pomiędzy Świnoujściem i Międzyzdrojami oraz w Wolińskim Parku Narodowym.^[2]. 30 lipca 2026 otwarto kładkę pieszo-rowerową nad przekopem jeziora Kopań, która usunęła jedną z przerw na odcinku Darłowo–Ustka.^[12]
• Województwo pomorskie – audyt objął około 305 km trasy. Nawierzchnia asfaltowa stanowiła około 61% przebiegu, stabilizowana nawierzchnia żwirowa 18%, a kostka i płyty betonowe 15%. Około 78% nawierzchni oceniono jako dobre lub bardzo dobre. Trasa jest oznakowana znakami EV10 i EV13; wzdłuż pomorskiego odcinka znajdowały się 32 miejsca obsługi rowerzystów. Do słabszych fragmentów należały piaszczyste drogi w rejonie Ulinii oraz zużyte płyty na obszarze Słowińskiego Parku Narodowego.^[13]
• Województwo warmińsko-mazurskie – w audycie odcinek uznano za najmniej spójny infrastrukturalnie fragment polskiej EV10. Występowały tam drogi żwirowe i lokalnie uszkodzone nawierzchnie, a trasa nie miała ciągłego oznakowania znakami EuroVelo.^[13].