Euzebiusz Krykowski

Euzebiusz Krykowski

Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1927 Brzeziny
Data śmierci	21 marca 2024
profesor nauk medycznych
Specjalność: choroby wewnętrzne, hematologia
Alma Mater	Akademia Medyczna w Łodzi
Doktorat	1964
Habilitacja	1987
Profesura	1990
Klinika	II Klinika Chorób Wewnętrznych AM w Łodzi Klinika Hematologi AM w Łodzi
Odznaczenia

Euzebiusz Wiesław Krykowski (ur. 3 stycznia 1927 w Brzezinach^[1][2], zm. 21 marca 2024^[3][4]) – polski lekarz, specjalista chorób wewnętrznych i hematologii, wieloletni kierownik II Klinki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz twórca Kliniki Hematologii tej uczelni^[1][5].

Spędził dzieciństwo na Wileńszczyźnie, gdzie jego ojciec otrzymał ziemię za zasługi w wojnie polsko-bolszewickiej^[2]. Uczył się w gimnazjum w Wilnie, a następnie na tajnych kompletach. W okresie II wojny światowej należał do Armii Krajowej (pseud. Lech^[2]). W efekcie deportacji przebywał w ZSRR na robotach przymusowych (1944–1946). W 1946 r. zdał maturę w Łodzi^[1].

W 1952 uzyskał dyplom lekarza, jako absolwent Akademii Medycznej w Łodzi i podjął pracę zawodową w macierzystej uczelni. Pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych (1952–1995) oraz Klinice Hematologii (1995–1997). W 1973 współuczestniczył w tworzeniu II Kliniki Chorób Wewnętrznych w Szpitalu im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. W latach 1984–1997 pełnił funkcję kierownika tej kliniki, a także zastępcy dyrektora Instytutu Chorób Wewnętrznych ds. Dydaktyki. Był ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu im. Mikołaja Kopernika w Łodzi^[2]. Posiadał specjalizacje: choroby wewnętrzne oraz hematologia. Był konsultantem wojewódzkim i regionalnym w zakresie chorób wewnętrznych^[1][2]. Zasłużył się jako propagator i organizator nauczania hematologii w makroregionie łódzkim^[1][6]. W 1995 utworzył Klinikę Hematologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, której był pierwszym kierownikiem (1995–1997). Był określany w środowisku jako ojciec łódzkiej hematologii^[7][8]. W 1997 r. przeszedł na emeryturę^[2].

Uzyskał kolejno tytuły: doktora nauk medycznych (1964), doktora habilitowanego (1981) oraz profesora (1990). W latach 1958–1959 jako stypendysta Fundacji Rockefellera pracował pod kierunkiem prof. Williama Dameshka na Uniwersytecie w Bostonie, co zapoczątkowało jego wieloletnie zainteresowanie hematologią^[2]. Do jego zainteresowań naukowych należały głownie: choroby krwi, optymalizacja leczenia układowych chorób krwi, badanie kardiotoksyczności cytostatyków oraz analiza czynników prognostycznych w chorobach układowych krwi i niedokrwistości aplastycznej. Był autorem 175 prac oryginalnych oraz 285 doniesień zjazdowych^[1].

Był członkiem:

• Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów (jako współzałożyciel i członek zarządu)
• Polskiego Towarzystwa Lekarskiego
• Towarzystwa Internistów Polskich (jako członek zarządu Oddziału Łódzkiego)
• Komisji Hematologii Klinicznej Komitetu Patofizjologii PAN
• Łódzkiego Towarzystwa Naukowego

• Nagroda Rektora AM (dziesięciokrotnie)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi
• Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
• Krzyż Armii Krajowej
• Honorowa Odznaka Żołnierzy AK Okręgu Wileńskiego i Nowogrodzkiego
• Krzyż Partyzancki
• Honorowa Odznaka Miasta Łodzi
• Odznaka Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów
• Medal 50-lecia Akademii Medycznej
• Medal Instytutu Hematologii w Warszawie

Został pochowany na Cmentarzu Doły w Łodzi^[4][3].