Ewa Paczoska
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: historia literatury polskiej, literatura pozytywizmu i Młodej Polski | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura | |
| Wykładowczyni | |
| Jednostka | |
| Stanowisko |
Dyrektorka Instytutu Literatury Polskiej |
| Okres zatrudn. |
od 1974 |
| Odznaczenia | |
 | |
Ewa Paczoska z d. Gaworska (ur. 2 stycznia 1952 w Warszawie) – polska polonistka, profesor historii literatury polskiej, poetka i piosenkarka. Pracuje na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego[1].
Życiorys
Córka Henryka Gaworskiego i Natalii z d. Traczyk, księgarki. Uczęszczała do XLIX Liceum Ogólnokształcącego im. Z. Modzelewskiego w Warszawie. Po zdaniu matury w 1969 podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim[2].
Po uzyskaniu w 1974 magisterium podjęła pracę na Wydziale Polonistyki UW w Zespole do badań nad życiem literackim Warszawy 1865-1895, którego przez kilka lat była sekretarzem. W 1978 podjęła stacjonarne studia doktoranckie. W 1983 doktoryzowała się na podstawie rozprawy pt. Krytyka literacka pozytywistów (promotorka: Janina Kulczycka-Saloni). W 1984 podjęła pracę jako adiunktka na Wydziale Humanistycznym Filii UW w Białymstoku, przez kilka lat kierowała tam Zakładem Literatury. W 1995 powróciła na Wydział Polonistyki UW, obejmując kierownictwo Zakładu Literatury i Kultury Drugiej Połowy XIX Wieku Instytutu Literatury Polskiej. W 1997 uzyskała na UW habilitację na podstawie książki „Lalka”, czyli rozpad świata i otrzymała stanowisko profesor nadzwyczajnej. W 2006 uzyskała tytuł profesora[3]. W latach 2002–2007 była zatrudniona także na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Od 2012 pełni funkcję dyrektorki Instytutu Literatury Polskiej Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego[4][2].
W swoich badaniach zajmuje się literaturą drugiej połowy XIX wieku. Napisała wiele książek dotyczących tego okresu, m.in. „Lalka”, czyli rozpad świata, Krytyka literacka pozytywistów, Dojrzewanie, dojrzałość i niedojrzałość. Od Bolesława Prusa do Olgi Tokarczuk, Prawdziwy koniec XIX wieku.
Ewa Paczoska jest autorką i współautorką kilku podręczników licealnych. Współorganizowała także Olimpiadę Literatury i Języka Polskiego[2]. Odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi[5].
W 2021 została członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[6].
Twórczość
W pracy artystycznej posługuje się swoim panieńskim nazwiskiem Gaworska. W latach 70. i 80. XX w. wraz z Markiem Majewskim współtworzyła zespół z kręgu piosenki studenckiej Zegar z kukułką (reaktywowany w roku 2012 w ramach festiwalu OPPA)[7]. Wydała dwie płyty: Stały meldunek i Portowe gadanie[8], a także trzy tomiki poezji: Wiersze uzbierane, Pani poetka pisze, Nierówne światło[9].
Przypisy
- ↑ Złota Księga Nauk Humanistycznych. Helion: Gliwice 2013, s. 287.
- 1 2 3 Ewa PACZOSKA – Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku [online], www.ppibl.ibl.waw.pl [dostęp 2018-12-01] (pol.).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 czerwca 2006 r. nr 115-2-06 o nadaniu tytułu profesora (M.P. z 2006 r. Nr 47, poz. 502 (ISAP)).
- ↑ Prof. Ewa Paczoska, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-12-01].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 maja 2017 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2017 r. poz. 716 (ISAP)).
- ↑ Zebranie ogólne TNW wybrało nowych członków
- ↑ „Zegar z kukułką” - Ewa Gaworska i Marek Majewski w ramach OPPA'2012 - 20 listopada o 19.00 - ::..SCENA PIĘTRO WYŻEJ..:: [online], www.scenapw.sdk.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
- ↑ Ewa Gaworska - Portowe gadanie [online], sklep.dalmafon.pl [dostęp 2017-01-13].
- ↑ Chmura Czytania darmowe książki [online], www.chmuraczytania.pl [dostęp 2017-01-13].
Bibliografia
- Informacje na podstawie szkicu biograficznego z: Ewa Paczoska, „Lalka”, czyli rozpad świata, Wydawnictwo Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008.
- Prof. Ewa Paczoska, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2009-07-26].
Linki zewnętrzne
- Prawdziwy koniec XIX wieku : śladami nowoczesności (2010) w bibliotece Polona