Eye of the Hunter

Brendan Perry rozpoczął pracę nad albumem Eye Of The Hunter jeszcze w czasach działalności Dead Can Dance. Częściowej inspiracji dostarczył mu jego solowy występ na 4AD "13 Year Itch" Festival w Institute of Contemporary Arts w Londynie w 1993 roku^[2]. Na estradzie towarzyszyli mu: Lance Hogan (gitara akustyczna, gitara basowa), John Bonnar (instrumenty klawiszowe) i Rónán Ó Snodaigh (instrumenty perkusyjne). Koncert został udokumentowany kasetą Brendan Perry – Live At The I.C.A., wydaną w tym samym roku przez 4AD. Zawarty na niej materiał muzyczny został wznowiony nakładem własnym artysty 1 listopada 2008 roku jako digital download^[3].

Album Eye Of The Hunter został nagrany w należącym do artysty studiu Quivvy Church w hrabstwie Cavan w Irlandii, w stosunkowo odizolowanym otoczeniu, które stworzyło właścicielowi warunki do realizacji innych jego zainteresowań w tym samym czasie.W przeciwieństwie do nieco improwizowanego podejścia Perry’ego w Dead Can Dance, utwory Eye Of The Hunter zostały stworzone w bardziej tradycyjny sposób – artysta sam je napisał. W ramach promocji albumu odbył trasę koncertową po Europie i Ameryce Północnej. Później, nie licząc kilku lokalnych występów i warsztatów w Irlandii, zniknął ze sceny muzycznej, aż do momentu kiedy Dead Can Dance reaktywował się na serię koncertów wiosną 2005 roku^[2].

Album cechuje przemyślana i powściągliwa gra Brendana Perry’ego na gitarze, tworząca tło dla jego głębokiego, delikatnego wokalu. Artysta stworzył płytę folkową, zakorzenioną we własnych doświadczeniach życiowych, Głęboko osobiste piosenki eksplorują temat utraty życia i miłości. Otwierający płytę „Saturday's Child” opisuje zmieniające się relacje pomiędzy Brendanem Perrym a jego ojcem, tematem „Sloth” jest czas stracony z powodu gniewu, uzależnienia i inercji, które uniemożliwiają człowiekowi osiągnięcie prawdziwego potencjału. Treścią „The Captive Heart” jest próba utrzymania miłości przez dłuższy czas. Z kolei cover „Must Have Been Blind” Tima Buckleya to jedna z bardziej ekstrawaganckich aranżacji albumu, z ekstatycznym wokalem Brendana Perry’ego na tle elektrycznej gitary hawajskiej^[2].

Lista i informacje według Discogs^[1].

1.	Saturday's Child	4:31
2.	Voyage Of Bran	5:33
3.	Medusa	6:10
4.	Sloth	3:32
5.	I Must Have Been Blind	5:07
6.	The Captive Heart	4:00
7.	Death Will Be My Bride	5:47
8.	Archangel	7:35
		42:15

• Brendan Perry – wokal, gitara dwunastostrunowa, gitara elektryczna, mandolina, instrumenty klawiszowe
• Martin Quinn – elektryczna gitara hawajska
• Glen Garrett – gitara basowa, kontrabas elektryczny
• Liam Bradley – perkusja

• mastering – Walter Coelho
• produkcja – Brendan Perry, Martin Quinn
• kierownictwo artystyczna – Brendan Perry
• design – Chris Bigg
• zdjęcie na tylnej okładce – Dennis Di Cicco

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	91/100[4]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[5]
ArtRock.pl	[6]
laut.de	[7]
NME	[8]

Zdaniem Gary’ego Susmana z magazynu CMJ New Music Monthly „płyta zachowuje bogatą twórczość Dead Can Dance i atmosferę zmysłowego mroku, ale z bardziej surową paletą (ze szczyptą gitary akustycznej i mandoliny, smyczkowo brzmiących instrumentów klawiszowych, delikatnego basu i perkusja oraz żałobnej elektrycznej gitary hawajskiej)”^[9].

Heather Phares z AllMusic widzi w orkiestralno-folkowych aranżacjach i mrocznych tytułach utworów albumu podobieństwo do twórczości Scotta Walkera. Zauważa, że „choć dostojne tempo piosenek staje się momentami monotonne, to pierwsza solowa próba Perry’ego jest dziełem dojrzałym, godnym jego reputacji”^[5].

Inspirację twórczością The Walker Brothers i Scotta Walkera dostrzega również w swojej redakcyjnej recenzji NME podając jako przykład piosenki „Saturday's Child” i „Archangel” („tytuły skopiowane ze śpiewnika The Walker Brothers”) i określając z tego powodu Eye Of The Hunter jako „płytę z podróbkami i fałszerstwami”^[8].

Zdaniem Barry’ego Waltersa z EW Brendan Perry tworzy w swoim solowym projekcie „mainstreamowy art-folk, daleki od chorobliwych wibracji, jakie towarzyszyły jego pracy z Dead Can Dance”^[10].

Podobnie ocenia dokonania Perry’ego Alexander Cordas z laut.de stwierdzając, iż „"Eye Of The Hunter" jest oszczędnie zinstrumentowany. Perry, wraz ze swoją gitarą akustyczną, dyskretnie zajmuje centralne miejsce. Nic nie pozostało z bogatego instrumentarium, które wyróżniało Dead Can Dance”. Natomiast teksty albumu są, według niego, „najwyższej klasy”^[7].

Matt Mernagh z magazynu Exclaim! ocenia, iż „każda nuta [albumu] jest wykonana perfekcyjnie, co świadczy o etyce pracy Perry’ego i chęci stworzenia zapierającego dech w piersiach debiutu. Jego wokal rezonuje z poetycką pasją i nie jest już przyćmiony przez Lisę Gerrard. Perry udowadnia, że potrafi tworzyć materiał wysokiej jakości”^[11].

Według Druida z ArtRock.pl w muzyce albumu „zwraca uwagę rewelacyjna, rzadko słyszana na innych krążkach jakość nagrania. Okazuje się, że praca Brendana, prowadzona w przerobionym na studio nagraniowe kościółku gotyckim przyniosła doskonałe efekty, które dodatkowo udało się spotęgować dźwiękowcowi. Głębia muzyki jest nieporównywalna z niczym”. Za najpiękniejszy utwór albumu autor uważa „Death will be my bride”. W podsumowaniu stwierdza, że Eye of the Hunter to „solidny, warty zakupu kawał roboty”^[6].